ใจนางพลันตื่นตระหนก ยื่นมือไปแตะหน้าผากเขา โชคดีที่ยังอุ่นเย็น ไม่มีไข้ นางจึงจับมือที่เย็นเล็กน้อยของเขามาวางบนหน้าท้องอุ่นของตน “หม่อมฉันจะช่วยให้ใต้เท้าอุ่นขึ้น”
ลู่หมิงจางยิ้มบาง ๆ ชักมือกลับ แล้วหยิบเตาอุ่นออกจากผ้าห่ม พลางส่งสายตาให้ไต้อิงดู “ท้องของเจ้า ควรดูแลให้ดีเสีย”
“เหตุใดใต้เท้าจึงมาหาหม่อมฉันด้วยตนเองเล่า” ไต้อิงถามอีกครั้ง
ลู่หมิงจางรู้อยู่แล้วว่าเด็กหญิงคนนี้มีนิสัยอย่างหนึ่ง เมื่อถามคำถามออกมาแล้ว อีกฝ่ายต้องตอบให้ได้ ไม่อาจบ่ายเบี่ยงไปไหน
“ข้าเป็นห่วงเจ้า……” ลู่หมิงจางกล่าว
ไต้อิงเม้มปากยิ้ม ทว่าก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นกว้าง ลู่หมิงจางก็ถามว่า “ในคืนหิมะตก ข้าเหมือนจะเห็นเจ้ากอดคนผู้หนึ่งอยู่?”
คำพูดนี้ทำให้ใจไต้อิงพลันตึงเครียด นางมุดเข้าไปในผ้าห่ม เอ่ยเสียงอู้อี้ว่า “ดึกแล้ว ใต้เท้ารีบพักผ่อนเถิด”
ลู่หมิงจางพลิกกาย เป่าเทียนข้างเตียงให้ดับ เพิ่งเอนกายลง ไต้อิงก็ขยับเข้ามาซบ เอ่ยเสียงเบาว่า “หม่อมฉันกอดใต้เท้าอยู่ชัด ๆ ใต้เท้าตาฝาดไปเองใช่หรือไม่”
ลู่หมิงจางวางคางบนศีรษะนาง ถอนหายใจแผ่วเบา “ใช่ หิมะสว่างเกินไป เจ้ากับข้าจึงตาฝาดไปทั้งคู่……”
ไต้อิงขานรับในลำคอ ทั้งสองก็ไม่พูดอะไรต่อ หลับตาลง แล้วค่อย ๆ ผล็อยหลับไป
ยามดึก อุณหภูมิในกายลู่หมิงจางกลับคืนมา ความร้อนทำให้นางตื่นขึ้น จึงขยับออกห่าง ยื่นขาออกนอกผ้าห่มให้คลายร้อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำว่า “ร้อน”
ลู่หมิงจางค่อย ๆ ยันกายขึ้น เห็นเสื้อผ้าของคนข้างกายเลื่อนหลุดจากไหล่ สายชุดชั้นในก็คลายออก ห้อยระทวยอยู่ ขอบเสื้อเผยให้เห็นเนินอกอ่อนนุ่ม กางเกงขากว้างถูกร่นขึ้นมาถึงข้อพับ เผยให้เห็นน่องเรียวงามท่อนหนึ่ง
เขาจัดเสื้อผ้าที่เลื่อนหลุดของนางให้เข้าที่ แล้วจึงลงจากเตียงอิฐนอนเล่น