ไต้หว่านหรูยื่นผ้าเช็ดหน้ากลับไป มองไปทางเซี่ยเจิน
“เจ้าลงไปก่อน”
เซี่ยเจินยังไม่เต็มใจนัก “เรื่องอะไรที่ข้าในฐานะบุตรสาวจะฟังไม่ได้?”
“ให้เจ้าลงไปก็ลงไป เหตุใดพูดมากเช่นนี้” ไต้หว่านหรูตวาด
เซี่ยเจินเบ้ปาก ก่อนเดินออกไปพลางจ้องมองไต้อิงอย่างอาฆาตแค้น
เมื่อคนออกไปแล้ว ไต้หว่านหรูจึงเอ่ยอย่างเชื่องช้า “จะให้ข้าพูดสิ่งใด?”
“วันนี้ท่านป้ามาถึงร้านผ้าแพรพร้อมฮูหยินผู้อำนวยการกรม เกรงว่าคงไม่ได้มาเพื่อซื้อหาชุดกระมัง?” ไต้อิงเอ่ย “ท่านป้าแต่เดิมมักหลีกเลี่ยงกิจการของสกุลไต้ แต่วันนี้กลับมาเองถึงที่ ทั้งยังชักจูงคนในครอบครัวผู้บังคับบัญชาที่ท่านหมายประจบมาเยือน เรื่องนี้... ไม่เหมือนวิสัยของท่านป้า”
ระหว่างที่ไต้อิงพูด มุมปากของไต้หว่านหรูยังคงรักษารอยยิ้มเพียงน้อยนิด ดูเหมือนยิ้ม ทว่าดวงตากลับเย็นเยียบ
ทว่านางกลับเอื้อนเอ่ยวาจาที่ไม่เกี่ยวข้องกันออกมา
“น่าเสียดาย หากข้ามีบุตรสาวที่เฉลียวฉลาดหลักแหลมเช่นเจ้า ก็ไม่ต้องเหนื่อยกายเหนื่อยใจ” จากนั้นก็หัวเราะอย่างได้ใจ “เจ้าก็อายุมากแล้ว หากถ่วงเวลาเช่นนี้ต่อไป ใครจะยอมรับเจ้า”
“วาจาของท่านป้ามีความหมายใด โปรดอธิบายให้กระจ่าง”
ไต้หว่านหรูแสร้งถอนหายใจแผ่วเบา “ดูสิ เพิ่งบอกว่าเจ้าฉลาดหลักแหลม ก็แกล้งโง่เสียแล้ว”
“เจ้ามองไปทั่ว มีสตรีใดเช่นเจ้าที่ไม่แต่งงาน ทั้งยังออกไปพบปะผู้คนนอกเรือนเป็นประจำ ดูไม่สมเป็นสตรีเอาสักนิด”
ไต้อิงหัวเราะเบา “ท่านป้าช่างสอดส่องกว้างไกลเกินไป มารดาของอาอิงแม้ไม่อยู่แล้ว แต่บิดาก็ยังอยู่ การจะออกเรือนหรือไม่ เมื่อใด จะออกเรือน ก็ต้องให้บิดามารดาเป็นผู้ตัดสิน”
หากเป็นยามปกติ วาจานี้ย่อมทำให้ไต้หว่านหรูโกรธเกรี้ยวตวาด เพราะรังเกียจหยางซานเหนียง จึงไม่ชอบใจไต้อิง และด้วยไต้อิงพักพิงในเรือนของนาง ความมุ่งร้ายและการบีบบังคับก็ยิ่งไร้ความยับยั้ง
ทว่า สีหน้าของไต้หว่านหรูยังคงยิ้ม “บิดาของเจ้ามอบเจ้าให้แก่ข้า เรื่องของเจ้าย่อมให้ข้าเป็นผู้ตัดสิน”
กล่าวจบก็หยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมา “หยิบไปดู”
ไต้อิงรับจดหมายมาด้วยความสงสัย คลี่อ่าน ระหว่างนั้นเสียงของไต้หว่านหรูก็ดังมา “ยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?”