ป้าข่งมามาพยักหน้า ก้าวขึ้นบันได เอียงหูฟังไปทางประตู แล้วหันกลับมาถามว่า “เงียบมาตลอดจนถึงตอนนี้หรือ”
“เจ้าค่ะ มิได้ตื่นกลางดึกด้วย คิดว่าคงร้องไห้จนอ่อนเพลียก่อนหน้านี้แล้วจึงหลับไป”
ป้าข่งมามางอนิ้วสองข้างเคาะประตูเบาๆ ทว่าภายในห้องมิได้มีเสียงตอบรับ จึงเคาะอีกสองครั้ง ยังคงเงียบสนิท
ป้าข่งมามารู้สึกว่ามีสิ่งผิดปกติ คุณหนูรู้ความเร็ว เป็นนิสัยชอบกังวลใจ และเพราะขาดความอบอุ่นมาตั้งแต่เล็ก จึงหลับตื่นง่าย หากมีเสียงรบกวนย่อมต้องตื่น
บางครั้งฝีเท้าคนรับใช้ในเรือนดังไปสักหน่อย นางก็จะตื่น ตลอดหลายปีเป็นเช่นนี้มาโดยตลอด
กุยเยี่ยนก้าวขึ้นบันไดสองสามก้าว เคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงไม่เบา “คุณหนู คุณหนูต้องการให้บ่าวเข้าไปรับใช้หรือไม่”
คำตอบที่ได้ยังคงเป็นความเงียบงัน
ป้าข่งมามาไม่ลังเลอีก ผลักประตูเข้าไป เมื่อวานเพราะเป็นห่วง ทั้งยังมีกุยเยี่ยนเฝ้าอยู่ในเรือน จึงแง้มประตูไว้
ในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงสลัวลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา ส่องผ่านม่านไข่มุกเห็นเตียงด้านในคลุมด้วยม่านสีอ่อน
ทั้งสองก้าวเข้าไปด้านในอย่างระมัดระวัง ยกม่านเตียงขึ้นดู ก็เห็นไต้อิงหันหน้าเข้าด้านใน ผมดำสยายบนหมอน
“คุณหนู” กุยเยี่ยนเรียกเบาๆ จากข้างๆ
ไต้อิงคราง “อื้ออิง” หนึ่งครั้ง ปากพึมพำ “เก็บผ้าเพิ่มอีกบ้าง…”
ฟังแล้วรู้ว่าเป็นคำเพ้อไร้สติ ป้าข่งมามารีบก้มตัวเข้าไป จับหน้าของนางหันมาตรง
ก็เห็นแก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ สีปากยิ่งแดงผิดปกติ อุณหภูมิผิวหนังใต้มือร้อนราวกับเตาผิง แม้แต่ลมหายใจที่พ่นออกมายังร้อนมือ
“คุณพระช่วย… ไปเรียกหมอเร็วเข้า”
กุยเยี่ยนรับคำ หันหลังวิ่งออกไปนอกห้อง
หมอมาแล้ว สอดมือลอดม่านตรวจชีพจร กล่าวว่า “ชีพจรตึงเครียด” จากนั้นถามไปทางม่าน “ไม่สบายตรงไหนบ้าง”
ก่อนหมอมา ป้าข่งมามาป้อนน้ำร้อนให้ไต้อิง ยัดถุงน้ำร้อนหลายใบไว้ในผ้าห่ม นางฟื้นขึ้นมาบ้าง จึงตอบด้วยเสียงคัดจมูกหนักๆ ว่า “รู้สึกหนาวสั่นบ้าง ศีรษะก็ปวด กระดูกทั่วร่างปวดเมื่อย”
หมอจับชีพจรอีกครั้ง แล้วถาม “คุณหนูมีนิสัยตื่นกลางดึกหรือไม่”