เด็กร้านสองคนประคองฉินซานลุกขึ้น ทนดูไม่ไหว เถียงว่า “กลางวันแสกๆ พวกท่านมีสิทธิ์อะไรมาตีคน?!”
โจวหู่ย่างกรายเข้าไปใกล้ แทบจะจ่อหน้าเด็กคนที่พูด แสร้งยิ้มแต่แววตาเย็นชา หันกลับไปพูดกับเจ้าพนักงานหลายนายข้างหลังอย่างเรียบเฉย “พี่น้องดูสิ พวกเราทำตามกฎระเบียบ เคยลงมือเมื่อไร? ชัดๆ ว่าเขาลื่นล้มเอง กลับมาโยนความผิดให้พวกเรา”
นายประตูหลายคนหัวเราะลั่นพร้อมกัน โจวหู่จึงหันกลับมา พูดกับเด็กคนนั้นด้วยน้ำเสียงน่าขนลุก “ถ้ายังกล้าพูดมากอีก ข้าจะ ‘ประคอง’ เจ้าออกไปด้วย สั่งสอนให้รู้เสียบ้างว่าอะไรคือกฎเกณฑ์”
“พวกท่าน...”
เด็กของร้านยังจะพูดต่อ แต่ถูกฉินซานห้ามไว้ เขาเดินไปหลังเคาน์เตอร์ ปลดล็อก หยิบถุงหนักๆ ออกมาถุงหนึ่ง แล้วเดินมาหยุดตรงหน้าโจวหู่และคนอื่นๆ ยื่นถุงเงินให้ด้วยสองมือ
“ท่านนายอำเภอโจวอย่าถือสาเลย เงินพวกนี้เอาไปซื้อน้ำชาให้พี่น้องดื่ม ภายหน้าร้านเรายังต้องขอให้ท่านดูแลด้วย”
โจวหู่ชำเลืองมองถุงเงินพองๆ นั้น ยื่นมือรับไป ถือชั่งน้ำหนักในมือ แล้วยัดเข้าขอบเอวอย่างไม่รีบร้อน
ในขณะที่ฉินซานกำลังจะถอนหายใจโล่งอก โจวหู่โบกมือไปข้างหน้า เผยรอยยิ้มที่ไร้ความยับยั้ง พร้อมกับเสียงตะโกน “ทุบมัน!”
นายประตูสองสามคนก้าวเข้าไป หยิบค้อนหิน สกัดหินที่เตรียมไว้แล้วออกมา ทุบโต๊ะวางของ ฉากกั้น โต๊ะเก้าอี้ ฯลฯ เสียงดังสนั่น เศษไม้ปลิวว่อน
บังเอิญเฉินจั่วและพรรคพวกมาเข้าเวรพอดี เห็นสภาพตรงหน้า ก็วิ่งเข้าร้านไปขัดขวาง ผลักไปดึงมา ทั้งสองฝ่ายก็ลงไม้ลงมือกัน
ฉินซานเห็นเรื่องบานปลายใหญ่โต รีบส่งเด็กคนหนึ่งวิ่งไปที่จวนสกุลลู่ แจ้งข่าวแก่ไต้อิง
เมื่อไต้อิงมาถึงร้านแพรพรรณ สภาพในร้านเละเทะไปหมด อีกทั้งยังมีคนสองคนทรุดนั่งอยู่กับพื้น
สองคนนี้คนหนึ่งคือฉินซาน อีกคนคือเด็กของร้าน ทั้งสองดูไม่สู้ดีนัก หน้าช้ำเขียว ชายผ้าขาดวิ่น รองเท้าที่เท้าฉินซานยังหลุดไปข้างหนึ่ง
“เกิดอะไรขึ้น?!”
ฉินซานเห็นไต้อิงก็รีบลุกขึ้นจากพื้น ริมฝีปากสั่น โกรธจนพูดอะไรไม่ออก
ไต้อิงให้กุยเยี่ยนประคองฉินซานนั่งลง
“ท่านค่อยๆ พูดมา”
ฉินซานหายใจยาวเฮือกหนึ่ง น้ำเสียงยังคงสั่น เค้นความยากลำบากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้