บทที่ 79 เธอกำลังนึกย้อนถึงเรื่องนั้นอยู่…
เวินอี้: “?!”
คนเราต้องหน้าหนาแค่ไหน ถึงจะฝึกฝนจนไร้ยางอายได้ถึงขั้นนี้?
แต่ผู้ชายยังมีอารมณ์หยอกล้อเธอได้ แสดงว่าอาการคงไม่หนัก
ก่อนหน้านี้เธอยังเป็นห่วงสถานการณ์ของเขาอยู่บ้าง ตอนนี้ก็วางใจได้แล้ว
ส่วนเรื่องที่ผู้ชายพูดว่าจะตอบแทนด้วยการมอบตัวให้ เธอถือว่าเขาแค่หยอกเธอเท่านั้น
เธอพูดว่า “ตอนนี้ฉันก็ไม่ได้ตอบแทนคุณอยู่เหรอ?”
หานมู่เฉินหัวเราะหึ บีบคางเธอไว้แล้วจูบเธออย่างแรง ราวกับเจืออารมณ์บางอย่างอยู่ในนั้น
เขาเอ่ยขึ้น “งั้นก็ตอบแทนให้ดี ๆ”
เวินอี้เม้มปากอย่างกระดากอาย ยันกายขึ้น อยากลุกออกจากอ้อมแขนเขา
“ฉันจะไปอาบน้ำก่อน”
ฝ่ามือของหานมู่เฉินกดลงบนเอวเธอ ผิวบริเวณนั้นมีความสากจากด้านเล็กน้อยจนรู้สึกได้
เขาซุกใบหน้าลงตรงซอกคออันบอบบางของเธอ สูดดมกลิ่นหอมจากกายเธอ น้ำเสียงยังคงแหบพร่าเซ็กซี่
“เดี๋ยวก็ต้องทำต่อ จะรีบอาบไปทำไม?”
ใบหูของเวินอี้แดงวาบขึ้นมาทันที
“ยังไม่พออีกเหรอ?”
ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ เธอจำไม่ได้แล้วว่าเขาทำไปกี่ครั้ง
หานมู่เฉินหัวเราะเบา ๆ “แค่นี้จะพอได้ยังไง?”
เวินอี้: “?！！”
อะไรคือแค่นี้?
เขายังทำต่อได้อีกกี่ครั้งกัน?
ทำยังไงดี?
เธอนึกเสียใจแล้ว รู้สึกเหมือนตัวเองเผลอกระโดดลงถ้ำหมาป่า
ไม่สิ ไม่ใช่เผลอ เธอต่างหากที่เป็นฝ่ายกระโดดลงไปเอง
ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ราวกับตกตะลึงกับความแข็งแกร่งและความอึดของผู้ชาย