ในขณะที่ไต้หว่านหรูกำลังร้อนใจ เซี่ยหรงก็ถามขึ้นอย่างเย็นชาว่า “ท่านแม่คิดจะยกอาอิงให้หวังชิ่งเป็นอนุภรรยาหรือขอรับ”
ไต้หว่านหรูเดิมตั้งใจจะออกไปสั่งบ่าวให้เชิญหมอมา เมื่อได้ยินคำถามนี้ก็ชะงักฝีเท้า แล้วหันกลับมามองบุตรชายของตน
“เรื่องนี้ข้าก็มิได้คิดจะปิดบังเจ้า เด็กนั่นอายุสิบเก้าเข้าไปแล้ว ทั่วทั้งต้าเหยี่ยน สตรีวัยเดียวกันกับนางล้วนมีบุตรกันไปหลายคนแล้ว แต่นางกลับยังไม่รู้จักโตเป็นผู้เป็นคน เอาแต่วิ่งออกนอกบ้านทุกวี่ทุกวัน”
ไต้หว่านหรูกล่าวเสริมอีกว่า “อีกอย่าง อย่างไรเสียท่านพ่อของหวังชิ่งก็เป็นผู้บังคับบัญชาของบิดาเจ้า ในจวนของเราเองนั้นแล้วแต่เถิด แต่อย่าได้เรียกขานนามของผู้อื่นต่อหน้าเขาเป็นอันขาด”
เซี่ยหรงข่มความโกรธไว้ ท่าทีที่มารดาเห็นเป็นเรื่องสมควรเช่นนั้นทำให้เขาเหลือจะทน
“การออกเรือนก็เรื่องหนึ่ง แต่นั่นหวังชิ่งอายุห้าสิบกว่าแล้ว จะคู่ควรกับอาอิงได้อย่างไรเล่าขอรับ!”
ไต้หว่านหรูชำเลืองมองเซี่ยหรงแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “อายุอาจมากไปสักหน่อย แต่ก็เกินพอจะคู่ควรกับหลานสาวของเจ้า นับประสาอะไรกับคนที่อยากได้ยังไม่มีวาสนาเลย อีกอย่าง อายุยังหนุ่มจะไปมีประโยชน์อะไร เจ้าก็ยังหนุ่มอยู่มิใช่หรือ แต่นางยินยอมเป็นอนุภรรยาของเจ้าหรือไม่”
เซี่ยหรงรู้สึกราวกับอกจะระเบิด จึงกล่าวว่า “ข้าไม่เห็นด้วย”
แม้ไต้หว่านหรูจะเป็นมารดา แต่นางก็พึงพอใจในตัวเซี่ยหรงผู้เป็นบุตรชายอย่างยิ่ง เขาคือความภาคภูมิใจตลอดชีวิตของนาง ดังนั้นนางจึงตามใจเขามากกว่า
“เจ้าไม่เห็นด้วยแล้วจะทำอะไรได้ บิดาของนางเองยังยินยอมแล้ว”
เซี่ยหรงไม่สนใจว่าอย่างไรก็ตาม เขาไม่มีทางยอมให้ไต้อิงตกต่ำไปถึงเพียงนั้น
“ข้าไม่สนว่าท่านลุงจะคิดเช่นไร อย่างไรเสียอาอิงก็จะเข้าวังสกุลหวังไม่ได้”
ไต้หว่านหรูเดิมพูดด้วยน้ำเสียงอันดี แต่เซี่ยหรงกลับไม่ยอมฟัง น้ำเสียงจึงแข็งกร้าวขึ้น ตวาดว่า “การสมรสของหลานสาวเจ้า อย่างไรก็ไม่ใช่หน้าที่ของเจ้าผู้น้อยที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยว”
จากนั้นนางก็ผ่อนเสียงลง “เรื่องนี้เจ้าก็อย่ากังวลเลย ยามวิกาลอากาศหนาวหนัก รีบกลับเรือนไปเถิด”