กุยเยี่ยนยืนอยู่ไม่ไกลจากคุณหนูของตน นับตั้งแต่คุณหนูได้รับชุดแต่งงาน จนถึงตระกูลเฉิน ไม่มีน้ำตาสักหยด แต่นางรู้ดีกว่าใคร ว่าดวงตาสีแดงเรื่อคู่นั้นเก็บงำความแค้นไว้มากเพียงใด
ยิ่งนางแสดงออกอย่างสงบเยือกเย็นมากเท่าไร เรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อไปก็ยิ่งไม่สงบสุขมากขึ้นเท่านั้น...
เมฆมืดทะมึนปกคลุมทั่วทั้งเมืองหลวง อากาศเย็นเจียบรวมตัวกลายเป็นสายลม พัดป้ายผ้าหน้าแผงลอยฝั่งตรงข้ามสะบัดดังครืนคราน
ผู้คนบนถนนไม่มากนัก บางตาเดินผ่านไปมา ต่างห่อคอ มือสอดอก
เพราะไม่มีลูกค้า แผงลอยฝั่งตรงข้ามจึงเก็บกลับก่อนเวลา
ส่วนร้านค้าบนถนนยังคงเปิดอยู่ ภายในมืดสลัว มีลูกจ้างเดินออกมาตรงประตูเป็นครั้งคราว ยื่นคอชะเง้อมองไปบนถนนอีกที ก่อนสูดลมหายใจเย็นเฉียบ ถูมือ แล้วถอยกลับเข้าไปในร้านอันหม่นแสง
ในที่สุดสายฝนเหมันต์ก็โปรยลงมา ตอนแรกไม่หนักนัก ยังปนด้วยเกล็ดหิมะ แต่เกล็ดหิมะนี้เพิ่งปรากฏให้เห็น ก็ละลายหายไป
หลังจากนั้น สายฝนค่อยๆ ทวีกำลังขึ้น ตกลงมาอย่างจริงจังเสียเต็มที
คานหามแปดคนฝ่าสายฝนเคลื่อนไปข้างหน้า พลหามล้วนสวมเสื้อคลุมกันฝน ข้างคานหามยังมีบุรุษชุดเขียวถือร่มเดินตาม มีองครักษ์ล้อมอารักขาทั้งด้านหน้าและหลัง
คานหามมาถึงทางแยกหนึ่ง เลี้ยวเปลี่ยนทิศทาง เข้าสู่ตรอกตรงทางแยก คานหามทะลุออกจากตรอก ข้ามถนนอีกสาย มาถึงปากตรอกฝั่งตรงข้าม ขอเพียงเดินทะลุตรอกสุดท้ายนี้ไปอีกเล็กน้อย ก็จะถึงจวนสกุลลู่
ทว่า คานหามกลับหยุดอยู่ที่ปากตรอก มิได้เคลื่อนต่อ
“ผู้ใดกัน! ขวางกระบวนยศ โทษตามกฎหมายยังไม่ถอยอีก!” องครักษ์ชักดาบออกมาพลางตวาดด้วยความโกรธ
ในตรอก ม่านสายฝน กลางลานหินเขียวเปียกชื้นเป็นประกาย มีผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่
ให้แน่ชัดกว่านั้น คือสตรีผู้หนึ่ง หญิงสาวนุ่งห่มบางเบา ปล่อยผมถอดปิ่นปักผม ก้มหัวลงเล็กน้อย แม้คุกเข่าอยู่ที่นั่น แผ่นหลังกลับตั้งตรงดุจหอก
เส้นผมสีดำเข้มสยายออก ปลายผมชื้นแฉะทิ้งตัวจดพื้น จุ่มอยู่ในแอ่งน้ำ ไรผมเปียกชื้นแนบติดอยู่บนแก้ม
ข้างตัวนางบนพื้น มีปิ่นหยกขาววางอยู่เงียบๆ สายฝนโปรยปราย สาดดินโคลนจากอิฐหินเขียวกระเด็นขึ้นไปบนชายกระโปรงสีเรียบของนาง
เพราะคอเรียวสลักก้มลงน้อยๆ จึงแลเห็นเพียงคางเล็กงามประณีต