อนุซุนเองก็อดแปลกใจมิได้ ไต้อิงกลับมาเพียงครู่เดียว ก็ปัดเป่าเภทภัยของพวกนางจนสิ้น ครั้นแล้วนางก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “รีบแต่งเนื้อแต่งตัวเสียเถิด อย่าให้ท่านพ่อต้องรอนาน”
ไต้หยุนขานรับเสียงใส ให้สาวใช้ช่วยจัดแจงเครื่องแต่งกายให้นางอย่างงดงาม
ณ จวนพักแรมฟากโน้น นายอำเภออู๋ถึงกับหนังศีรษะชา เมื่อได้ยินสกุลลู่เอ่ยถึงคุณหนูสกุลไต้
ผู้ใดจากสกุลไต้ที่เสนาบดีลู่เอ่ยถึง ย่อมมิอาจปฏิบัติต่อสกุลไต้เยี่ยงตระกูลสามัญอีกต่อไป คราแรกเรียกตัวไต้หวั่นช่างมายังมิได้คิดมาก บัดนี้กลับเรียกตัวคุณหนูสกุลไต้มาอีก
ในใจของนายอำเภออู๋ครุ่นคิดวกวนไปมา มิทันสังเกตเห็นแววตาประหลาดที่วาบขึ้นในดวงตาบุตรชายเลยสักนิด
มิทันนานนัก ไต้หวั่นช่างก็เร่งรุดกายเข้ามารายงานต่อหน้าลู่หมิงจางว่า “กระหม่อมพาบุตรสาวน้อยมาแล้ว บัดนี้นางพักอยู่ ณ ประตูพิธี”
ลู่หมิงจางพยักหน้า รับสั่งกับฉางอานที่ยืนอยู่ข้างกายว่า “นำนางเข้ามา จัดเรือนอันเงียบสงบให้พักอาศัย”
ฉางอานรับคำแล้วออกไป
ไต้หวั่นช่างเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างในสายตา ภายในใจลิงโลดยิ่งนัก สกุลเซี่ยได้ผูกสัมพันธ์ทางสมรสกับสกุลลู่ ทำให้สกุลไต้ของตนพลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย หลังจากวันนี้สกุลไต้ของเขาจะมีใครกล้าดูแคลนในผิงกู่อีกเล่า บรรดาตระกูลขุนนางคงต้องรีบเร่งเข้ามาประจบประแจงมิใช่หรือ
ไต้หวั่นช่างเงยหน้าขึ้น แน่นอนว่าสายตาที่นายอำเภออู๋ฝ่ายตรงข้ามกำลังยิ้มมองตนอยู่ก็ปรากฏแก่สายตา มุมปากยกขึ้น ดวงตาโค้งหยัก แก้มทั้งสองข้างย่นยู่เพราะรอยยิ้ม
บัดนี้ไต้หวั่นช่างหยิ่งผยองยิ่งนัก ลืมเลือนเคราะห์ร้ายของบุตรสาวคนโตไปจนสิ้น หรือมิใช่การลืมเลือน หากแต่เมื่อเทียบกับผลประโยชน์เฉพาะหน้าแล้ว การผิดสัญญาของสกุลเซี่ยนั้นไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง
ขณะกำลังครุ่นคิดในใจ บุรุษร่างสูงโปร่งที่เพิ่งออกไปก่อนหน้าก็วกกลับมา สีหน้าดูผิดปกติไปบ้าง
เขาเดินไปยังตำแหน่งด้านบนสุด โน้มกายลงข้างหูของนายท่านสกุลลู่ ไม่ทราบกล่าวสิ่งใด ทำให้นายท่านสกุลลู่ซึ่งสีหน้าเดิมยังดูอ่อนโยนเปลี่ยนมาจ้องมองตน น้ำเสียงเคร่งขรึม
“ท่านเจ้าบ้านสกุลไต้มิเข้าใจคำข้าหรือ”
ไต้หวั่นช่างรีบลุกขึ้นจากที่นั่ง หมอบกายต่ำลง กระเดือกน้ำลาย