บนทางเดินในวังกว้าง เนื่องด้วยสภาพอากาศ พื้นชื้นแฉะ สะท้อนแสงยามราตรีหม่นมัว
ข้ารับใช้ในวังหลายคนถือโคม ก้มกายเดินเร็ว ล้อมพิทักษ์บุรุษรูปร่างสูงโปร่งผู้หนึ่งทั้งด้านหน้าและหลัง กำลังมุ่งหน้าออกนอกวัง
ตรงทางแยกเบื้องหน้ามีผู้คนอีกกลุ่มหนึ่งเลี้ยวมา เช่นเดียวกัน ข้ารับใช้ในวังห้อมล้อม แบกพระคานหามอยู่ตรงกลาง
บนพระคานหามนั่งสตรีวัยสาวผู้งดงาม แต่งกายงามหรูตามแบบวัง เครื่องประดับศีรษะล้ำค่า คือนางกำนัลจ้าวอิ๋งอัน
บุรุษและข้ารับใช้ผู้นำทางเบี่ยงกาย ถอยไปริมทางเดิน ทว่า พระคานหามมิได้เคลื่อนผ่านไป กลับมาหยุดตรงหน้าบุรุษ
จ้าวอิ๋งอันเสด็จลงจากพระคานหาม มิต้องรับสั่ง พระหัตถ์หงส์เพียงยกขึ้นเล็กน้อย เหล่าข้ารับใช้ก็ค้อมกายถอยออกไป
"เจ้า… รับอนุภรรยาเพิ่มหรือ?"
ลู่หมิงจางรับว่า "พ่ะย่ะค่ะ"
จ้าวอิ๋งอันพยักพระพักตร์ "ก็จริง บุรุษวัยเช่นท่าน ควรมีผู้ปรนนิบัติในห้องบ้าง"
น้ำเสียงราบเรียบ ทว่า ประโยคต่อมา กลับแฝงนัยลึกซึ้งนัก "เพียงแต่ผู้เป็นนายหญิงแห่งเรือนนี้จะเลือกตามอำเภอใจมิได้ ท่านควรตรึกตรองให้ถี่ถ้วน ข้าคิดว่า ในใต้หล้านี้มีสตรีน้อยนักที่คู่ควรกับท่าน มีเพียงผู้ที่มีทั้งรูปโฉมและคุณสมบัติเป็นเลิศเท่านั้น จึงจะยืนเคียงบ่าท่านได้ ท่านคิดอย่างไร?"
ลู่หมิงจางเงยหน้ามองเบื้องหน้า แม้แสงฟ้าจะอับแสง ก็มิอาจบดบังใบหน้างามเลิศล้ำนั้น
"กระหม่อมคิดว่าฝ่าบาทดำรัสถูกต้องแล้ว"
จ้าวอิ๋งอันมิทราบว่าพระนางคาดหวังสิ่งใด คำตอบของเขาที่มีต่อนางนั้นสมบูรณ์แบบไร้ที่ติเสมอ ปราศจากความรู้สึกส่วนตัวแม้แต่น้อย นางถึงขั้นคิดจะยั่วยุให้คลื่นอารมณ์ในใจเขากระเพื่อมโดยไร้เหตุผลก็มิอาจทำได้ ต่อให้เป็นความขุ่นเคืองก็ตาม ขอเพียงเป็นเขา สำหรับนางแล้ว ก็เป็นประหนึ่งพรจากสวรรค์อันน่าตื่นตะลึง
แต่ไม่มีเลย ท่าทีที่เขามีต่อนาง เป็นเพียงความเคารพอ่อนน้อมที่ขุนนางพึงมี มิได้ล่วงเกินแม้แต่น้อย
นางเกรงว่าบทสนทนาอันแสนสั้นของพวกเขาจะจบลงเร็วเกินไป จึงเอ่ยตามอารมณ์ว่า "ด้วยฐานะของท่าน ต่อให้รับอนุภรรยา ก็ควรจัดโต๊ะสุราสักสองสามโต๊ะ ให้ผู้อื่นมีหน้ามีตาบ้าง และยังเป็นการครึกครื้นด้วย"