กลางห้องโถงกว้างใหญ่มีฉากไม้จันทน์แดงกั้นแบ่งพื้นที่ออกเป็นด้านในและด้านนอก พื้นปูด้วยอิฐดินเผาเงางาม หน้าต่างกรุด้วยผ้ากอซ บนชั้นวางโบราณวัตถุริมผนังด้านเหนือเรียงรายของเก่าหายากนานาชนิด
เครื่องเรือนและข้าวของเครื่องใช้ที่มองเห็นล้วนเป็นโทนสีสงบนิ่งและสง่างาม
เดิมทีคิดว่าเพียงมาเข้าพบฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่ ใครจะคาดว่าไต้อิงและเซี่ยเจินจะอ้อมฉากกั้นเข้าไปด้านในกลับพบผู้คนนั่งเต็มห้อง
ทั้งสองสาวเดินเข้าไปคารวะผู้อาวุโสก่อน
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่กวักมือเรียกให้ทั้งสองเข้าไปใกล้ เริ่มถามไถ่เซี่ยเจินสองสามประโยค ก่อนจะหันมาพูดคุยกับไต้อิงต่อ สายตากวาดไปเห็นผ้าพันแผลบนหน้าผากก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “เกิดอันใดขึ้น เหตุใดบาดเจ็บที่หน้าผากได้เพียงไม่กี่วัน”
พวกป้าแม่บ้านที่ตามเข้ามาด้วยกันก็ก้าวขึ้นหน้ารายงานอาการบาดเจ็บของไต้อิง
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่พยักหน้าพลางชี้ไปยังที่นั่งแรกของแถวด้านซ้ายมือกล่าวว่า “นี่คือฮูหยินเหอ ภรรยาใหญ่ประจำเรือนรอง”
ไต้อิงมองตามทิศทางที่ชี้ไป เห็นสตรีผู้สูงศักดิ์แต่งกายงดงามนั่งอยู่หัวแถว ถัดจากนางไปมีสตรีสาวหลายคนนั่งเรียงตาม คาดว่าเป็นคนในเรือนรองของสกุลลู่
ไต้อิงและเซี่ยเจินเดินเข้าไปคารวะ สตรีผู้สูงศักดิ์ลุกขึ้นยืนรับด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย “ไม่ต้องมากพิธี”
ทั้งสองสาวเดินตามการนำของป้าแม่บ้านไปอีกด้านหนึ่ง ครานั้นเอง เสียงของฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่ก็ดังขึ้น “นี่คือฮูหยินเหยา ภรรยาใหญ่ประจำเรือนสาม”
เช่นเดียวกับสายเรือนรอง ทางฝั่งเรือนสามก็มีสตรีวัยกลางคนผู้สูงศักดิ์นั่งเป็นประธาน เบื้องหลังมีสตรีสาวหลายคนนั่งเรียง
ฮูหยินประจำเรือนสามผู้นี้มีใบหน้างดงามคมคาย เครื่องประดับมณีและอาภรณ์หรูหราสะดุดตากว่าฮูหยินเรือนรองยิ่งนัก ดูอ่อนวัยกว่า ไต้อิงจำนางได้
ก็สตรีผู้นี้เองที่เอาแต่ซักถามไต้หว่านหรูในห้องปฏิบัติธรรมวันนั้น หากไม่ใช่นาง ไต้อิงคงไม่อาจได้รับหนังสือยกเลิกการหมั้นหมายมาอย่างราบรื่นเช่นนี้
ไต้อิงและเซี่ยเจินคารวะอีกครั้ง
หากฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่มีบุตรสะใภ้ ฮูหยินเหอและฮูหยินเหยาก็คงเป็นรุ่นเดียวกับบุตรสะใภ้ของนาง