จากหอวิมานเมฆาสามารถมองเห็นเมืองหลวงได้เกินครึ่ง แนวทัศนียภาพงดงามยิ่ง
ไต้อิงตั้งใจว่าคืนนี้จะปรนนิบัติฮูหยินผู้เฒ่าอยู่ที่หอวิมานเมฆา ทั้งยังได้ชมงานโคมไฟที่ถนนตลาดด้วย ไม่คิดจะออกจากจวน ใครจะรู้ว่าลู่ฉงน้อยวิ่งกระดี๊กระด๊ามาบอกว่าเขาขออนุญาตออกนอกจวนได้ในคืนนี้
“พี่หญิงอย่าลืมนะ พวกเราเกี่ยวก้อยสัญญากันแล้ว ห้ามกลับคำ” ลู่ฉงน้อยปีนขึ้นนั่งบนเก้าอี้
ไต้อิงมองดวงตาวาวใสของเด็กน้อย ยิ้มบางแล้วว่า “ได้ ไม่กลับคำ”
สิ้นคำ นางก็เห็นขาเล็กๆ ทั้งสองของเขาแกว่งไกวเพราะความดีใจ
ครู่ต่อมา ของคาวหวานเริ่มยกขึ้นโต๊ะ ทุกคนนั่งตามลำดับที่
ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับ สำรับแน่นขนัดด้วยเนื้อสัตว์สด ทั้งวัว แพะ ไก่เป็ด มีทั้งนึ่ง ทอด ผัด อีกทั้งพืชผักผลไม้ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน สาวใช้ยืนล้อมถือกา คอยส่งสุราและรินสุรา
เนื่องด้วยเทศกาล จึงยกกฎ “กินไม่พูด” ไปก่อน เอาแต่ความครึกครื้น ด้านนี้เสียงหัวเราะและพูดคุยดังอึกทึก ยังแว่วได้ยินเสียงพูดคุยจากที่นั่งบุรุษอีกด้านกับเสียงดนตรีบรรเลงแว่วมา
กินไปครู่หนึ่ง ผู้คนก็เริ่มเล่นละเล่น
ไต้อิงคออ่อน หนหนึ่งดื่มเพียงจอกเดียว เกรงว่านั่งอยู่จะถูกพวกนางรื้อฟื้นให้ดื่มอีก จึงลุกเดินไปนอกห้อง
นางเอนกายนั่งข้างราวระเบียง เท้าคางด้วยมือ ดูแสงไฟจากถนนตลาด แลเห็นแสงไฟเล็กกระจิดริดลอยไหวราวกับหิ่งห้อยเรืองแสง
ยามนั้น ได้ยินเสียงคนด้านในว่า “จุดพลุแล้ว จุดพลุแล้ว…”
ผู้คนในห้องพากันเดินออกมา บนฟ้าเบ่งบานด้วยดอกไม้ไฟหลากสีสัน ชาวตลาดต่างหยุดดู ตบมือร้องชม
ขณะไต้อิงกำลังดูอย่างเคลิบเคลิ้ม ก็มีคนมากระตุกนาง
“พี่หญิง ออกไปชมโคมดอกไม้ข้างนอกกัน” ลู่ฉงกระตุกมือไต้อิง
ไต้อิงเงยหน้าขึ้นมองรอบๆ ก็เห็นลู่ซีเอ๋อร์ยืนอยู่ไม่ไกลโบกมือให้นาง จึงจูงลู่ฉงน้อยเดินไปทางนั้น
“ข้าขออนุญาตฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว พวกเราออกนอกจวนได้” ลู่ซีเอ๋อร์ว่า “ลู่หว่านเอ๋อร์กับเซี่ยเจินลงไปก่อนแล้ว”
ไต้อิงพยักหน้า สามคนใหญ่เล็กจึงลงจากหอวิมานเมฆา เดินวกไปวนมาจนออกประตูมุมจวนได้