เวินอี้ใช้เวลาสักพักอยู่ตามลำพังเพื่อจัดการกับอารมณ์ของตัวเอง แววสับสนเล็กน้อยปรากฏขึ้นในดวงตา
เธอ...เป็นอะไรไปนะ?
พูดให้ถึงที่สุด ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาก็เป็นแค่ความสัมพันธ์ที่เปิดเผยให้ใครรู้ไม่ได้เท่านั้น
เขาก็แค่ต้องการร่างกายของเธอ พอเบื่อแล้ว ทั้งคู่ก็แยกทางกัน
แล้วตอนนี้เธอกลับรู้สึกไม่สบายใจ เพียงเพราะเขาอาจได้ใกล้ชิดผู้หญิงคนอื่นระหว่างไปงานเลี้ยงธุรกิจอย่างนั้นหรือ?
เวินอี้เอ๋ย เวินอี้ เธอไม่มีขอบเขตเอาเสียเลยหรือไง?
บางทีเขาอาจมีผู้หญิงคนอื่น เบื่อร่างกายของเธอ แบบนั้นก็ตรงกับที่เธอต้องการไม่ใช่หรือ?
ถึงตอนนั้นเขาก็จะแยกทางกับเธอได้ ไม่ต้องมาพัวพันกันอีก...
เวินอี้ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตั้งแต่เมื่อไร เธอหนีจากอ้อมกอดของชายหนุ่มไม่พ้น สุดท้ายก็เผลอหลับไปบนโซฟาพร้อมกับเขา
พอลืมตาตื่นขึ้นมา เธอก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงแล้ว
ในห้องน้ำมีเสียงน้ำไหลซ่าเบา ๆ
เวินอี้พลิกตัว มองไปทางห้องน้ำอย่างสะลึมสะลือ
บนประตูกระจกฝ้าของห้องน้ำ ปรากฏเงาร่างสูงโปร่งของชายคนหนึ่งราง ๆ
เวินอี้ค่อย ๆ ตื่นเต็มตา แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าหานมู่เฉินเป็นคนอุ้มเธอกลับมาวางบนเตียง
เธออดสงสัยไม่ได้ เขาไม่ได้เมาหรอกหรือ?
แล้วเอาแรงที่ไหนอุ้มเธอกลับมานอนในห้องได้?