ถ้อยคำของลู่หวยแผ่วเบา แต่สกุลเฉากลับได้ยินชัดถ้อยชัดคำ เครื่องประดับปักผมอะไรนั่นไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว นางได้ยินเพียงคำว่า “ภรรยาฐานะเสมอภาค” เท่านั้น
นางผุดลุกขึ้นยืนทันที เสียงดังจนเก้าอี้พลิกคว่ำ
“นายท่าน เมื่อครู่ท่านบอกว่าจะยกหม่อมฉันขึ้นเป็นภรรยาหรือเจ้าคะ?!” สกุลเฉาเอ่ยด้วยความยินดี พร้อมกับยืนกรานหนักแน่น
ลู่หวยได้สติกลับคืนมา หันไปมองสกุลเฉา อ้าปากเล็กน้อย พลางคิดหาทางถอนคำพูดเมื่อครู่ออกไป
ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะเอ่ยปาก “โครม” ประตูห้องก็ถูกถีบเปิดจากด้านนอกอย่างแรง บานประตูสั่นสะเทือน ฝุ่นผงร่วงกรูลงมา ราวกับทั้งห้องสั่นสะเทือนไปด้วย
ลู่หวยเพ่งมองไป เห็นบุตรชายคนโตของตนยืนอยู่ตรงหน้าประตู จึงตวาดขึ้นทันทีว่า “นี่มันกฎระเบียบอะไรกัน!”
ลู่หมิงจางเดินเข้ามาในห้อง สายตาคู่หนึ่งจับจ้องไปยังสกุลเฉา นางถูกเขาจ้องจนไหล่หด แต่พอนึกถึงฐานะภรรยาฐานะเสมอภาคของตน ก็จงใจยืดแผ่นหลังขึ้น
“ท่านจะยกนางขึ้นมาให้มีฐานะเสมอมารดาของข้าหรือ?” ลู่หมิงจางเผชิญหน้ากับบิดา
ลู่หวยนั่งนิ่งไม่ไหวติง “เจ้าสัตว์นรกตัวน้อย มีสิทธิ์อะไรมาซักถามข้า?!”
ลู่หมิงจางไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย ไล่ถามว่า “เรื่องที่ท่านพ่อประสงค์จะทำ บุตรชายย่อมไม่อาจก้าวก่าย แต่ก็อยากถามให้กระจ่างสักหน่อย ใช่หรือไม่ขอรับ?”
“ใช่ แล้วเจ้าจะทำอะไร?”
สิ้นเสียงลู่หวย สกุลเฉาที่อยู่ด้านข้างก็วางท่าฐานะของตนอย่างเต็มที่ เดินไปยืนตรงหน้าลู่หมิงจาง
“เยี่ยนเกอเอ๋อร์ บัดนี้หม่อมฉันมีฐานะเทียบเท่าฮูหยิน ต่างเป็นนายหญิงผู้ดูแลจวน เจ้าผู้น้อยก็ควรรู้จักสูงต่ำและลำดับอาวุโส วันนี้หากเจ้ายินดีทำพิธีให้ครบถ้วน คุกเข่าคารวะข้าสักครั้ง ข้าก็จะให้อภัยที่เจ้ายังเยาว์วัยไม่รู้ความ...”
คำพูดยังไม่ทันจบ ลู่หมิงจางก็ยกขาขึ้นอย่างฉับพลัน สกุลเฉาร้อง “โอ๊ย” ร่างลอยละลิ่วออกไป ครั้นมองอีกที นางก็หงายหลังล้มลงกับพื้นอย่างน่าอนาถ
ลู่หวยตบโต๊ะพลันลุกขึ้นยืน “ก่อกบฏกันแล้วหรือ! เจ้าสัตว์นรกตัวน้อย! คนที่ข้ายกย่อง เจ้าก็กล้าทำร้ายหรือ? ข้ายังนั่งอยู่ตรงนี้ เจ้าจะกำเริบเสิบสานได้อย่างไร!”
ลู่หมิงจางเงยหน้ามองลู่หวย