หานมู่เฉินจ้องแผ่นหลังของเวินอี้ที่เดินจากไปอยู่นาน
เฉินไป๋ชวนเดินมาหาหานมู่เฉิน แล้วยกมือพาดบ่าเขา «เท่ชะมัด!»
«แต่ทำไมถึงตัดมือเขาไปแค่ข้างเดียวล่ะ? น่าจะตัดทั้งสองข้างไม่ใช่เหรอ?»
คุณชายอีกคนพูดขึ้น «ไป๋ชวน นายรู้อะไรบ้าง? ไม่เห็นหรือไงว่าผู้หญิงสองคนนั้นกลัวกันหมดแล้ว หน้าซีดเผือดไปทั้งคู่»
«พี่หานของเราคงสงสารสาวงาม ไม่อยากให้พวกเธอตกใจน่ะสิ!»
คุณชายอีกคนเอ่ยขึ้นบ้าง «ก็จริงนะ แต่พี่หานของเราไปรู้จักถนอมน้ำใจสาวงามตั้งแต่เมื่อไหร่? เมื่อก่อนก็ไม่เห็นจะเป็นคนยื่นมือช่วยเหลือคนที่ถูกรังแกแบบนี้เลย!»
หานมู่เฉินยัดดาบคืนใส่มือเฉินไป๋ชวน แล้วเอ่ยอย่างเอื่อยเฉื่อย «พนักงานบริษัทฉัน ฉันก็ต้องปกป้องคนของตัวเองสิ»
เฉินไป๋ชวน «จุ๊ ๆ ฉันนึกว่านายถูกใจสาวคนนั้นเสียอีก»
หานมู่เฉินเหลือบมองเฉินไป๋ชวน «ดูออกจากตรงไหน?»
เฉินไป๋ชวนมองริมฝีปากของหานมู่เฉิน ก่อนยิ้มกริ่ม «ปากนายไง ชัดขนาดนี้ มองแวบเดียวก็รู้ว่ามีผู้หญิงทิ้งรอยไว้»
หานมู่เฉินหัวเราะหึ ไม่คิดอธิบาย «ฉันมีธุระต้องไปก่อน เรื่องทางนี้พวกนายจัดการ อย่าปล่อยให้เรื่องไม่ดีแพร่ออกไป»
ส่วนผู้จัดการแซ่เฝิงคนนั้น เรื่องนี้ยังไม่จบ เขาจะจัดการอีกฝ่ายเป็นการส่วนตัวให้ดี
เฉินไป๋ชวน «เข้าใจแล้ว!»
หานมู่เฉินหันหลังเดินจากไปทันที
หลังจากเขาไปแล้ว คุณชายหลายคนก็พากันซุบซิบ
«พี่หานจะไปไหนน่ะ? ไม่ได้ว่าจะไปสังสรรค์กับพวกเราหรือไง?»
เฉินไป๋ชวนตอบ «คงไปง้อผู้หญิงละมั้ง»
ทุกคนพากันอยากรู้อยากเห็น «ง้อผู้หญิง? ผู้หญิงคนไหน?»
เฉินไป๋ชวน «อย่าถามเลย ถ้าถามก็คือฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน»
ทุกคน «……»
……
หลิวเหนียนมาส่งเวินอี้กลับเฟิงหลินหวาน
หลังรถจอด หลิวเหนียนหันมาถามเวินอี้ «ให้ฉันขึ้นไปส่งไหม?»