อยู่ที่สกุลลู่ต่อไป? ไต้หว่านหรูฟังแล้วไม่เข้าใจ
“ยายโจวกล่าวเช่นนี้คือ……”
ยายโจวคลี่ยิ้มบางบนใบหน้า เอ่ยว่า “ฮูหยินผู้เฒ่าเอ็นดูคุณหนูไต้ ปรารถนาให้นางอยู่ปรนนิบัติใกล้ชิดเคียงข้างเสมอ ฉะนั้น… คุณชายใหญ่แห่งจวนเราจึงมีประสงค์จะรับนางเป็นอนุภรรยา”
คำกล่าวนี้ มิเพียงไต้หว่านหรู แม้คนสกุลเซี่ยทั้งโถงเรือนยังอ้าปากค้าง พูดไม่ออก
ทันใดนั้นเสียงกระแทกดังสนั่น ดึงความตะลึงของผู้คนกลับมา ครั้นมองตามเสียง จึงเห็นว่าเป็นเซี่ยเจินที่เร่งร้อนมาดูความครึกครื้น พลัดตกตรงขั้นบันไดล้มระเนระนาด
เพราะเมื่อคืนฝนตกตลอด พื้นยังเฉอะแฉะ บ่าวรีบประคองนางขึ้นมา กระโปรงและแขนเสื้อเปรอะโคลนไปทั่ว ลักษณะน่าขันทั้งน่าอนาถ
ทว่า ผู้เป็นมารดาอย่างไต้หว่านหรูยามนี้กลับไม่มีแก่ใจสนใจ
นางสมองสับสน บังตากระตุกไร้การควบคุม นางกระตุกยิ้ม แสร้งยิ้ม
“คุณชายท่านนี้คือ… ลูกชายใหญ่สกุลลู่หรือคุณชายสามสกุลลู่?”
ยายโจวยังคงความสุภาพไว้เช่นเดิม “เห็นทีเป็นเพราะยายแก่อย่างข้าพูดไม่กระจ่างเสียแล้ว ผู้นั้นคือเจ้านายของจวนเรา คุณชายใหญ่สกุลลู่”
ไต้หว่านหรูนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างชัดเจน ทว่าประโยคนี้กลับทำให้ร่างนางทรุดฮวบ เอวและหลังงุ้มลง ทรุดจมลงในเก้าอี้
ขณะที่นางยังล่องลอยสับสน เสียงยายโจวดังขึ้นอีกครั้ง “สีหน้าฮูหยินสกุลเซี่ยย่ำแย่เช่นนี้ ไม่เต็มใจหรือ?”
ไต้หว่านหรูอ้าปากค้าง ไม่รู้เก็บความคิดใด กล่าวออกไปว่า “มิใช่ข้าน้อยไม่ยินยอม เพียงแต่…”
“เพียงแต่อะไร?”
“เพียงแต่… เด็กคนนี้ถูกหมั้นหมายแก่สกุลหวังแล้ว ข้าน้อยมิอาจเสียสัจจะแก่ผู้อื่น”
เด็ดขาดจะให้เรื่องนี้สำเร็จไม่ได้ ไต้อิงจะเป็นอนุของลู่หมิงจางไม่ได้ อย่าว่าแต่อนุ ต่อให้เป็นสาวใช้ในห้องก็มิได้! มิเช่นนั้น… ไต้หว่านหรูสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ไม่กล้าคิดต่อไป
ยายโจวฟังแล้ว ผงกศีรษะ สีหน้าไม่แสดงความรู้สึกเกินควร ยังคงยิ้มสุภาพกล่าวว่า “ฮูหยินกล่าวถูกต้อง เจ้าเป็นบุรุษของนาง ควรตามคำของเจ้า คำนี้ยายแก่อย่างข้าจดจำไว้ จะนำไปกล่าวต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าให้นางทราบ สกุลลู่ของเราย่อมไม่กระทำการบีบบังคับผู้อื่น”
กล่าวจบ ค่อยๆ ลุกเดินออกไป ป้าข่งมามาที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้าวฉับไปตรงหน้ายายโจว