หวังชิ่งได้ยินภรรยาตนกล่าวเช่นนี้ ไล่ถามต่อว่า “เจ้าพูดเช่นไรไป”
“จะพูดเช่นไรได้อีกเล่า ก็เอาสิ่งที่นายท่านว่าเมื่อวันนั้นคือคำว่า ‘ไฟ’ ‘ไม้’ ออกไปกล่าว”
“อนิจจา——” หวังชิ่งตบขอบเตียง ต่อว่า “เจ้าไปพูดเรื่องนั้นกับนางไย ไถ่ถามหาข้ออ้างอื่นมิได้หรือ นี่…นี่ให้ข้ามีหน้าไปพานพบเซี่ยซานได้เยี่ยงไร”
แล้วซักไซ้ต่อ “เจ้าพูดเช่นนี้แล้ว ไต้ชื่ออบนางว่ากระไร”
“ขณะนั้นฮูหยินสกุลเซี่ยสีหน้าเปลี่ยนนางกล่าวว่า นางเป็นผู้ที่มิสมควรแก่การไว้วางใจเช่นนั้นหรือ หลานสาวของนางนั้น ชื่อได้ผ่านการคำนวญมาก่อนแล้ว คู่กับวันเดือนปีเกิดก็คำนวญแล้ว”
ฮูหยินหวังถ่ายทอดคำที่ไต้หว่านหรูสอนมา “อักษร ‘ไต้’ นั้นเป็นไฟ ‘อิง’ เป็นไม้ เป็นไม้ทำให้เกิดไฟ ชื่อนี้ธาตุทั้งห้าส่งเสริมกันเอง ภายในปรองดอง เป็นมงคลใหญ่ยิ่ง อีกทั้ง…”
หวังชิ่งซักว่า “ยังมีอะไรอีก”
ฮูหยินหวังเห็นนายท่านฟังอย่างตั้งใจก็รู้ว่ามีหวัง สืบต่อว่า “ฮูหยินสกุลไต้ฟังข้าพูดว่าเสียง ‘อิง’ พ้อง ‘อัปมงคล’ ก็โกรธถึงกับทุบโต๊ะ นางว่า อักษร ‘อิง’ ชัดคือ ‘ปิ่นและสายหมวก’ หมายถึงตระกูลขุนนาง สกุลที่นางเข้าสู่ย่อมเป็นตระกูลผู้ดีมีชาติตระกูล ความหมายเป็นมงคลถึงปานนี้ จะเหยียบย่ำกันได้เยี่ยงไร”
คำกล่าวนี้ฟังมีเหตุผล หวังชิ่งเริ่มลังเล แต่ว่าภรรยาตนได้ไปปฏิเสธสกุลเซี่ยมาแล้ว เขาจะกล่าวอันใดอีกมิได้
กำลังครุ่นคิด ฮูหยินหวังก็กล่าวอีกว่า “ประจวบเหมาะ ฮูหยินสกุลไต้หยิบภาพวาดของหลานสาวนางออกมา กำลังจะส่งมาให้นายท่านพิจารณา ผู้ใดจะรู้ว่านายท่านกลับเชื่อคำกล่าวลอยๆ พวกนั้น ก็โกรธถึงขั้นจะเชิญข้าออกมา”
“เวลานั้นให้ข้าหมดรูปโฉมนัก แต่เรื่องนี้กลับเป็นพวกเราที่มิสมเหตุผล ข้าจึงหาคำกล่าวผ่อนปรน ว่าให้นำภาพวาดของเด็กนั่นกลับมา ให้นายท่านดูก่อน แล้วค่อยว่ากันต่อไป”
ฮูหยินหวังละสายตาลงยังม้วนภาพบนโต๊ะเล็ก “ฮูหยินสกุลเซี่ยฟังข้ากล่าวเยี่ยงนี้ ค่อยระงับโทสะ มิได้กล่าวอะไรอีก”
ขณะที่ฮูหยินหวังพูด ดวงตาคู่หนึ่งของหวังชิ่งก็จับจ้องไปที่ม้วนภาพซึ่งเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง