“ปัง! ปัง! ปัง!”
“รัว! รัว! รัว!”
เสียงปืนดังถี่และรุนแรง ทำลายความเงียบสงัดยามค่ำคืน เสียงกรีดร้องและตะโกนหลายครั้งที่ดังตามมาทำให้บรรยากาศยิ่งบาดหู
หลินชวนชะงักฝีเท้า แววตาพลันระแวดระวังขึ้น
จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เซี่ยงไฮ้ในเวลานี้เต็มไปด้วยกองสารวัตรทหารญี่ปุ่น หน่วยข่าวกรองพิเศษหมายเลข 76 และองค์กรต่อต้านญี่ปุ่นหลากหลายกลุ่ม เสียงปืนไม่ใช่เรื่องแปลก ส่วนใหญ่คงเป็นคนของหมายเลข 76 หรือพวกญี่ปุ่นกำลังจับกุมสมาชิกขบวนการต่อต้านญี่ปุ่น
“เรื่องน้อยดีกว่าเรื่องมาก” หลินชวนขมวดคิ้ว พลางคิดในใจ
เขาเพิ่งข้ามเวลามาถึงที่นี่ แม้จะมีระบบและอาวุธแล้ว แต่ยังไม่มีรากฐานมั่นคง ไม่จำเป็นต้องไปหาเรื่องยุ่งยาก พวกหมายเลข 76 และญี่ปุ่นล้วนใจเหี้ยม หากถูกพัวพันเข้า ผลที่ตามมาย่อมเกินคาดคิด
เขาหันกลับ คิดจะอ้อมหลบไปอีกทางให้พ้นจากทิศที่เสียงปืนดังมา
【ติ๊ง! ระบบมอบภารกิจ!】
【ชื่อภารกิจ: ช่วยเหลือเฟยอิง หัวหน้าหน่วยปฏิบัติการกองบัญชาการทหารสถิติ!】
【รายละเอียดภารกิจ: เจ้าหน้าที่หมายเลข 76 กำลังไล่ล่าเฟยอิง หัวหน้าหน่วยปฏิบัติการกองบัญชาการทหารสถิติ เฟยอิงตกอยู่ในสถานการณ์คับขันและอาจเสียชีวิตได้ทุกเมื่อ ผู้ใช้ระบบต้องเข้าช่วยเหลือเฟยอิงและรับรองความปลอดภัยของเขา】
【รางวัลภารกิจ: ทองแท่งใหญ่ 10 แท่ง (แท่งละประมาณ 312 กรัม ทองคำบริสุทธิ์)!】
【บทลงโทษเมื่อภารกิจล้มเหลว: ไม่มี】
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นอย่างกะทันหัน หลินชวนจึงหยุดฝีเท้าทันที
ทองแท่งใหญ่ 10 แท่งงั้นหรือ?!
ลมหายใจของหลินชวนถี่กระชั้นขึ้น เขารู้ดีว่าทองแท่งใหญ่มีค่าเพียงใดในยุคนี้! ทองแท่งใหญ่หนึ่งแท่งมีค่าเท่ากับทองคำสิบตำลึง มากพอให้ครอบครัวสามัญชนใช้ชีวิตสุขสบายไปได้ตลอดชีวิต ส่วนทองสิบแท่งนั้นเป็นเงินก้อนโตมหาศาล!
ด้วยเงินก้อนนี้ เขาจะยกระดับความเป็นอยู่ ซื้อของอร่อย ๆ ให้ภรรยา ไม่ปล่อยให้นางต้องลำบากอีกต่อไป เขายังใช้เงินตั้งหลักในเซี่ยงไฮ้ หรือกระทั่งสร้างกองกำลังของตนเองได้ และที่สำคัญกว่านั้นคือซื้ออาวุธกับกระสุน เตรียมพร้อมสำหรับปฏิบัติการต่อต้านญี่ปุ่นในวันหน้า!
“บัดซบ ลุยก็ลุย!”
หลินชวนมีแววตาเด็ดเดี่ยว ตัดสินใจในทันที ลาภก้อนโตย่อมได้มาเมื่อเสี่ยงภัย แรงล่อใจจากทองแท่งใหญ่สิบแท่งนั้นหนักหนาเกินไป อีกทั้งตอนนี้เขายังมีความชำนาญการใช้อาวุธปืนและมีอาวุธอยู่ในมือ ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสสู้!
เขาเปลี่ยนทิศทางทันที วิ่งมุ่งหน้าไปยังจุดที่เสียงปืนดังมา
เจ้าของร่างเดิมคุ้นเคยกับตรอกซอกซอยแถบนี้เป็นอย่างดี เมื่อหลินชวนหลอมรวมความทรงจำแล้ว ก็รู้ว่าควรใช้เส้นทางใดไปถึงที่เกิดเหตุได้เร็วที่สุด ทั้งยังหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็นได้
เขาย่อตัวต่ำ อาศัยเงาของบ้านริมทางเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฝีเท้าเบาจนไม่มีเสียงแม้แต่น้อย
บราวนิง เอ็ม1911 ในมือบรรจุกระสุนพร้อมยิง ปลดเซฟแล้ว และพร้อมลั่นไกได้ทุกเมื่อ
เสียงปืนดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ปะปนกับเสียงตะโกนและด่าทอของเจ้าหน้าที่หมายเลข 76
“เฟยอิง! หนีไม่พ้นแล้ว รีบยอมแพ้เสีย!”
“รู้จักกาลเทศะย่อมเป็นยอดคน ทำงานให้ญี่ปุ่นเสีย รับรองว่าเจ้าจะมีทั้งเกียรติยศและความมั่งคั่ง!”
“ถ้ายังไม่ยอมแพ้ พวกเราจะยิงแล้ว!”
หัวใจหลินชวนกระตุก ดูท่าเฟยอิงจะถูกล้อมไว้แล้ว เขาเร่งฝีเท้า เลี้ยวผ่านหัวมุมไป ก็เห็นเงาคนหลายร่างกำลังยิงต่อสู้กันอย่างดุเดือดอยู่ตรงปากตรอกไม่ไกล
เขาหมอบอยู่ตรงมุมกำแพง ค่อย ๆ ชะโงกหน้าออกไปดูอย่างระมัดระวัง
ชายสามคนในชุดจงซานสีดำกำลังอาศัยกำแพงเป็นที่กำบังและต้านทานอย่างดื้อดึง พวกเขาถือปืนพกแบบกล่อง ยิงใส่ฝ่ายตรงข้ามไม่หยุด แต่เพราะมีจำนวนน้อยกว่า จึงถูกบีบให้ถอยร่นทีละก้าว
ชายคนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าแน่วแน่ คือเฟยอิง หัวหน้าหน่วยปฏิบัติการกองบัญชาการทหารสถิติ
ส่วนฝ่ายที่ล้อมโจมตีพวกเขาคือกลุ่มคนในเครื่องแบบสีเทา มีปลอกแขนปักคำว่า “หมายเลข 76” พวกมันคือเจ้าหน้าที่ของหน่วยข่าวกรองพิเศษหมายเลข 76 อันเลื่องชื่อในทางฉาวโฉ่ ซึ่งขึ้นตรงต่อรัฐบาลหุ่นเชิด!
เจ้าหน้าที่หมายเลข 76 มีจำนวนมากถึงแปดคน แต่ละคนถือปืนยาวหรือปืนสั้น ระดมยิงกดเฟยอิงกับพรรคพวกไว้อย่างหนัก
“ปัง!”
เสียงปืนดังขึ้น ลูกน้องคนหนึ่งที่อยู่ข้างเฟยอิงถูกยิงเข้าที่อก เลือดทะลักออกมา ร่างทรุดลงอย่างไร้เรี่ยวแรงและสิ้นใจคาที่
“เหล่าเฉิน!” เฟยอิงคำราม ดวงตาวูบไหวด้วยความเจ็บปวด เขายกปืนยิงสวน กระสุนปลิดชีพเจ้าหน้าที่ที่เพิ่งลั่นไกใส่ลูกน้องของเขา
แต่สถานการณ์หาได้เปลี่ยนแปลงไม่ ไม่นานลูกน้องอีกคนก็ถูกยิงเข้าที่ท้อง ล้มลงกับพื้น ครางด้วยความเจ็บปวดจนหมดสภาพต่อสู้
เพียงชั่วพริบตา เหลือเฟยอิงอยู่เพียงคนเดียว
แขนซ้ายของเฟยอิงถูกยิงด้วย เลือดซึมย้อมแขนเสื้อจนแดง การเคลื่อนไหวเริ่มช้าลง เขาพิงกำแพงแนวสุดท้าย ปืนพกแบบกล่องในมือไม่มีกระสุนเหลือแล้ว แต่ยังคงกัดฟัน แววตามุ่งมั่น ไม่แสดงท่าทีถอยหนีแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นเช่นนั้น เจ้าหน้าที่หมายเลข 76 ก็หยุดยิงและค่อย ๆ ล้อมเข้ามา
หัวหน้าพวกมันเป็นชายวัยกลางคนหน้าเหลี่ยม ใบหน้าประดับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาพูดกับเฟยอิงว่า “เฟยอิง ตอนนี้ไม่มีใครช่วยเจ้าแล้วใช่ไหม? ข้าแนะนำให้ยอมจำนนเสียดี ๆ ท่านผู้อำนวยการหลี่ชื่นชมความสามารถของเจ้า ขอเพียงยอมสวามิภักดิ์ เจ้าจะได้ทั้งตำแหน่งสูงและทรัพย์สินเงินทอง รวมถึงหญิงงาม ทุกอย่างที่ต้องการ!”
“ถุย! ไอ้คนทรยศ!” เฟยอิงถ่มน้ำลาย แววตาเปี่ยมด้วยความดูแคลนและโกรธแค้น “ข้าเฟยอิงเกิดเป็นคนแผ่นดินมังกร ตายก็เป็นผีแผ่นดินมังกร ไม่มีวันยอมไปเข้ากับพวกเศษสวะที่ทรยศชาติและรับโจรเป็นบิดาอย่างพวกเจ้า!”
สีหน้าของเจ้าหน้าที่หน้าเหลี่ยมพลันมืดครึ้ม น้ำเสียงเย็นชา “เฟยอิง อย่าทำตัวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! คิดหรือว่ายังมีทางเลือก? จะยอมแพ้หรือตาย!”
เฟยอิงยิ้มขมขื่น ก่อนค่อย ๆ ยกมือขึ้นแตะคอเสื้อ ตรงนั้นมีแคปซูลพิษร้ายแรงซ่อนเย็บไว้ เขาเตรียมการไว้ตั้งนานแล้ว หากถูกจับได้ก็จะฆ่าตัวตายทันที จะไม่ยอมตกไปอยู่ในมือศัตรูเด็ดขาด
“ในเมื่อเจ้าไม่ยอมรับดี ๆ ก็อย่าหาว่าพวกเราไร้เมตตา!” แววตาเจ้าหน้าที่หน้าเหลี่ยมฉายประกายสังหาร เขาโบกมือ “เข้าไปจับเป็น! ถ้าขัดขืนก็ฆ่าทิ้งตรงนั้น!”
เจ้าหน้าที่หกคนยกปืนขึ้นทันที แล้วค่อย ๆ เดินเข้าหาเฟยอิงอย่างระมัดระวัง ก่อตัวเป็นวงล้อมปิดทางหนี กักเขาไว้ในตรอกตันแห่งนี้จนหมดทางรอด
เฟยอิงหลับตาลง นิ้วแตะถูกแคปซูลพิษร้ายแรงที่คอเสื้อแล้ว ขอเพียงกัดเบา ๆ ก็จะจบชีวิตตนเอง ไม่ต้องทนทรมานจากเงื้อมมือศัตรู
ในช่วงเสี้ยววินาทีคับขันนั้นเอง!
“ตูม!”
เสียงระเบิดกึกก้องดังขึ้นจากความมืดอย่างกะทันหัน!
ระเบิดมือกระบอกหนึ่งพุ่งแหวกอากาศ ก่อนตกลงกลางกลุ่มเจ้าหน้าที่หกคนที่กำลังล้อมเข้ามาอย่างแม่นยำ!
“แย่แล้ว! ระเบิดมือ!”
เมื่อเห็นภาพนั้น สีหน้าของเจ้าหน้าที่พลันเปลี่ยนไป พวกมันพยายามหลบด้วยความตื่นตระหนก แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว
“ตูมสนั่น!”
เสียงระเบิดรุนแรงดังกึกก้อง เปลวไฟพุ่งสู่ท้องฟ้า เศษหินและเลือดเนื้อกระเด็นไปทั่ว เจ้าหน้าที่สามคนที่อยู่ใกล้ระเบิดถูกฉีกร่างเป็นชิ้น ๆ คาที่ อีกสามคนถูกคลื่นระเบิดซัดกระเด็น ร่างเต็มไปด้วยสะเก็ดระเบิด ล้มลงกับพื้นร้องโหยหวนและหมดสภาพต่อสู้ในพริบตา
เจ้าหน้าที่หน้าเหลี่ยมกับเจ้าหน้าที่อีกสองคนที่ไม่ได้เข้าไปล้อม ต่างสะดุ้งกับแรงระเบิดที่เกิดขึ้นกะทันหัน แล้วหันไปมองทางต้นเสียง
ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากความมืด รวดเร็วราวกับภูตผี!
หลินชวนถือบราวนิง เอ็ม1911 แววตาเย็นเยียบ เคลื่อนไหวว่องไวดุจสายฟ้า เขาอาศัยกลุ่มควันและแสงไฟจากแรงระเบิด เล็งเป้าหมายได้อย่างแม่นยำ
“ปัง!”
นัดแรกพุ่งเข้าแสกหน้าชายคนหนึ่งโดยตรง เจ้าหน้าที่คนนั้นศีรษะเอียง ก่อนสิ้นใจคาที่
“ปัง!”
นัดที่สองเจาะหัวใจเจ้าหน้าที่อีกคน
นี่เป็นครั้งแรกที่หลินชวนยิงคน แต่กลับคล่องแคล่วอย่างยิ่ง ราวกับทหารผ่านศึกที่กรำศึกมานาน ฝีมือการยิงแม่นยำไร้ที่ติ
เพียงชั่วครู่ เจ้าหน้าที่หมายเลข 76 ที่เป็นสุนัขรับใช้ญี่ปุ่นก็เหลือเพียงชายหนวดแปดตัว คนอื่นไม่ตายก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส เจ้าหน้าที่หน้าเหลี่ยมตั้งสติได้แล้วตวาดเสียงกร้าว “ใครน่ะ?! รนหาที่ตาย!”
เขายกปืนยิงใส่หลินชวนต่อเนื่อง!
แต่หลินชวนคาดการณ์ไว้แล้ว เขาพุ่งตัวหลบไปด้านข้าง ม้วนตัวหนึ่งตลบ ก่อนจะพุ่งเข้าปากตรอกแยก
ปัง ๆ!
กระสุนกระแทกกำแพงจนประกายไฟกระเด็น แต่ไม่ถูกหลินชวนแม้แต่น้อย
“บัดซบ ข้าจะฆ่า...” เจ้าหน้าที่หน้าเหลี่ยมเห็นดังนั้นก็สบถด่าด้วยความโกรธ เตรียมวิ่งตามไป
แต่ในจังหวะนั้นเอง เฟยอิงก็พุ่งเข้าใส่ชายหนวดแปดตัวจากด้านหลังอย่างฉับพลัน รัดขาทั้งสองข้างของเขาแล้วกระแทกให้ล้มลงกับพื้น
ชายหน้าเหลี่ยมสบถพลางยกปืนขึ้น เตรียมยิงใส่ศีรษะเฟยอิง แต่ในช่วงเสี้ยววินาทีคับขัน หลินชวนก็พุ่งออกมาเร็วยิ่งกว่า เล็งศีรษะเจ้าหน้าที่หน้าเหลี่ยมแล้วเหนี่ยวไก
ปัง!
กระสุนเจาะศีรษะ เลือดทะลักออกมา เจ้าหน้าที่หน้าเหลี่ยมเบิกตากว้าง ก่อนล้มลงนอนแน่นิ่งกับพื้น
หลินชวนไม่ประมาท เขายิงซ้ำใส่เจ้าหน้าที่หมายเลข 76 ที่บาดเจ็บสาหัสและกำลังร้องโหยหวน จนถึงตอนนี้คนทรยศทั้งแปดคนถูกสังหาร กลายเป็นศพไร้ชีวิต