เดือนกรกฎาคม ปี 1940 เซี่ยงไฮ้
รัตติกาลโรยตัวลงมา ราวกับหมึกดำที่ย้อมเขตจ๋าเป่ยให้มืดสนิท
ถนนหินในตรอกขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ มีน้ำโคลนจากฝนเมื่อหลายวันก่อนขังอยู่ พอเหยียบลงไปก็เกิดเสียงแฉะ ๆ
“ฮ่า ๆ! ไม่ได้โชคดีขนาดนี้มานานแล้ว ไอ้พวกเด็กเวรยังคิดจะชนะเงินข้ารึ ฝันไปเถอะ”
“วันนี้อารมณ์ดีจริง ๆ! อารมณ์ดี กลับบ้านไปกอดเมียให้ชื่นใจ ชื่นใจจริงเชียว!”
หลินชวนฮัมเพลงลามกเพี้ยน ๆ เดินโซเซ ศีรษะหนักอึ้งเล็กน้อยเพราะฤทธิ์สุราและความตื่นเต้นจากการชนะพนัน
ชายหนุ่มผู้นี้มีอายุยี่สิบกว่า สวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีเขียวอมฟ้าซีดจาง สูงราว 175 เซนติเมตร ผมสั้น รูปร่างผอมเพรียว มวนบุหรี่ที่ใกล้หมดคาบอยู่ตรงมุมปาก มือซ้ายล้วงกระเป๋ากางเกง กำธนบัตรฝรั่งเศสยับยู่ยี่ไว้แน่น ส่วนมือขวาคอยตบกระเป๋าเป็นระยะ มีเสียงกรุ๊งกริ๊งดังออกมา ราวกับกำลังโอ้อวดผลลัพธ์จากคืนนี้
เขาชื่อหลินชวน เป็นนักเลงหัวไม้ชื่อดังในตรอกนี้ สังกัดแก๊งชิงปังชั้นนอก ปกติเอาแต่กินกับนอน นอกจากเล่นพนันก็เดินเตร่ ไม่ทำงานทำการอะไรสักอย่าง
หลังพ่อแม่เสียชีวิตด้วยโรคเมื่อสามปีก่อน ก็ยิ่งไม่มีใครคุมเขาได้ ทรัพย์สินเล็กน้อยที่บ้านมีถูกเขาผลาญไปเกือบหมดแล้ว ทุกวันนี้ยังชีพด้วยการหลอกลวงและเล่นพนัน
“กลับไปโยนเงินให้แม่นางน้อยนั่นสักสองเหรียญ ให้ไปซื้อเนื้อมา ข้าจะได้กินดีขึ้นบ้าง”
หลินชวนคิดคำนวณในใจ ฝีเท้าพลันเบาขึ้น ก่อนเลี้ยวเข้าไปในตรอกที่แคบกว่าเดิม
ตรอกนี้เป็นทางลัดกลับบ้าน บ้านชั้นเดียวเตี้ย ๆ ตั้งเรียงอยู่สองข้างทาง แสงไฟสลัวสีเหลืองลอดออกมาจากหน้าต่าง บางครั้งก็มีเสียงไอและเสียงทารกร้องดังแว่วมา ในค่ำคืนอันเงียบงัน เสียงเหล่านั้นฟังชัดเป็นพิเศษ
ขณะที่เขาเดินมาถึงกลางตรอก สายไฟเหนือศีรษะส่งเสียงหึ่ง ๆ เพราะถูกลมพัด จู่ ๆ เงาดำสองร่างก็พุ่งออกมาจากความมืด!
พวกมันรวดเร็วราวกับภูตผีสองตน ไม่เปิดโอกาสให้หลินชวนได้ตั้งตัว
“ใครน่ะ? พวก...พวกแกจะ...”
หลินชวนร้องลั่น หันหลังคิดจะหนี แต่ภาพตรงหน้ากลับพร่าเลือน ก่อนจะถูกใครบางคนฟาดเข้าที่ท้ายทอยอย่างแรง ความเจ็บทำให้สายตาพลันมืดมัว ขณะที่กำลังจะร้องออกมา ความปวดแสนสาหัสก็แล่นขึ้นจากท้อง!
“ฉึก!”
เสียงคมมีดเย็นเยียบกรีดผ่านเนื้อดังบาดหู หลินชวนก้มมอง เห็นมีดสั้นเล่มหนึ่งที่วาววับด้วยประกายเย็นปักลึกอยู่ในท้อง เลือดทะลักออกมาทันที ซึมชุ่มเสื้อผ้าสีเขียว ของเหลวอุ่น ๆ ไหลลงตามขากางเกง หยดลงบนถนนหินเป็นเสียงติ๋ง ๆ
“บัดซบ พวกแก...”
หลินชวนครางฮึ่ม ร่างอ่อนยวบล้มลงไป สติเริ่มพร่าเลือน เขาพยายามเงยหน้าขึ้นเพื่อมองผู้ลงมือให้ชัด แต่เห็นเพียงศีรษะสองหัวที่คลุมด้วยผ้าดำ เผยให้เห็นแค่ดวงตาดุดันคู่หนึ่ง
ชายชุดดำร่างอ้วนคนหนึ่งเหยียบลงบนอกหลินชวน แล้วบดขยี้ซ้ำอย่างแรง มองดูเขากระตุกด้วยความเจ็บปวด ก่อนถ่มเสมหะก้อนใหญ่แล้วด่าด้วยเสียงแหบห้าว “บัดซบ ยังกล้าชนะเงินจากบ่อนเหิงอวิ้นอีกเรอะ ไอ้หนู ไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือไง!”
ชายชุดดำร่างผอมสูงอีกคนย่อตัวลง ค้นตัวหลินชวนอย่างรวดเร็ว กวาดเอาธนบัตรฝรั่งเศส เงินหยวน และนาฬิกาพกเรือนเดียวที่มีค่าติดตัวไปใส่ไว้ในอกเสื้อจนหมด ก่อนลุกขึ้นบอกชายร่างอ้วนว่า “พี่ เงินเอามาหมดแล้ว ไปกันเถอะ!”
ชายร่างอ้วนเตะหลินชวนอย่างแรงอีกครั้ง แล้วจึงหันหลังเดินตามชายร่างผอมสูง หายลับไปในส่วนลึกของตรอก เสียงฝีเท้าถูกความมืดกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว
หลินชวนนอนอยู่บนถนนหินเย็นเฉียบ บาดแผลที่ท้องยังคงมีเลือดไหลทะลัก อุณหภูมิร่างกายลดลงอย่างรวดเร็ว
เขารู้สึกได้ว่าชีวิตกำลังหลุดลอยจากร่างทีละน้อย ความมืดเบื้องหน้าทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ เสียงรอบตัวค่อย ๆ ห่างไกลออกไป ท้ายที่สุดเหลือเพียงลมหายใจแผ่วเบาและเสียงหัวใจของตนเอง ซึ่งเต้นช้าลง หนักอึ้งขึ้นทุกที...
“แบบนี้...ก็ตายแล้วเหรอ?”
นี่คือความคิดสุดท้ายของหลินชวน เจือด้วยความไม่ยินยอมและความเสียใจ จากนั้นสติก็ดับวูบลงสู่ความเงียบงันอันไร้ขอบเขต
ภายในตรอกกลับคืนสู่ความสงบ เหลือเพียงเสียงสายไฟหึ่ง ๆ เมื่อสายลมพัดผ่าน และรอยเลือดข้างศพของหลินชวนที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ สะท้อนแสงสีแดงประหลาดใต้แสงไฟสลัวสีเหลือง
สิบนาทีต่อมา
“อือ ๆ...”
หลินชวนซึ่งหมดลมหายใจไปแล้ว จู่ ๆ ก็เบิกตาโพลงขึ้นมา!
ดวงตาคู่นั้นไม่มีความขุ่นมัวและเลื่อนลอยอย่างก่อนอีกต่อไป มีเพียงความกระจ่างชัดกับความตื่นตะลึงเข้ามาแทนที่
“ฉัน...ยังไม่ตายเหรอ?”
หลินชวนชะงักงัน ในสมองสับสนอลหม่าน เขาจำได้ชัดเจนว่าในวันฝนฟ้าคะนอง ตนกำลังส่งอาหารอยู่ จู่ ๆ รถบรรทุกคันใหญ่ก็เบรกแตก พุ่งชนเขาเข้าเต็มแรง จากนั้นก็มีแต่ความเจ็บปวดราวกับร่างถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ
ตามหลักแล้วเขาต้องตายแน่ ๆ ไม่ใช่หรือ!
ทันใดนั้น กระแสความทรงจำมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขา ประหนึ่งน้ำหลากที่ทะลักผ่านเขื่อน พังทลายแนวป้องกันสติในพริบตา
ความวิงเวียนอย่างรุนแรงถาโถมเข้ามา หลินชวนกุมศีรษะ ขดตัวด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น ภาพและข้อมูลแปลกหน้ามากมายผุดวาบผ่านสมองอย่างรวดเร็ว
กฎของแก๊งชิงปัง เสียงตะโกนเรียกลูกค้าในบ่อน เงาร่างผอมแห้งของภรรยา ความโศกเศร้าเมื่อพ่อแม่เสียชีวิต เรื่องจิปาถะจากการหลอกลวงในแต่ละวัน...รวมถึงเหตุการณ์ทั้งหมดเมื่อครู่ที่ถูกชายชุดดำทำร้าย!
“ปี 1940...เซี่ยงไฮ้...เขตจ๋าเป่ย...หลินชวน...นักเลงแก๊งชิงปัง...”
สองนาทีต่อมา หลินชวนจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แววตากลับมาสงบนิ่งและลุ่มลึก
เขาหลอมรวมความทรงจำทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิม และในที่สุดก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เขาข้ามเวลามาอยู่ในเซี่ยงไฮ้ช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น กลายเป็นนักเลงหัวไม้ที่มีชื่อและแซ่เดียวกับตน
เมื่อครู่นี้ เจ้าของร่างเดิมถูกคนแทงตายคาที่เพราะชนะเงินจากบ่อน ส่วนเขา ชายหนุ่มส่งอาหารจากศตวรรษที่ 21 ได้เข้ามาครอบครองร่างนี้อีกครั้ง
“เหลือเชื่อจริง ๆ...” หลินชวนพึมพำ แล้วพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบมองไปที่ท้อง ตรงนั้นยังมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด
“บ้าเอ๊ย! เลือดยังไหลอยู่ ฉัน...ฉันจะตายอีกรอบหรือเปล่าเนี่ย?” หลินชวนร้องด้วยความตกใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ขณะนั้นเอง เสียงเย็นชาไร้อารมณ์ราวกับเครื่องจักรก็ดังขึ้นในสมองของเขา
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ใกล้เสียชีวิต ระบบสายลับสงครามต่อต้านญี่ปุ่นระดับเทพเปิดใช้งานโดยอัตโนมัติ!】
【กำลังตรวจสอบสภาพร่างกายของโฮสต์...】
【ตรวจสอบเสร็จสิ้น บาดแผลทะลุช่องท้อง สัญญาณชีพอ่อนแรง เริ่มกระบวนการรักษาฉุกเฉิน!】
พร้อมกับเสียงกลไกที่ดังขึ้น กระแสพลังงานลี้ลับสุดพิสดารก็ไหลเข้าสู่ท้องของหลินชวน อุ่นสบายเป็นอย่างยิ่ง
บาดแผลตรงท้องที่ถูกมีดสั้นแทงทะลุกำลังสมานตัวอย่างรวดเร็ว เลือดหยุดไหล ความเจ็บปวดก็หายไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน
สองนาทีต่อมา หลินชวนผุดลุกขึ้นนั่ง มือเอื้อมไปแตะหน้าท้องโดยสัญชาตญาณ บาดแผลตรงนั้นหายไปแล้ว! เหลือเพียงแผลเป็นจาง ๆ เสมือนสมานตัวมานาน ไม่มีความเจ็บปวดแม้แต่น้อย
【ติ๊ง! การรักษาเสร็จสิ้น ร่างกายของโฮสต์ฟื้นฟูกลับสู่สภาพสมบูรณ์ที่สุดแล้ว!】
【กำลังหลอมรวมความทรงจำของโฮสต์...หลอมรวมสำเร็จ!】
“หายแล้ว ฉันหายดีแล้วจริง ๆ ฮ่า ๆ...”
หลินชวนกระโดดขึ้นด้วยความตื่นเต้นดีใจ ขยับร่างกายไปมา ทุกอย่างปกติดี หากชายชุดดำสองคนนั้นมาเห็นเข้า คงฉี่ราดด้วยความกลัวแน่
แต่ไม่นานหลินชวนก็กลับมาสงบนิ่ง รูม่านตาหดวูบ หัวใจเต้นแรงขึ้นหนึ่งจังหวะ “ระบบ?!”
ในฐานะคนส่งอาหารที่อ่านนิยายออนไลน์เป็นประจำ เขาไม่คุ้นกับคำว่า “ระบบ” เสียที่ไหน ไม่คิดเลยว่าตนจะได้ข้ามเวลามา แถมยังปลุกระบบขึ้นมาได้อีก!
แถมยังเป็น “ระบบสายลับสงครามต่อต้านญี่ปุ่นระดับเทพ” หรือว่ามันจะให้เขากลายเป็นสายลับ? จากนั้นก็ฆ่าเจ้าพวกญี่ปุ่นและต่อต้านญี่ปุ่นงั้นหรือ?
ขณะที่หลินชวนกำลังคิดเช่นนั้น เสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【ติ๊ง! ผูกระบบสำเร็จ โฮสต์หลินชวน อายุ 23 ปี สถานะ: สมาชิกแก๊งชิงปังชั้นนอก (นักเลงหัวไม้) สถานที่ปัจจุบัน: เขตจ๋าเป่ย เซี่ยงไฮ้ ปี 1940】
【ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ปลุกระบบสำเร็จ ได้รับชุดของขวัญมือใหม่หนึ่งชุด ต้องการเปิดทันทีหรือไม่?】
“เปิด! เปิดเดี๋ยวนี้เลย!” หลินชวนตะโกนในใจโดยไม่ลังเล
ในยุคสมัยอันวุ่นวายเช่นนี้ โดยเฉพาะในเซี่ยงไฮ้ที่ผู้คนหลากหลายปะปนและทหารญี่ปุ่นเดินเพ่นพ่าน หากไม่มีฝีมือก็ขยับตัวได้ยาก
เจ้าของร่างเดิมถูกคนจากบ่อนฆ่าปิดปากอย่างง่ายดายก็เพราะไร้ความสามารถ ตอนนี้เขามีระบบ มีโอกาสเริ่มต้นใหม่แล้ว จะยอมเดินซ้ำรอยเดิมเด็ดขาดไม่ได้!
【ติ๊ง! เปิดชุดของขวัญมือใหม่สำเร็จ!】
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับ: ความเชี่ยวชาญด้านอาวุธปืน (ระดับชำนาญแตกฉาน)!】
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับ: ปืนพกบราวนิง เอ็ม1911 หนึ่งกระบอก (พร้อมซองปืน)!】
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับ: กระสุนขนาด 7.62 มิลลิเมตร จำนวน 6 นัด!】
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับ: ระเบิดมือด้ามไม้หนึ่งลูก!】
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับ: พื้นที่ระบบขนาด 100 ลูกบาศก์เมตร】
เมื่อเสียงแจ้งเตือนของระบบดังจบ หลินชวนก็รู้สึกว่าความรู้ด้านอาวุธปืนมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่สมอง ตั้งแต่ปืนพก ปืนยาว ไปจนถึงปืนกล โครงสร้าง หลักการ การถอดประกอบ เทคนิคการยิง วิธีดูแลรักษาอาวุธปืนชนิดต่าง ๆ...
ทุกอย่างแจ่มชัดขึ้นในพริบตา ราวกับเขาใช้อาวุธเหล่านี้มาหลายสิบปี ความชำนาญฝังลึกถึงกระดูก
ในเวลาเดียวกัน ภายในสมองของเขาก็มีพื้นที่ว่างเปล่าขนาด 100 ลูกบาศก์เมตรเพิ่มขึ้นมา ภายในจัดวางสิ่งของที่ระบบมอบให้อย่างเป็นระเบียบ พื้นที่นี้เก็บได้เฉพาะสิ่งไม่มีชีวิตเท่านั้น
เพียงหลินชวนขยับความคิด ปืนพกบราวนิง เอ็ม1911 อันหนักอึ้งกระบอกหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ
ตัวปืนเป็นสีดำสนิท ชิ้นส่วนโลหะเปล่งประกายเย็นเยียบ ลายกันลื่นบนด้ามจับเข้ากับฝ่ามือพอดี ให้สัมผัสยอดเยี่ยม
หลินชวนดึงสไลด์ปืนอย่างคล่องแคล่ว ตรวจดูร่องเกลียวในลำกล้อง แล้วกดกระสุนลงในซองทีละนัด ทุกการเคลื่อนไหวลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ไม่มีความเคอะเขินแม้แต่น้อย
“ปืนดี!” แววตาของหลินชวนฉายประกายยินดี บราวนิง เอ็ม1911 เป็นปืนคลาสสิก อานุภาพสูงและเชื่อถือได้ ในยุคนี้นับเป็นอาวุธชั้นยอดอย่างแท้จริง
ส่วนระเบิดมือนั่นยิ่งเป็นอาวุธสังหารที่ทรงอานุภาพ
“ดีมาก! มีของพวกนี้ แถมยังได้สืบทอดความเชี่ยวชาญด้านอาวุธปืน ฉันก็มีพลังพอจะปกป้องตัวเองในยุคอันวุ่นวายนี้ ถึงขั้นอาจจะ...ฆ่าพวกญี่ปุ่น ต่อต้านผู้รุกรานได้ด้วย!”
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เปลวไฟก็ก่อตัวขึ้นในใจหลินชวน ในฐานะลูกหลานชาวจีน เลือดแห่งการปกป้องบ้านเมืองไหลเวียนอยู่ในกระดูก เมื่อข้ามเวลามาสู่ยุคที่แผ่นดินแตกสลายและเพื่อนร่วมชาติตกทุกข์ได้ยากเช่นนี้ เขาจะยืนดูเฉย ๆ ไม่ได้เด็ดขาด!
“กลับบ้านไปดูก่อนแล้วกัน” หลินชวนรวบรวมสติ อาศัยความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมแยกทิศทาง ก่อนมุ่งหน้าไปทางบ้าน
ตอนนี้เขาต้องใช้เวลาจัดระเบียบความคิดและวางแผนอนาคต ก่อนอื่นต้องล้างแค้นให้ได้ พวกสารเลวจากบ่อนเหิงอวิ้นนั่น กล้าลอบเล่นงานเขา!
แต่ขณะที่เขาเดินออกจากตรอกแคบ เลี้ยวเข้าสู่ถนนอีกสายที่กว้างขึ้นเล็กน้อย จู่ ๆ เสียงปืนถี่กระชั้นก็ดังมาจากความมืดที่อยู่ไกลออกไป!