เคร้ง--เคร้ง--เสียงกระเบื้องแตกกระจายดังต่อเนื่องหลายลมหายใจ บ่าวรับใช้ในเรือนพากันเดินออกไปนอกลานอย่างเงียบงัน
เมื่อเสียงสงบลง ทุกอย่างก็เงียบสนิท
ประตูห้องปิดสนิท เหลือเพียงหน้าต่างที่แง้มไว้ มองลอดช่องหน้าต่างเข้าไป เห็นแต่เศษกระเบื้องเกลื่อนพื้น
ลู่หวยเป็นผู้ฝึกยุทธ์ ต่อให้รับมือกับชายฉกรรจ์สิบกว่าคนก็ยังง่ายดาย ทว่าเขาต้องการกดตัวสวินชุนเหอไว้กับที่กลับต้องออกแรงอยู่พักใหญ่
ไม่กล้าออกแรงมาก กลัวทำนางเจ็บ แต่ถ้าไม่ออกแรงเลยก็ควบคุมนางไว้ไม่อยู่ คนทั้งสองจึงประสานสายตาในท่าเหนือใต้เช่นนี้
ข้อมือทั้งสองข้างของสวินชุนเหอถูกยกขึ้นเหนือศีรษะโดยลู่หวย ยึดไว้แน่นหนึบ อาภรณ์ช่วงอกเปิดกว้างออกจากการดิ้นรน เนินทรวงหิมะใต้ชายเสื้อกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ
ลู่หวยตาร้อนผ่าว ค่อยๆ ก้มศีรษะลง ใช้คมเขี้ยวบดขยี้ผ่านอาภรณ์เนื้อบางอย่างเบามือ
"เหอเอ๋อ หลายปีป่านนี้แล้ว ลูกยังโตกันหมดแล้ว ต่อให้เจ้ามีโทสะ มันก็น่าจะสลายไปได้แล้ว..."
สวินชุนเหอจ้องมองเพดานม่านกรูดวงใจที่ว่างเปล่ากลับถูกหมอกปกคลุมอีกครั้ง แตกรานไม่บริสุทธิ์
คืนเข้าหอวันนั้น นางจำแนกได้จากแววตาของลู่หวย นั่นคือครั้งแรกที่นางก้าวเข้าสู่สายตาของเขา แต่นั่นหาใช่ครั้งแรกที่นางพบเขาไม่
นางรู้จักเขามาตั้งแต่เนิ่นนาน และเคยพบเขามาก่อน
นางเคยอยู่ที่ร้านสุราซึ่งเขาเคยผ่านเป็นประจำ สั่งน้ำชามาหนึ่งกา นั่งรอเขาขี่ม้าผ่านไปอย่างเร็วรี่
เมื่อแม่สื่อมาเอ่ยปากสู่ขอ ครอบครัวมิได้เต็มใจนัก แม้สกุลลู่จะเป็นตระกูลใหญ่ แต่ก็มีทีท่าถดถอย อีกทั้งบิดามารดากำลังจะย้ายไปทางใต้ ครอบครัวใหญ่ของสกุลสวินก็อยู่ที่นั่น
นางเป็นผู้ไกล่เกลี่ยและยืนกรานจะแต่งกับลู่หวย บิดามารดาขัดนางไม่ได้ จึงจำต้องตอบตกลงการแต่งเชื่อมสกุลนี้
นางจดจำคำกล่าวของบิดามารดาที่มีต่อนางได้ดียิ่ง
เมื่อนางแต่งเข้าสกุลลู่แล้ว ญาติสกุลสวินที่อยู่ในนครหลวงสาขานี้จะย้ายไปทางใต้ การจากลาครั้งนี้อาจเป็นนิรันดร์ ให้นางคิดให้ดี
นางยังคงส่ายหน้าอย่างแน่วแน่หนักแน่น
ภายหลัง นางสมใจแต่งกับลู่หวย ความปลาบปลื้มในชั่วขณะนั้นคู่ควรแก่การจดจำไปชั่วชีวิต