จูบของเขายังคงร้อนแรงและเอาแต่ใจเหมือนเคย แต่ไม่รู้ทำไมคราวนี้กลับแฝงความอ่อนโยนมาด้วย
ราวกับกำลังจุมพิตสมบัติล้ำค่าที่เขาทะนุถนอม
เวินอี้เพียงขัดขืนเล็กน้อย สุดท้ายก็เผลอใจยอมจำนนอย่างไม่เอาไหน
ชายหนุ่มกดหญิงสาวไว้ตรงหน้าประตู จูบคลอเคลียกันอย่างดูดดื่มจนยากจะแยกจาก
กระทั่งเวินอี้ทนไม่ไหว แทบขาดใจเพราะถูกจูบ เขาถึงยอมปล่อยเธอ
หานมู่เฉินจับมือเวินอี้มาวางบนแป้นรหัส “เปิดประตู”
เวินอี้หอบหายใจ นิ้วขยับไปเองโดยไม่รู้ตัว ก่อนกดรหัสหกหลัก
พอประตูเปิด หานมู่เฉินก็ดันเวินอี้เข้าไปด้านในทันที
เมื่อเข้ามาแล้ว เขาก็ปิดประตูตามสบาย จากนั้นอุ้มเวินอี้ขึ้นแล้วก้าวยาว ๆ ไปทางโซฟา
เขาวางหญิงสาวลงบนโซฟา ก่อนเริ่มถอดเสื้อนอก
สายตาของเขาจับจ้องเวินอี้ไม่วางตา แววตาร้อนแรงแผ่ไออุ่นระอุ ราวกับอยากกลืนกินเธอจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่น้อย
เวินอี้เห็นสายตาตรงไปตรงมาไร้การปิดบังของชายหนุ่ม ก็อดกลืนน้ำลายอย่างประหม่าไม่ได้
เธอเริ่มเสียใจที่ตอบตกลงเร็วเกินไป ทั้งที่ยังมีเวลาให้คิดอีกหนึ่งวันแท้ ๆ
เมื่อครู่คงเป็นเพราะเขาช่วยเธอไว้ เธอจึงรู้สึกซาบซึ้งใจจนสมองรวน พยักหน้าตกลงไปอย่างมึนงง