ฉือหลิวนำไต้อิงมายังเรือนหลัก ในห้องจุดตะเกียงแล้ว
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่นั่งเอนบนเตียงอิฐนอนเล่น เหล่าผู้น้อยอย่างลู่หว่านเอ๋อร์ ลู่ซีเอ๋อร์ เซี่ยเจิน ล้อมหน้าพูดคุยหยอกล้อ
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่เห็นไต้อิง ก็กวักมือเรียกเข้ามาใกล้
“จัดข้าวของเสร็จแล้วรึ”
“เรียนฮูหยินผู้เฒ่า จัดเสร็จแล้วเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่ครางรับในลำคอ “อืม” แล้วว่า “เจ้าวางใจพักอยู่ที่นี่เถิด หากบ่าวในจวนไม่เชื่อฟัง จงพูดออกมาตรง ๆ อย่าได้นิ่งเงียบเด็ดขาด”
วันนั้นที่วัดชิงซาน เด็กสาวผู้นี้พูดจาด้วยถ้อยคำจริงใจ บอกว่าตนมาจากครอบครัวพ่อค้า เกรงจะเป็นอุปสรรคต่อเส้นทางของบุตรชายสกุลเซี่ย อีกทั้งยินยอมยกเลิกสัญญาหมั้น
นางไม่เชื่อ ภายในใจฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่ สกุลเซี่ยคงต้องการผูกสัมพันธ์กับสกุลตน เพื่อรับลู่หว่านเอ๋อร์ผู้นั้น ทำให้ไต้อิงต้องถอนหมั้นด้วยตัวเอง
หากมองอีกมุมหนึ่ง สกุลนั้นได้ทำลายชีวิตสมรสที่ดีของนาง นี่ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่อดไม่ได้ที่จะเกิดความเห็นใจ
ลู่หว่านเอ๋อร์เติบโตขึ้นข้างกายนาง เป็นคนในสกุล ก็ได้แต่ทำให้ไต้อิงต้องน้อยใจไป
“รบกวนฮูหยินผู้เฒ่าเป็นห่วง อิงเหนียงมิใช่คนเงียบงัน เพียงเกรงว่าภายหน้าฮูหยินผู้เฒ่าจักรำคาญที่อิงเหนียงพูดมากเกินไป” ไต้อิงเอ่ยอย่างมีอารมณ์ขัน
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่หัวเราะออกมา “เช่นนั้นก็ดี ข้ากำลังเบื่อหน่ายที่ในห้องเงียบเกินไป เจ้ามาเป็นเพื่อนข้าพูดคุยบ่อย ๆ”
ไต้อิงมีหรือจะไม่ตอบรับ ที่พึ่งของนางในวันข้างหน้าคือผู้นี้ เพียงนางไม่รำคาญ นางปรารถนาจะรออยู่ตรงหน้านางทั้งวัน
ระหว่างที่กำลังคุยกัน ลู่หว่านเอ๋อร์ก็เข้ามาใกล้ ซบลงบนอีกด้านของฮูหยินผู้เฒ่า “เหตุใดท่านย่าจึงไม่ให้หว่านเอ๋อร์มาบ่อย ๆ บ้าง พี่ไตเพิ่งมาวันเดียว ใจของท่านอคติแล้ว”
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่ตีนางทีหนึ่งด้วยความโกรธ กล่าวว่า “เจ้านิสัยซุกซน ถ้าข้าเรียกเจ้ามา ปากเจ้ารับ แต่ในใจอาจไม่ยอม บ่อยครั้งหาเงาในจวนไม่พบ หากต้องพึ่งเด็กอย่างเจ้า ดวงตาสองข้างของข้าคงแห้งเหือด”
ลู่หว่านเอ๋อร์แนบอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่ พูดอย่างน่ารักว่า “นี่คือท่านย่าเอ็นดูหลาน”