นายอำเภออู๋ยกชามตะเกียบขึ้นใหม่ กวาดข้าวเข้าปากหนึ่งคำ ตุ๋ยแก้มเคี้ยว พลันพบว่าคำพูดตนไร้เสียงตอบ จึงเงยหน้าขึ้น
“มัวเหม่ออะไร?!”
เขาเร่งรุดอยู่ข้างนอกทั้งวัน กลับถึงจวนจึงได้กินข้าวร้อน ๆ สักคำ เห็นบุตรชายมีท่าทีใจลอย โทสะก็พลุ่งขึ้นมา
“ข้าพูดเมื่อครู่ เจ้าได้ยินหรือไม่ ธิดาคนโตสกุลไต้แตะต้องไม่ได้ เจ้าจงตัดใจเสีย”
อู๋เซิ่งแสร้งยิ้ม “ทราบแล้ว ทราบแล้ว”
ใจของนายอำเภออู๋วางลงครึ่งหนึ่ง นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นได้ จึงกล่าวอีกว่า “ช่วงนี้เจ้าต้องสำรวมบ้าง อย่าให้เกิดเรื่องถึงชีวิตเหมือนคราวก่อน”
บุตรชายของเขาชอบทำเรื่องเหลวไหล ควบคุมไม่ได้ ทำได้เพียงคอยตามเก็บกวาดปัญหายุ่งเหยิงให้
อู๋เซิ่งตอบรับอย่างไม่ยี่หระ “อืม” หนึ่งเสียง ไม่อยากฟังผู้เป็นบิดาพร่ำบ่นอีก จึงเปลี่ยนเรื่อง คุยเรื่อยเปื่อยสองสามประโยค แล้วลุกออกไป
……
ลอดประตูมุมจวนพักแรมเข้าไป เดินลึกเข้าไปข้างใน ผ่านซุ้มประตูกี่ชั้นก็ไม่รู้ หักเลี้ยวระเบียงทางเดินอีก ท้ายที่สุดมาถึงเรือนอันหลบตาผู้คน
ด้านนอกเรือนมีทหารองครักษ์ยืนประจำการ ทันใดนั้นเสียงร้องโหยหวนน่าเวทนาก็ดังขึ้นอย่างฉับพลัน ทะลวงคืนอันเงียบสงัด ตื่นตะหนกฝูงนกให้บินว่อน
ประตูเรือนในลานเปิดกว้าง ไม่ปิดบังแม้แต่น้อย ในห้องสว่างไสวด้วยแสงตะเกียง มีสิ่งหนึ่งแกว่งไกว ราวกับค้างคาว เมื่อเพ่งมองดู แท้จริงคือคนผู้หนึ่ง
“ไอ้ลูกเต่าที่ไหนกล้ามาลอบจับท่านปู่ของเจ้า ออกมา! เจ้าคงไม่รู้ว่าข้าเป็นใครในผิงกู่ เดินเข้าออกจวนข้าหลวงอยู่เป็นประจำ แม้แต่คุณชายน้อยเห็นข้ายังต้องประสานมือคารวะเรียกข้าว่าพี่ชาย”
“ยังไม่รีบปล่อยข้าเสีย…”
“คนอยู่ไหน…คนอยู่ไหน…”
เจ้าลิงผอมไม่รู้ตะโกนไปนานเท่าใด กำลังจะแผดเสียงอีกครั้ง จู่ ๆ เสียงก็ชะงักลง
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด หน้าประตูมีคนยืนอยู่คนหนึ่ง หันหลังให้แสง มองหน้าไม่ถนัด คนนี้มาตอนไหน? กลับไร้สุ้มเสียงแม้แต่น้อย
ท่ามกลางแววตาตื่นตระหนกของมัน คนผู้นั้นก็เดินเข้ามา ยืนอยู่ใต้แสงไฟที่วูบวาบ
รูปร่างสูงโปร่ง บุรุษวัยสามสิบกว่า เป็น “คนดี” ที่ดูเหมือนไม่มีนิสัยดุดัน