เสื้อผ้าราคาถูกในกระโจมไม่อาจเทียบกับของบนชั้นสองได้
หยางซื่อลูบไล้บนขนที่นุ่มลื่น สัมผัสเย็นเล็กน้อย แต่ไม่นานก็อบอุ่น จนอยากหมกตัวเข้าไปในนั้น
หากมีเสื้อคลุมเช่นนี้สักตัว ไม่ว่าข้างนอกจะหนาวเหน็บเพียงใด ก็ไม่หวั่นเกรง หยางซื่อมิใช่คนที่ไม่เคยเห็นของดี
"เกรงว่าราคาคงไม่เบา"
ไต้อิงยิ้มพลางเชื้อเชิญให้หยางซื่อนั่ง แล้วให้กุยเยี่ยนยกน้ำชาร้อนมา
"ย่อมแพงกว่าด้านล่างอยู่บ้าง แต่ว่า... หากฮูหยินชอบใจ จะลดให้ก็ได้" ไต้อิงกล่าวพลางกวาดตามองรอบห้อง ถอนหายใจ "อย่างไรเสียร้านนี้ก็จะปิดแล้ว ตอนนี้เพียงอยากรีบระบายของในมือออกไป จะได้กำไรหรือไม่ก็ไม่สำคัญ"
หยางซื่อได้ฟังจึงถามว่า "มีคำหนึ่ง ไม่ทราบว่าควรถามหรือไม่ เกรงจะล่วงเกินเจ้าของร้าน"
"ฮูหยินถามมาเถิด ไม่ถือสา"
กระถางธูปบนโต๊ะยาวมีควันม่วงลอยขึ้นเป็นเส้นตรงแล้วสลายกลางอากาศ แม้ภายนอกจะเย็นยะเยือก แต่ภายในห้องอบอุ่น
ไต้อิงดึงผ้าเช็ดหน้าจากแขนเสื้อ ซับหางตา พลางถอนใจเบาๆ
"ฮูหยินไม่รู้ หม่อมฉันเป็นชาวผิงกู่ ครอบครัวทำการค้ามาหลายชั่วคน เพราะไปล่วงเกินอำนาจท้องถิ่น จึงจำต้องละทิ้งบ้านเกิด นำทรัพย์สินทั้งหมดขึ้นเมืองหลวง ร้านนี้... ทุ่มหมดหน้าตักแล้ว..."
"ก่อนขึ้นเมืองหลวงคิดว่าใต้หล้าคงสงบและเที่ยงธรรม ใครจะคาดคิด..." ถึงตรงนี้ไต้อิงก็สะอื้นพูดไม่ออก
"อย่ารีบร้อน ค่อยๆเล่าเถิด" หยางซื่อปลอบ
"การค้าขายแต่เดิมราบรื่น ช่วงก่อนมีคนกลุ่มหนึ่งมาที่ร้าน รื้อค้นทุบตี พวกคนงานเข้าไปห้าม กลับบาดเจ็บแล้วยังถูกจับขังคุก การค้าจะทำต่อไปได้ไหมไม่ใช่เรื่องสำคัญ ตอนนี้เพียงอยากรีบนำคนงานออกมา"
"เป็นคนกลุ่มใดกัน ถึงได้บุกเข้ามาทำลายร้านโดยไม่มีเหตุ มีหรือจะไร้กฎหมาย"
หยางซื่อเป็นผู้ระมัดระวัง ไม่เชื่อคำของเจ้าของร้านไปเสียทั้งหมด
"หม่อมฉันก็ถามไปเช่นนั้น ฮูหยินรู้หรือไม่ว่าพวกนั้นตอบว่าอย่างไร"
"ว่าอย่างไรหรือ"
"พวกนั้นอ้าปากก็บอกว่า พวกมันนั่นแหละคือกฎหมาย"
ไต้อิงกล่าวจบ หยางซื่อก็ถามต่อว่า "ได้สืบดูหรือไม่ว่าเป็นใคร หรือมีเรื่องขัดแย้งกับพวกเขาหรือไม่"