กลับถึงเรือนหล่านเยว่แล้ว เหล่าบ่าวไพร่ได้เตรียมน้ำร้อนไว้พร้อมแล้ว กุยเยี่ยนปรนนิบัติไต้อิงอาบน้ำ เปลี่ยนให้นางสวมเสื้อแพรนุ่มตัวหนึ่ง อีกทั้งใช้เตาอุ่นเล็กอุ่นผมดำขลับนั้นให้แห้งหมาด แล้วประคองนางขึ้นเตียงนอน ปล่อยม่านบังตาลง แล้วถอยออกไป
ป้าข่งมามาที่ตามไต้อิงมาจากผิงกู่ ได้ยัดเงินรางวัลให้แก่บ่าวไพร่ในเรือนหล่านเยว่แต่เนิ่นนานแล้ว
ป้าข่งมามาอายุมากแล้ว ทั้งเชี่ยวชาญโลกและผู้คน ย่อมรู้ว่ายิ่งเป็นข้ารับใช้ในตระกูลสูงศักดิ์ก็ยิ่งดูแคลนผู้คน
ถึงแม้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่จะเชิญคุณหนูน้อยของเรามาพำนักในจวนชั่วคราว แต่อย่างไรก็เป็นแขก หากต้องทนถูกเมินเฉยจริง ๆ จะเอ่ยปากได้อย่างไร
สู้ให้รางวัลแก่คนเบื้องล่างมากหน่อย กลับจะหลีกเลี่ยงปัญหามากมายได้
หลังจากนั้นหลายวัน ไต้อิงล้วนลุกขึ้นแต่เช้าตรู่ แต่งตัวเรียบร้อย แล้วไปยังเรือนหลักเพื่อคารวะฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่ พร้อมรับประทานอาหารร่วมกับนาง ผู้ที่อยู่ร่วมปรนนิบัติด้วยยังมีลู่หว่านเอ๋อร์ ลู่ซีเอ๋อร์ และเซี่ยเจิน ทางฝั่งห้องสอง ห้องสามก็มีผู้คนมาบ้างเป็นครั้งคราว
เมื่อรับประทานเสร็จ คนทั้งสามก็แยกย้ายกันไป ส่วนไต้อิงยังคงอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่ต่ออีกสักพัก
เว้นแต่ยามค่ำ ตั้งแต่วันนั้นที่นางพบลู่หมิงจางที่เรือนหลัก หลังจากนั้นเวลาปรนนิบัติฮูหยินผู้เฒ่าเสร็จเรียบร้อยก็จะรีบจากไปแต่เนิ่น กลัวว่าจะได้พบกันอีก
นางเกรงกลัวซูมี่ฉื่อแห่งราชวงศ์ต้าเยี่ยนผู้นี้อย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ว่าเขาจะเอ่ยอะไร ทำอะไร เพียงแค่ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ก็ทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้
ความเคร่งขรึมและสง่างามเป็นเพียงภาพลักษณ์ภายนอกที่เขาให้ผู้คนเห็น แท้จริงแล้วอ่อนโยนแต่เฉียบขาด ยิ่งสงบนิ่งก็ยิ่งอันตราย
โชคดีที่ได้พบเพียงครั้งนั้น หลังจากนั้นก็มิได้พบเจอกันอีกเลย
วันนี้เพิ่งออกจากเรือนหลัก เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ไต้อิงถูกคนตีจากด้านหลัง หันไปมอง ด้านหลังคือลู่ซีเอ๋อร์
นางยิ้มแย้มเอ่ยว่า "เจ้ามาอยู่หลายวันแล้ว กลางวันก็อยู่แต่ในเรือนหลักเป็นเพื่อนฮูหยินผู้เฒ่า พอยามค่ำก็ปิดเรือนพักผ่อนเสียแต่เนิ่น ข้าอยากมาหาเจ้า ได้แต่มาเฝ้าอยู่ที่นี่รอเจ้าออกมา"