เวินอี้พาเจ้าหมาทองคำที่หานมู่เฉินมอบให้กลับไปยังห้องของเขา
เธอกดรหัสผ่าน เปิดประตู แล้วจูงเจ้าหมาทองคำเข้าไป
ดึกดื่นแล้ว ภายในห้องจึงมืดสลัว
เธอไม่ได้มองให้ละเอียดนัก พอขังเจ้าหมาน้อยไว้ในห้องเรียบร้อยก็ออกมา
แน่นอนว่าถ้าเธอมองเห็น คงต้องสังเกตพบว่าการจัดวางภายในห้องของหานมู่เฉินเหมือนกับห้องที่เธอพักอยู่ทุกประการ
เวินอี้ครุ่นคิดว่า ในเมื่อหานมู่เฉินกล้าทิ้งหมาไว้ที่บ้านตั้งหนึ่งสัปดาห์ เรื่องอาหารและน้ำก็คงเตรียมไว้ให้เจ้าหมาน้อยล่วงหน้าแล้วกระมัง
เธอช่วยพาหมาไปเดินเล่นก็นับว่าใจดีมากแล้ว เรื่องอื่นอย่าหวังเลย
เวินอี้ปิดประตู กำลังจะกลับห้องตัวเอง
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่นเบา ๆ
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูตามสัญชาตญาณ แล้วเห็นข้อความที่หานมู่เฉินส่งมา
【เอาละ เจ้าตัวแสบ เลิกหึงได้แล้ว ไม่มีรักแรกในดวงใจอะไรทั้งนั้น】
【ใครตาไม่ถึงพูดเหลวไหลให้คุณฟัง บอกผมมา เดี๋ยวผมจัดการให้】
เวินอี้เห็นข้อความที่ชายหนุ่มส่งมาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
เขาบอกว่าไม่มีรักแรกในดวงใจงั้นหรือ
แต่พนักงานในบริษัทพูดเสียเป็นตุเป็นตะ ราวกับเป็นเรื่องจริงอย่างไรอย่างนั้น
แต่ถ้าสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง งั้นเธอ...ก็เข้าใจเขาผิดไปเอง
เดิมทีในใจก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่ความอึดอัดที่ค้างอยู่ในอกกลับเลือนหายไปอย่างน่าประหลาด
ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังอดย้ำไม่ได้ว่า【ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้หึง】
【ฉันแค่ไม่อยากให้คุณไปพัวพันกับผู้หญิงคนอื่นไม่เลิก ทั้งที่ยังรักษาความสัมพันธ์แบบนั้นกับฉันอยู่】
【ถ้าคุณคิดจะไปกุ๊กกิ๊กกับผู้หญิงคนอื่น ก็ช่วยบอกฉันด้วยนะ รับรองว่าฉันจะสนับสนุนพวกคุณเต็มที่】
หานมู่เฉินจิ๊ปาก ก่อนจะตอบกลับอย่างไม่รีบร้อน
【ผมแค่อธิบายไปประโยคเดียว คุณตอบกลับมาตั้งหลายประโยคทำไม ร้อนตัวหรือไง】
“...”
เวินอี้ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ