ลู่ซีเอ๋อร์เล่าเรื่องราวอันน่าอับอายเหล่านี้อย่างคลุมเครือ ฟังน้ำเสียงก็เข้าใจความนัย ไม่จำเป็นต้องเล่าอย่างละเอียด ไต้อิงฟังก็เข้าใจแจ่มแจ้ง
นางจึงก้มหน้ามองเด็กน้อยที่รอคำตอบจากนาง
เด็กน้อยจ้องมองนางด้วยดวงตาดำขลับ ปากอ้าเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและความคาดหวัง
มือเล็ก ๆ ยังคงจับแขนเสื้อกว้างของนางไว้
คำปฏิเสธนั้นไต้อิงยากจะเอ่ยออกไป การให้นางโกหกต่อหน้าเด็กคนหนึ่งยิ่งน่าละอาย ขณะที่นางลังเลอยู่นั้น มือเล็ก ๆ ก็ปล่อยแขนเสื้อลง แววตาเป็นประกายนั้นหม่นแสงลง ทั่วร่างราวกับถูกปกคลุมด้วยเงาสีเทา
นางเห็นภาพนั้นก็อดใจอ่อนไม่ได้ แต่นางเองก็เป็นเพียงแขกที่มาพำนักที่นี่ จะมีความสามารถไปดูแลผู้อื่นได้อย่างไร
คิดแล้วคิดอีกก็ยังกล่าวว่า “ฉงเกอร์ หากภายหลังเจ้าถามท่านพ่อของเจ้า หากท่านอนุญาต พวกเราก็จะออกจากจวนไปชมโคมไฟด้วยกัน เช่นนี้ดีหรือไม่”
ดวงตากลมโตของลู่ฉงเปล่งประกายขึ้นอีกครั้ง มุมปากยกสูง ปรากฏลักยิ้มคู่หนึ่งข้างแก้ม
ไต้อิงถอนหายใจในใจ ช่างเป็นเด็กดีอะไรเช่นนี้!
ลู่ฉงน้อยยื่นมือออกมาแล้วหดกลับ สุดท้ายก็ดึงชายเสื้อของไต้อิงอีกครั้ง น้ำเสียงเจือความประหม่า “พี่สาว ท่านรู้จักชื่อของข้าหรือ”
ไต้อิงพยักหน้า “รู้ ข้าเรียกเจ้าอยู่เมื่อครู่”
ลู่ฉงน้อยก้าวเดินเบาขึ้น ราวกับว่าหากเดินเร็วขึ้นอีกนิดก็จะบินได้
“ข้าจะไปบอกท่านพ่อ ท่านพ่อต้องให้ข้าไปแน่ พี่สาวอย่าลืมพาฉงเอ๋อร์ไปด้วยตอนออกจากจวน หากไม่เห็น ก็ถามพวกบ่าวรับใช้เลย ดีหรือไม่”
ไต้อิงใจอ่อนยวบยิ่งนัก ตอบรับ “ดี หากท่านพ่อของเจ้ายินยอม ข้าจะพาเจ้าออกจากจวน”
“เช่นนั้นพวกเราเกี่ยวก้อยกัน”
ลู่ฉงน้อยยื่นนิ้วก้อยออกมา ไต้อิงก็ยื่นนิ้วก้อยออกไปเกี่ยว
ลู่ซีเอ๋อร์มองดูอยู่ข้าง ๆ จงใจแหย่เขา “ฉงเกอร์ หากท่านพ่อของเจ้าไม่อนุญาต การเกี่ยวก้อยนี้ก็ไม่เสียเปล่าหรอกหรือ”
ลู่ฉงน้อยก้มหน้าลง เงียบงันอีกครั้ง กลับไปอยู่ในสภาพห่อเหี่ยวดังก่อน
ไม่ว่าครอบครัวสูงศักดิ์หรือต่ำต้อย เด็กในวัยนี้ตามปกติแล้ว หากมีผู้ใดจงใจพูดย้อนเพื่อหยอกล้อ พวกเขาก็จะโต้เถียงด้วยอารมณ์เล็ก ๆ ของตน ที่แย่หน่อยก็หัวเราะตอบ
ทว่าเด็กคนนี้มีปฏิกิริยาแตกต่างออกไป