ไต้อิงได้ยินว่าเบื้องหลังเงียบผิดปกติเหลือเกิน จึงหันกลับไปมอง ก็เห็นลู่หมิงจางนั่งพิงหัวเตียง เสื้อชั้นในสีขาวผูกหลวม ๆ ด้วยสายคาดเพียงเส้นเดียว คอเสื้อแหวกออกเล็กน้อย เผยให้เห็นแผงอกแข็งแรงกำยำที่ซ่อนอยู่กึ่งหนึ่ง
เขานั่งพิงอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบงัน ดวงตาเหม่อมองไปยังที่ใดที่หนึ่ง ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่
ไต้อิงหยิบเสื้อตัวนอกที่หัวเตียงมาคลุมไหล่ แล้วใช้มือเท้าตัวลงจากเตียง เดินไปยังหน้าต่าง เปิดหน้าต่างออกแล้วมองไปข้างนอก ลานเรือนขาวโพลนไปด้วยหิมะ โคมใต้ชายคาส่องแสงสลัวขุ่นมัว เกล็ดหิมะยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย
บนขอบหน้าต่างมีเกล็ดหิมะจับตัวเป็นชั้นบาง ๆ นางยื่นสามนิ้วไปหยิบมาหยิบหนึ่ง แล้วใส่ปาก หิมะสัมผัสลิ้นอุ่น ๆ ก็ละลายกลายเป็นน้ำเย็น ไหลชุ่มลงไปถึงลำคอ ก่อนจะไหลลงสู่ท้องน้อย จนท้องน้อยเย็นวาบไปหมด
นางเกิดสนุกขึ้นมา จึงหมุนตัวไปที่โต๊ะ หยิบถ้วยใบเล็กมาหนึ่งใบ แล้วกลับไปยังหน้าต่าง ตักหิมะใส่ถ้วย
ลู่หมิงจางเห็นนางออกไปยังห้องด้านนอก ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังไม่กลับมา ทั้งยังไม่มีเสียงใด ๆ จึงไม่รู้ว่านางกำลังทำอะไร เขาจึงเรียกนางว่า “ข้างนอกหนาว ระวังลมจะพัดเอา”
สิ้นเสียง ไต้อิงก็ถือถ้วยใบเล็กเดินเข้ามา ปีนขึ้นเตียงแล้วยื่นถ้วยชาให้ “หม่อมฉันชงชาถวายใต้เท้าด้วยตนเอง ลองชิมดูเพคะ”
ลู่หมิงจางรับถ้วยมา ปลายนิ้วลูบหยดน้ำที่เกาะอยู่บนผิวถ้วย ก่อนจะยิ้มแล้วดื่มน้ำหิมะจนหมด
“ใต้เท้าคิดว่าเป็นอย่างไรบ้างเพคะ” แววตาของไต้อิงเปี่ยมด้วยความสนุกสนาน
“ขอบใจคุณหนูน้อยที่ไม่หวั่นปลายนิ้วเรียวต้องทนหนาว ละลายหิมะขาวในถ้วยนี้ให้ข้า” ลู่หมิงจางวางถ้วยลงบนโต๊ะเตี้ยข้างเตียง พลางเอาปลายนิ้วเย็นเฉียบของนางแนบกับอกอุ่น ๆ ของตน
ไต้อิงหัวเราะคิกคัก
ยามนี้ดึกสงัดแล้ว ทว่าทั้งสองกลับนอนไม่หลับ
นางค่อย ๆ ซบลงในอ้อมอกเขา คำพูดที่ลู่ซีเอ๋อร์เล่าให้นางฟังเมื่อวานผุดขึ้นมาอีกครั้ง นางอยากรู้ให้กระจ่างว่า ลู่หมิงจางในวัยเพียงเท่านั้น หลังจากจากตระกูลลู่ไปแล้ว ใช้ชีวิตรอดมาได้อย่างไร
หลังจากนั้น เขากลับไปยังตระกูลลู่ได้อย่างไร จนกลายเป็นประมุขตระกูล
“ใต้เท้า...” ไต้อิงเรียกเสียงเบา