บ่าวน้อยกราบเรียนว่า “ข้างหน้ามีผู้คนมารวมตัวกันอยู่ไม่น้อย ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น อนุภรรยากับคุณหนูกุยเยี่ยนนั่งอยู่ตรงนั้น บ่าวจะไปตรวจดูขอรับ”
ครู่หนึ่งบ่าวน้อยผู้นั้นก็กลับมา เสียงพูดแทรกอยู่ในเสียงลมหวีดหวิว “อนุภรรยา สะพานแผ่นหินข้างหน้าขาดแล้ว ข้ามไปไม่ได้ คงเพราะอากาศหนาวจัดจนแตกร้าวขอรับ”
สะพานหินที่พวกเขาใช้ข้ามตอนขามานั้น ตอนนั้นยังอยู่ดี ๆ ใครจะคิดว่าบัดนี้จะพังลงเสียแล้ว
ไต้อิงเลิกม่านหน้าต่าง ชะโงกมองไปข้างหน้า เห็นผู้เดินทางที่ติดค้างอยู่ข้างสะพานมากมาย
“ไม่มีทางอื่นแล้วหรือ” ไต้อิงถาม
“บ่าวเพิ่งไปถามมา นี่เป็นทางกลับเข้าเมืองที่ใกล้ที่สุด หากอ้อมไปทางอื่นต้องเดินทางไกลมาก กว่าจะไปถึงใต้กำแพงเมือง เกรงว่าประตูเมืองคงลงกลอนแล้วขอรับ”
เรื่องนี้ช่างลำบากนัก หากไม่อ้อมก็ข้ามแม่น้ำไม่ได้ แต่ถ้าอ้อมไปก็เข้าเมืองไม่ทัน
สะพานแผ่นหินพังลงเช่นนี้ คงซ่อมไม่เสร็จในเวลาอันสั้น ทางนี้ไปต่อไม่ได้แน่ คงต้องอ้อมไปก่อน แล้วค่อยว่ากันเมื่อถึงประตูเมือง
“อ้อมไป” ไต้อิงสั่ง
บ่าวน้อยรับคำ ขึ้นนั่งบนคานรถม้า แล้วรถม้าก็ออกเดินทางอีกครั้ง
ใครจะรู้ว่าหิมะกลับยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ บ่าวน้อยทั้งสองถูกหิมะปกคลุมจนมองอะไรไม่ชัด เสื้อฟางกันฝนบนตัวไม่นานก็มีหิมะกองเต็ม
……
ฉีเยวี่ยสั่งให้บ่าวในเรือนแขวนโคมไฟ จากนั้นกางร่มเดินไปหน้าลาน เห็นบ่าวน้อยวิ่งมา ยังไม่ทันถึงตัวก็ส่งเสียงถามว่า “มีข่าวหรือยัง”
บ่าวน้อยโบกมือ “ยังขอรับ ยังไม่กลับมา”
คราวนี้คนที่ฉีเยวี่ยเฝ้ารอไม่ใช่ลู่หมิงจาง หากเป็นไต้อิง กลางวันนางพาบ่าวน้อยขึ้นรถม้าออกไปข้างนอก จนป่านนี้ก็ยังไม่กลับ