พอเดินเข้าเรือนหลัก ก็เห็นลู่หมิงจางนั่งอยู่บนเตียงลอยในห้องด้านนอก แต่งกายเรียบง่ายสบาย ๆ หญิงรับใช้กำลังช่วยเป่าผมให้เขาอยู่ด้านหลัง นางจึงเดินเข้าไป รับเตาอุ่นจากมือหญิงรับใช้ “ให้ข้าทำเองเถิด”
เหล่าหญิงรับใช้จึงพากันถอยออกไป
“งานของใต้เท้าเสร็จแล้วหรือ”
ลู่หมิงจางพยักหน้า “ข้าให้คนเตรียมของหวานร้อนไว้แล้ว น่าจะเป็นของที่เจ้าชอบ”
คราก่อนที่เขาพบนางในเรือนหลัก เห็นคราบน้ำนมติดอยู่ริมฝีปากของนาง จึงจดจำไว้
นางยืนอยู่ด้านหลังเขา ไม่ได้ตอบ เพียงค่อย ๆ เป่าผมให้แห้งอย่างนุ่มนวล ผมของลู่หมิงจางนุ่มมาก พอแห้งสนิทก็ยิ่งลื่นสลวย ปลายนิ้วสอดผ่านเส้นผมประหนึ่งลูบไล้ผืนทรายละเอียด
พอใกล้จะแห้ง นางวางเตาอุ่นลงบนโต๊ะเล็ก แล้ววางมือทั้งสองลงบนไหล่เขาเบา ๆ ยืนอยู่เยื้องไปทางด้านหลังเช่นนั้น
จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นทับมือของนาง กุมไว้อย่างแผ่วเบา ก่อนจะพานางมานั่งข้างกาย ครั้นเงยหน้ามอง ก็เห็นแก้มเนียนของนางแต้มสีชมพู เปลือกตาหลุบต่ำ ดวงตาคู่นั้นไม่รู้ควรทอดมองไปทางใด
ไต้อิงนั่งหลังตรงแน่ว รู้สึกอึดอัดไม่ต่างจากตอนร่วมอานม้ากับเขาระหว่างเดินทางออกจากเมืองหลวง ทั้งร่างไม่อาจผ่อนคลายได้
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ยังแตกต่างจากครั้งนั้น ครั้งนั้นนางนั่งอยู่ด้านข้างเขา มีระยะห่างคั่นกลาง แต่ยามนี้นางนั่งเคียงข้างเขา มือถูกเขากุมไว้
ลู่หมิงจางดูคล้ายจะมองออกว่านางไม่เป็นธรรมชาติ จึงคลายมือแล้วกล่าวว่า “ยามมีเพียงเจ้ากับข้าสองคน ก็ทำตัวตามสบายเถิด”
ในเมื่อเขาเป็นฝ่ายเปิดประเด็นก่อน นางจะปล่อยให้คำพูดนั้นตกลงพื้นได้อย่างไร จึงยิ้มถามว่า “ตามสบายได้จริงหรือ”
ลู่หมิงจางยิ้ม “คำพูดนี้จะเป็นเท็จได้อย่างไร”
“ข้าเกรงว่าอาอิงทำตัวตามสบายแล้ว ใต้เท้าจะขัดตา จนเอ่ยปากอบรมข้า”
ลู่หมิงจางกล่าวเพียงสี่คำว่า “ตามสบายได้เต็มที่”
ไต้อิงได้ฟังก็ยิ้มแล้วลุกขึ้น แววตาวาววับมีชีวิตชีวา ภายใต้สายตาของลู่หมิงจาง นางสะบัดรองเท้าออก งอขาแล้วเอนพิงข้างกายเขา แฝงแววท้าทายหยั่งเชิงเล็กน้อย “ตามสบายเช่นนี้ได้หรือไม่”
ดวงตาของลู่หมิงจางมีรอยยิ้ม “ได้”