ในวันที่ลมและหิมะโหมกระหน่ำเช่นนี้ เขาจะทนไหวได้อย่างไร
ลู่หมิงจางมิได้เอ่ยวาจา ยังคงควบม้าไปข้างหน้า ตามกองทหารที่ออกไปลาดตระเวนอยู่ไกล ๆ
……
เดิมทีไต้อิงตั้งใจจะให้บ่าวน้อยพารถอ้อมไปอีกทาง ไกลหน่อยก็ไม่เป็นไร ขอเพียงไปถึงประตูเมือง นำบัตรประจำตัวของจวนสกุลลู่ออกมาแสดง การเข้าเมืองก็ไม่ยาก
แต่แผนของคนย่อมสู้ลิขิตฟ้าไม่ได้ หิมะตกหนักยิ่งนัก ดูท่าจะตกต่อเนื่องไปตลอดทั้งคืน อีกทั้งถนนสายนี้ไม่ค่อยมีผู้คนสัญจร หิมะจึงทับถมหนาแน่น จนล้อรถจมลงในหลุมหิมะ ไม่อาจเคลื่อนไปข้างหน้าได้
ไต้อิงหดตัวอยู่ในเสื้อขนสัตว์ผืนหนา เป่าลมอุ่นใส่ปลายนิ้ว กลืนน้ำลายเย็นเฉียบลงคอ ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นว่า “ให้พวกเขาสองคนเข้ามาหลบข้างในเถิด”
กุยเยี่ยนรับคำ กระชับเสื้อขนสัตว์ให้แน่น สวมหมวกขนสัตว์แล้วเปิดม่านรถ ก่อนร้องถามออกไปว่า “ผู้ดูแลเรือนทั้งสองอยู่ที่ใด”
ลมเหนือพัดกระหน่ำ แสงจันทร์ผสานกับแสงหิมะ ทำให้พอมองเห็นสภาพรอบด้านได้คร่าว ๆ
ล้อรถครึ่งหนึ่งเอียงจมลงไปในหิมะ พื้นหิมะเบื้องหน้าดูราวกับเต้าหู้สด มองดูนุ่มนวล แต่กลับเดินทางลำบาก
พุ่มไม้ข้างทางสูงยิ่งกว่าคน ทั้งยังช่วยบังลมและหิมะไว้ได้บ้าง
ใต้เงาพุ่มไม้ดำทะมึน มีเสียงคนดังแว่วมาตามลมเป็นระยะ “พี่สาวรีบเข้าไปในรถเถิด พวกเราจะหลบอยู่ในพุ่มไม้รกนี่เอง”
“อนุภรรยาให้พวกเจ้าเข้ามาหลบลมหลบหิมะในรถ” กุยเยี่ยนเพิ่งพูดได้สองประโยค ลมก็พัดกรอกปากเสียเต็มคำ
“ไม่ได้ขอรับ ไม่ได้ พวกข้าน้อยเฝ้าอยู่ตรงนี้ก็พอ รีบปิดม่านรถเถิดขอรับ”
กุยเยี่ยนจึงได้แต่ปล่อยม่านรถลง แล้วกลับเข้าไปด้านใน พลางถูมือไปมาพร้อมกล่าวว่า “พวกเขาไม่ยอมเข้ามาเจ้าค่ะ”