เปลวเทียนริบหรี่ส่องไม่ทั่วห้องกว้างใหญ่ แม้แต่ร่างของลู่หมิงจางก็ยังสว่างไม่เต็ม เขายืนห่างจากนางระยะหนึ่ง และระยะนี้เองที่ไต้อิงไม่อาจก้าวข้ามไปได้
สีหน้าของเขาอ่านยาก ดูไม่ค่อยพอใจนางนัก ทำให้นางรู้สึกอับอายอยู่บ้าง
เช่นเดียวกัน ร่างที่แข็งทื่อไม่ไหวติงของไต้อิง และสีหน้าที่ดูคล้ายจะทนรับความอัปยศ ยิ่งก่อไฟโทสะไร้ชื่อในใจลู่หมิงจาง
ร่างกายและเส้นผมคือของขวัญจากบิดามารดา วันนั้นในตรอกฝน นางถอดปิ่นปล่อยผม ยกสองมือเหนือศีรษะ ยื่นของติดกายให้ นั่นก็คือการบอกเขาว่า นางยินยอมมอบศักดิ์ศรีและอิสรภาพของตน
ถวายปิ่นกับเกล้าดำ ร่างกายเป็นพันธะสัญญา
แต่บัดนี้กลับแสดงท่าทีเช่นนี้ ทุกครั้งก็เป็นเช่นนี้ เมื่อใดต้องการสิ่งใดจากเขา ก็ลดตัวต่ำสุด ประจบเอาใจให้เขาชื่นชม ครั้นใช้เสร็จก็เปลี่ยนสีหน้าทันที
นางเห็นเขาเป็นอะไรกันแน่ เรียกใช้ตามสบาย แต่เขากลับใจแข็งตัดใจไม่สนนางไม่ลง
นางต้องเสียใจแน่ เสียใจที่ไม่ควรหุนหันขัดขวางเขา
ลู่หมิงจางค่อยๆ หลุบตาลง ผู้หยั่งรู้จิตใจคนมาโดยตลอดอย่างเขา ถึงยามนี้กลับไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร
พูดให้ถูกคือ เขาไม่รู้ว่าควรจัดการกับนางอย่างไร
ชายหญิงตามลำพัง ในสายตาคนนอก เมื่อประตูปิดลงในชั่วพริบตา เป็นความอ่อนหวาน อบอุ่น เกินจะกล่าว...แต่หาได้เป็นเช่นนั้นไม่ สองคนได้แต่นิ่งแข็งใส่กัน
ใบหน้าของไต้อิงยิ่งแดงขึ้นเรื่อยๆ มิใช่เพราะอาย แต่เพราะร้อน
นางร้อนจริงๆ ในห้องนี้จุดไฟให้ความอบอุ่นโชติช่วง ทั้งยังสวมเสื้อคลุมหนาเตอะ อยากจะปลดออกเสียก็อาย เพราะข้างในมีเพียงเสื้อแพรโปร่งบาง
ยามนี้นึกเสียใจนัก เสียใจที่ไม่เปลี่ยนมาสวมชุดนอนปกติดีแล้วต่อยมาเคาะประตู
หากแต่งตัวมิดชิดกว่านี้ ถึงถอดเสื้อคลุมก็ยังมีชุดนอนปิดความอาย แต่นี่เมื่อถอดเสื้อคลุมแล้ว ผ้าแพรโปร่งบางข้างในกลับทำให้นางขวยอายยิ่งกว่า
"ฮู" เสียงถอนหายใจเบาๆ นางเป่าเทียนในมือ ซึ่งเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวของห้องนี้มอดดับ
ลู่หมิงจางรู้สึกว่าตรงหน้ามืดไป ในยามที่ดวงตายังไม่ปรับเข้ากับความมืด กลิ่นอายหนึ่งก็เข้าใกล้ ค่อยๆ แนบชิดข้างกายเขา
ต้นแขนของเขาสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลละมุนละไม อบอุ่นหอมกรุ่นอิงแอบเขา มีเพียงแพรบางกางกั้น