ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!
เพราะเธอรู้ดีว่าเธอกับหานมู่เฉินไม่ได้เป็นแฟนกันเลยสักนิด
เพราะฉะนั้น ข่าวลือนี่ต้องไม่จริงแน่
หานมู่เฉินส่งข้อความหาเวินอี้ เรียกให้เธอขึ้นมานั่งกินมื้อกลางวันเป็นเพื่อน
ไม่คิดเลยว่าเธอจะตอบกลับมาสั้น ๆ ว่าไม่ไป
หานมู่เฉินแค่นเสียง หงุดหงิดใช่เล่นเลยนะ
ตอนนั้นเอง เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
หานมู่เฉินก้มมอง เป็นสายจากแม่ของเขา
เขารับสายแล้วไขว่ห้าง «ฮัลโหลครับแม่»
คุณนายหานไม่สบอารมณ์ «แม่ ๆ อยู่ได้ แม่อะไรนักหนา ช่วงนี้ก็ไม่กลับบ้านเลย ในสายตาลูกยังเห็นแม่คนนี้อยู่บ้างไหม?»
หานมู่เฉินพูดด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย «ช่วงนี้งานที่บริษัทเยอะ ยุ่งจนหัวหมุน จะเอาเวลาที่ไหนกลับไปฟังแม่บ่นล่ะครับ»
คุณนายหานสวนกลับอย่างไม่พอใจ «อะไรนะ เรียกแม่บ่นเหรอ ฉันก็แค่อยากให้ลูกหาแฟนเร็ว ๆ จะได้สร้างครอบครัวและตั้งตัวได้สักที!»
หานมู่เฉิน: «งั้นก็ไม่ต้องหาแล้วครับ เสียเวลาเปล่า»
คุณนายหานไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับเขา จึงเข้าเรื่องทันที «ฉันได้ยินคุณนายเฉินบอกว่า เมื่อวานตอนกินเลี้ยง ลูกยอมรับกับคุณเฉินว่ามีแฟนแล้วเหรอ?»
ปากกาหมึกซึมในมือหานมู่เฉินหมุนคล่องแคล่วอยู่ระหว่างปลายนิ้ว น้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง «ข่าวแพร่ไวใช้ได้นะครับ แป๊บเดียวก็ไปถึงหูแม่แล้ว»
คุณนายหาน: «พูดมาตรง ๆ เลย ตกลงใช่หรือไม่ใช่!»
หานมู่เฉินไม่ได้ยอมรับ «ถ้าใช่แล้วจะยังไง ถ้าไม่ใช่แล้วจะยังไงครับ?»
คุณนายหานถลึงตา «อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน ถ้ามีแฟนจริงก็พาเธอกลับบ้านมาให้ดูหน่อย ให้ฉันกับพ่อช่วยดูให้»