หานมู่เฉินแววตาหม่นลงเล็กน้อย จ้องใบหน้าของเธอพลางขยับริมฝีปากบาง “อยากให้ฉันเบื่อเธอขนาดนั้นเลยหรือ อยากหนีจากฉันไปให้พ้นใช่ไหม?”
เวินอี้ยังคงหลุบตาลง เอ่ยเสียงเรียบว่า “อืม”
หานมู่เฉินหัวเราะหึ ก่อนจะคว้าริมฝีปากเธอแล้วก้มลงจูบ “ถ้าอยากให้ฉันเบื่อเธอ ก็ให้ความร่วมมือกับฉันดี ๆ ทำให้ฉันพอใจสิ”
เวินอี้หลับตาลง ปล่อยให้เขาจูบอย่างเต็มใจ
เขาพลิกตัวกดเธอไว้ ก่อนจะมอบบทเรียนยามเช้าให้เธออย่างดุเดือด
เวินอี้หอบหายใจอย่างเย้ายวน ดวงตาพร่ามัวจนแววตาเลื่อนลอยไปหมด
หานมู่เฉินเชยคางเธอขึ้น มองสีหน้าทุกอย่างบนใบหน้าของเธออย่างไม่พลาดแม้แต่น้อย
“ทำหน้าเคลิ้มขนาดนี้ แน่ใจหรือว่ายังอยากหนีจากฉัน?”
เวินอี้ไม่อยากพูด เธอเป็นฝ่ายคล้องคอเขาแล้วส่งริมฝีปากเข้าไปหา ปิดปากช่างพูดจาสองแง่สองง่ามของเขาไว้
นาน ๆ ทีเธอจะเป็นฝ่ายรุก ชายหนุ่มจึงไม่คิดปล่อยเธอไปง่าย ๆ
หลังจากทุกอย่างจบลง เวินอี้แทบไม่มีแรงลุกจากเตียง
มื้อเช้าจึงเป็นหานมู่เฉินที่เตรียมให้
เขาทำอาหารเช้าเสร็จแล้วก็เข้ามาปลุกเวินอี้
เวินอี้ปรายตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “ไม่มีแรง”
น้ำเสียงของเธอนุ่มเนือยจนไม่เหลือความดุดันเลยสักนิด
หานมู่เฉินยกมุมปาก “ถ้าอยากให้ฉันช่วยปลุกก็บอกตั้งแต่แรกสิ”
“……”
เวินอี้เลือกปีนลงจากเตียงเอง ดีกว่าปล่อยให้หานมู่เฉินช่วย