หานมู่เฉินมาถึงร้านเครื่องประดับหรูแห่งหนึ่ง
ใบหน้าคมคายได้รูป รูปร่างสูงโปร่งโดดเด่น ทุกอิริยาบถแผ่กลิ่นอายสูงศักดิ์
เพิ่งก้าวเข้าร้าน พนักงานหลายคนก็รีบเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
“คุณผู้ชายคะ ต้องการซื้ออะไรหรือคะ?”
“ให้พวกเราช่วยไหมคะ?”
หานมู่เฉินไม่เคยตั้งใจมาร้านเครื่องประดับเพื่อเลือกของขวัญให้ผู้หญิงด้วยตัวเอง ต่อให้มีโอกาสต้องมอบของขวัญ เขาก็จะให้ผู้ช่วยจัดการล่วงหน้า พอถึงเวลามอบก็แค่ยื่นให้เท่านั้น
เพราะเขาไม่อยากเสียเวลาไปกับเรื่องน่าเบื่ออย่างการเลือกของขวัญมากเกินไป
แต่ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ย่อมมีข้อยกเว้น
ถ้าเป็นการเลือกของขวัญให้เวินอี้ เขากลับเต็มใจใส่ใจเรื่องนี้เป็นพิเศษ
ถึงขั้นรู้สึกเพลิดเพลินอยู่ลึก ๆ ด้วยซ้ำ
หานมู่เฉินเอ่ยเสียงเรียบ “ช่วยเลือกเครื่องประดับสักสองสามชิ้นที่ผู้หญิงน่าจะชอบให้ผมหน่อย”
พนักงานถามอย่างเป็นมิตร “คุณผู้ชายจะซื้อให้ใครคะ?”
เพราะชายตรงหน้าดูโดดเด่นไม่ธรรมดา ฐานะก็คงไม่ธรรมดาเช่นกัน
อาจมีภรรยาอยู่ที่บ้าน แล้วก็มีผู้หญิงอื่นอยู่ข้างนอกอีกหลายคนก็ได้
ผู้รับของขวัญเป็นใคร ของขวัญก็ควรแตกต่างกันไปด้วย
หานมู่เฉินตอบว่า “แฟนครับ”
แม้เวินอี้จะไม่เคยยอมรับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ แต่ชายคนหนึ่งก็หน้าหนาแต่งตั้งตัวเองเป็นแฟนไปเรียบร้อยแล้ว
“ได้ค่ะ คุณผู้ชายรอสักครู่นะคะ พวกเราจะเลือกเครื่องประดับที่เหมาะกับแฟนของคุณสักสองสามชิ้นให้ค่ะ”
ไม่นานพนักงานก็หยิบเครื่องประดับออกมามากกว่าสิบชิ้น วางตรงหน้าหานมู่เฉิน พร้อมอธิบายความหมายของแต่ละชิ้นอย่างละเอียด
หานมู่เฉินกวาดตามอง รู้สึกว่าพอ ๆ กันไปหมด
อีกอย่าง เขาก็ไม่รู้ว่าเวินอี้ชอบแบบไหน จึงถ่ายรูปส่งไปให้เธอ
【ลองดูสิว่ามีชิ้นไหนที่ชอบเป็นพิเศษไหม】
เหมือนกับข้อความที่เขาส่งให้เธอก่อนกินข้าวเมื่อครู่นี้ ข้อความจมหายไร้การตอบกลับ เธอไม่ตอบสักคำ
หานมู่เฉินหัวเราะหึ เอาสิ กล้าขึ้นแล้วสินะ ไม่รายงานเขาก็แล้วไป ตอนนี้ถึงขั้นกล้าไม่ตอบข้อความเขาแล้ว
ถ้าไม่รู้มาก่อน คงนึกว่าเธอพาหมาของเขาไปเดินเล่นจนหลุดเข้าไปในกองขี้แล้ว
นอกจากติดเครื่องติดตามตำแหน่งไว้บนตัวหมาแล้ว หานมู่เฉินยังติดกล้องจิ๋วซ่อนไว้อีกตัวด้วย