เวินอี้กับหานซวงกินข้าวเสร็จแล้วก็เดินเล่นต่ออีกพักหนึ่ง
เพราะดึกมากแล้ว ทั้งคู่จึงเดินเล่นได้ไม่นานก็กลับ
หานซวงยังคงขับรถมาส่งเวินอี้ถึงใต้คอนโด
เมื่อรถจอด เวินอี้ก็ปลดเข็มขัดนิรภัย เตรียมร่ำลากับหานซวงอย่างเป็นทางการ
จู่ ๆ หานซวงก็ยกมือกุมท้อง «อี้เป่า ฉันปวดฉี่นิดหน่อย ขอไปเข้าห้องน้ำที่บ้านเธอได้ไหม»
เวินอี้ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า «ได้สิ»
หานซวงรีบลงจากรถทันที «ต้องรีบหน่อยแล้ว กลั้นไม่ไหวแล้วพอดี จะได้ดูด้วยว่าบ้านเธอเป็นยังไง»
เวินอี้เองก็เปิดประตูลงจากรถ
แต่ในใจกลับอดหวั่น ๆ ไม่ได้
เพราะในห้องของเธอยังมีข้าวของของหานมู่เฉินอยู่
อีกอย่าง ดึกป่านนี้แล้ว หานมู่เฉินคงไม่ได้แอบเข้าบ้านเธอมาอีกหรอกนะ?!
ถึงอย่างไรเขาก็รู้รหัสประตูบ้านเธอ
แย่จริง ๆ เช้านี้เธอน่าจะเปลี่ยนรหัสเสียตั้งแต่แรก
แต่พอร้อนใจเข้าก็ลืมไปเสียสนิท
สีหน้าของเวินอี้ไม่เผยพิรุธ ทว่าข้างในร้อนรนจนแทบจะเป็นบ้า
หลังเข้าไปในลิฟต์กับหานซวง พอเห็นอีกฝ่ายกำลังจดจ่อกับตัวเลขชั้น เวินอี้ก็อดล้วงโทรศัพท์ออกมาเงียบ ๆ แล้วส่งข้อความหาหานมู่เฉินไม่ได้
【น้องสาวคุณจะมาดูบ้านฉัน คุณไม่ได้อยู่ที่บ้านฉันใช่ไหม?】
ส่งข้อความไปแล้ว แต่ไม่มีการตอบกลับ
เวินอี้ทำได้เพียงร้อนใจพลางภาวนาว่าผู้ชายคนนั้นจะไม่อยู่ที่นี่
แต่เธอไม่รู้เลยว่า ตอนนี้เขากำลังอาบน้ำอยู่ในห้องนอนของเธอ
โทรศัพท์วางอยู่ข้างนอก เขาจึงไม่ได้เห็นข้อความ
เวินอี้สูดหายใจลึกด้วยใจไม่เป็นสุข ก่อนกดรหัสเข้าบ้านแล้วเปิดประตู