ลู่หว่านเอ๋อร์เดินตรงไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าด้วยท่วงท่าวันฝู แล้วนั่งลงข้างกาย ใบหน้าเย็นชา ไม่ชายตามองไต้อิงแม้สักนิด คล้ายกำลังเก็บกดบางสิ่งอย่างถึงที่สุด
ลู่ซีเอ๋อร์เองก็ถามไถ่ฮูหยินผู้เฒ่าตามธรรมเนียมแล้ว หาที่นั่งทางด้านล่าง พลางเหลือบมองไต้อิงเป็นครั้งคราว แววตาซับซ้อน
เมื่อยกสำรับเช้าเข้ามา ฮูหยินผู้เฒ่ายังคงเรียกทุกคนเข้านั่งล้อมวงเป็นเพื่อนรับประทานเช่นเคย หากเป็นเมื่อก่อน ไต้อิงย่อมนั่งร่วมโต๊ะกับพี่น้องสกุลลู่ตามปกติ
แต่บัดนี้ฐานะเปลี่ยนไปแล้ว ต่อให้เป็นภรรยาเอกที่ครองเรือนก็ต้องยืนรักษามารยาทตรงหน้าแม่สามี หารือไม่ก็แล้วแต่สถานะนาง
ดังนั้นไต้อิงจึงไม่นั่งลง คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่า ปรุงแต่งกับข้าวอย่างเอาใจใส่
ระหว่างรับประทาน มีเพียงเสียงตะเกียบ ชาม และช้อนกระทบกันเบา ๆ ไต้อิงนั้นคุ้นเคยกับรสนิยมการกินของฮูหยินผู้เฒ่า การจัดสำรับจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนาง
อาหารมื้อหนึ่งผ่านไปอย่างเงียบงัน ขณะที่สาวใช้ยกน้ำชาหอมมาให้ทุกคนบ้วนปากพอดีนั้น คุณนายสกุลเหอจากห้องสองและคุณนายสกุลเหยาจากห้องสามก็มาถึง
คุณนายสกุลเหยามือว่องไวตาแหลมคม ครั้นเข้ามาก็ฉวยผ้าชุบน้ำหอมจากมือไต้อิงไปพลางเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “ให้ข้าเองเถิด”
ว่าแล้วก็ส่งต่อให้ฮูหยินผู้เฒ่า แล้วรับกล่องครีมหอมจากมือสาวใช้ เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเช็ดมือเสร็จก็เปิดฝากล่องถวายเพื่อลูบไล้
ฝ่ายคุณนายสกุลเหอปรนนิบัติอยู่อีกข้างหนึ่งของฮูหยินผู้เฒ่า หยิบกระเป๋าถืออุ่นมือเล็กจากสาวใช้ หลังจากฮูหยินผู้เฒ่าทาครีมบำรุงแล้วก็ยื่นกระเป๋าถืออุ่นมือถวายด้วยสองมือพลางว่า “หลายวันนี้หนาวเหน็บนัก ฟ้าครึ้มทึม เกรงว่าอีกไม่กี่วันหิมะคงตก แม้ในเรือนจะก่อเตาไฟไว้ แต่ก็ต้องระวังเป็นพิเศษ”
ไต้อิงมองดูอยู่ข้าง ๆ ในใจลอบคิด ที่แท้การเปลี่ยนฐานะของนาง…ยังมีคนปรับตัวได้เร็วกว่านางเสียอีก
นางสัมผัสได้ถึงท่าทีที่ผิดแผกไปของคุณนายสกุลเหอและคุณนายสกุลเหยาอย่างชัดเจน เป็นไปอย่างแนบเนียนยิ่ง จนคนอย่างไต้อิงอยากทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ก็ยังทำไม่ได้