ท่ามกลางเสียงกัดเมล็ดแตงโมกรอบแกรบของไต้อิง ลู่ซีเอ๋อร์ก็ค่อยๆ เล่าเรื่อง
“ตอนนั้นท่านพ่อท่านแม่ข้ายังอยู่ ได้ยินสองท่านสนทนากัน”
ไต้อิงพยักหน้า เป็นเชิงให้นางเล่าต่อ
“ตอนนั้นท่านอาข้ายังอายุไม่มาก เพิ่งสิบต้นๆ เท่านั้น...” ลู่ซีเอ๋อร์เอ่ยถึงตรงนี้ก็ถอนหายใจ แล้วกล่าวต่อ “อันที่จริง ท่านอาของข้าผ่านความยากลำบากมามาก”
คำกล่าวนี้ทำให้ไต้อิงไม่เข้าใจ แม้สกุลลู่ในอดีตจะเริ่มเสื่อมถอย แต่สุดท้ายก็ยังเป็นตระกูลสูงศักดิ์ บรรพบุรุษเป็นขุนนางกอบกู้ราชบัลลังก์ของปฐมกษัตริย์
ดั่งว่า แมลงร้อยขา ตายแล้วก็ไม่ล้มพับ ผู้ที่เกิดในตระกูลเช่นลู่หมิงจาง จะมีความยากลำบากอันใด หรือจะมากกว่านาง?
ทว่าไต้อิงมิได้คาดคิด ยิ่งเป็นตระกูลขุนนางใหญ่ ก็ยิ่งเหมือนเหวลึกไม่รู้จบ ภายใต้กระแสน้ำเชี่ยวกรากนั้น พร้อมจะกลืนกินเลือดเนื้อได้ทุกเมื่อ
ต่างจากสามัญชนที่ต้องกังวลเรื่องฟืนข้าวปลาอาหาร ภายในตระกูลขุนนางเหล่านี้ เป็นพันธนาการที่ซับซ้อนกว่า
เห็นได้ชัดว่าสีหน้าที่ไม่เห็นด้วยของไต้อิงเผยให้เห็นใจของนาง
ลู่ซีเอ๋อร์เกรงว่านางจะไม่เชื่อ จึงกล่าวว่า “ท่านอาข้าสอบได้จวี่เหรินตอนอายุสิบสอง ท่านทราบเรื่องนี้หรือไม่”
ไต้อิงพยักหน้า เรื่องนี้นางย่อมทราบดี การสอบได้จวี่เหรินตอนอายุสิบสองนั้น ในแคว้นต้าเหยี่ยนไม่เคยมีมาก่อน และหากจะพูดให้ถูก อายุสิบสองที่บอกออกไปนั้นเป็นอายุตามปีนับ ตอนนั้นอายุจริงของลู่หมิงจางนั้นน้อยกว่านั้น
“ก็ปีนั้นเอง... เกิดเรื่องหนึ่งขึ้น...” ลู่ซีเอ๋อร์ถอนหายใจ มือบีบขอบถ้วย
“เรื่องอะไร”
ลู่ซีเอ๋อร์ลังเลชั่วครู่ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับย่าของนาง
“เรื่องระหว่างย่าข้ากับฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่ ท่านคงรู้มาบ้าง ตอนนั้นท่านปู่พาย่าข้ามาที่นครหลวง ตอนนั้นฐานะยังเป็นอนุภรรยาอยู่”
ตอนนั้นผู้อาวุโสสกุลลู่ยังเป็นเพียงหนุ่มน้อยอกหัก ครั้งหนึ่งออกเดินทางท่องเที่ยว ได้พบกับสกุลเฉาที่ยังสาว
ผลคือถูกตาต้องใจ ส่วนที่ต้องใจคือความงามของสกุลเฉา หรือ... เมื่อนึกถึงหน้าตาของสกุลเฉา ไต้อิงก็มั่นใจมาก ว่าตอนนั้นผู้อาวุโสสกุลลู่ต้องเกิดราคะแน่