ไต้อิงเป็นคนที่แตะสุราเพียงใดก็เมาง่าย หากไม่ดื่มเลยก็เกรงว่าจะทำให้ลู่หมิงจางหมดสนุก
“อาอิงไม่ถนัดดื่มสุรา ขอร่วมดื่มกับใต้เท้าสักสองจอกเล็ก ได้หรือไม่เจ้าคะ”
ลู่หมิงจางพยักหน้า “ได้” จากนั้นก็หันไปกำชับฉีเยวี่ยว่า “ไปต้มซุปแก้พิษสุรามาหนึ่งถ้วย”
ฉีเยวี่ยรับคำ แล้วเรียกหญิงรับใช้ในห้องให้พากันออกไป
เมื่อในห้องเหลือเพียงพวกเขาสองคน ลู่หมิงจางก็ถามว่า “วันนี้เจ้าทำอะไรบ้าง”
ลู่หมิงจางเพียงเอ่ยถามขึ้นลอยๆ แต่เพราะกลางวันไต้อิงได้ฟังเรื่องราวในอดีตของเขามา จึงอดรู้สึกผิดขึ้นมาไม่ได้
“ตอนแรกไปพูดคุยเป็นเพื่อนท่านหญิงผู้เฒ่าครู่หนึ่ง จากนั้นก็ไปนั่งเล่นที่เรือนของซีเจี่ยเอ๋อร์เกือบครึ่งวัน แล้วก็กลับมาเจ้าค่ะ”
ลู่หมิงจางยกจอกขึ้นดื่มสุราในถ้วย ไต้อิงก็ดื่มตามไปครึ่งจอกเล็ก
“วันนี้ใต้เท้าทำอะไรบ้างเจ้าคะ” ไต้อิงชวนคุยเรื่องในบ้าน
ลู่หมิงจางชะงักไปเล็กน้อย ตั้งแต่ไหนแต่ไรมีแต่เขาเป็นฝ่ายถามผู้อื่น นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกถามกลับ เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ตอนรอเข้าเฝ้า ข้าคุยเล่นกับใต้เท้าอวี๋ที่เรือนรอเฝ้าอยู่สองสามคำ...”
ไต้อิงเบิกตาสุกใส สอดแทรกถามว่า “ตอนใต้เท้าพูดอยู่ ข้าขอถามแทรกได้หรือไม่เจ้าคะ”
ลู่หมิงจางยิ้มพลางพยักหน้า
เมื่อได้คำตอบยืนยัน ไต้อิงก็ถามว่า “ใต้เท้าอวี๋เป็นใครเจ้าคะ”
“อัครมหาเสนาบดี อวี๋ซิ่น”
เรือนรอเฝ้าเป็นสถานที่พักผ่อนของเหล่าขุนนางระหว่างรอเข้าเฝ้า มิใช่สถานที่สำหรับพูดคุยเล่นโดยแท้ เมื่อได้ยินว่าใต้เท้าอวี๋ผู้นั้นเป็นอัครมหาเสนาบดี ต่อให้ไต้อิงไม่รู้เรื่องราชการ ก็พอคาดเดาได้ว่าลู่หมิงจางกับเขาคงมิได้พูดคุยกันเพียงสองสามคำอย่างที่ว่า
เกรงว่าจะต้องมีการประชันกันอีกครั้ง และการประชันเช่นนี้อาจเกิดขึ้นทุกวัน
ในอดีต สำหรับไต้อิงแล้ว ขุนนางชั้นสูงที่นางพอจะเข้าถึงได้มากที่สุดก็คือเซี่ยซาน ผู้เป็นลุงเขย ต่อมาเซี่ยหรงได้เลื่อนตำแหน่ง คนที่นางรู้จักก็มีเพียงเซี่ยหรง
ตอนนี้เมื่อได้ยินคำว่าอัครมหาเสนาบดี จึงรู้สึกทั้งแปลกใหม่และไม่ค่อยเป็นจริง
ลู่หมิงจางเห็นนางสนใจมาก จึงกล่าวต่อว่า “ต่อจากนั้นก็เข้าร่วมประชุมราชสำนักตามปกติ...”