ใบหน้าของไต้หว่านหรูซีดเผือดในพริบตา ไม่อาจตั้งสติได้ ฮูหยินผู้อำนวยการกรมที่อยู่ข้าง ๆ ปรายหางตามอง แย้มยิ้มเบาบางอย่างสบายอารมณ์และสมน้ำหน้า
รอยยิ้มนี้จริงใจกว่าเมื่อครู่มาก
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ไฉนจึงรับตัวกลับบ้านกลางคัน หรือว่านางไปทำเรื่องน่าอัปยศอันใดมา?” ฮูหยินผู้อำนวยการกรมแสร้งทำเป็นตกใจ
ไต้หว่านหรูฝืนยิ้ม “คงเป็นการสื่อสารที่ผิดพลาด พวกบ่าวรับใช้ส่งข่าวไม่ชัดเจน” หันไปด่าบ่าว “ไอ้พวกปากเสีย ยังไม่รีบไสหัวไปสอบถามให้กระจ่างอีก”
เด็กรับใช้รีบรับคำแล้วไป
ฮูหยินผู้อำนวยการกรมดูออกแล้ว ว่าที่บุตรีสกุลเซี่ยถูกขับออกจากจวนสกุลลู่ ที่แท้ก็เป็นของที่ขึ้นโต๊ะใหญ่ไม่ได้นั่นเอง
ส่งฮูหยินผู้อำนวยการกรมกลับไปแล้ว ไต้หว่านหรูก็ส่งคนไปสกุลลู่ เมื่อเซี่ยเจินกลับถึงจวนสกุลเซี่ย นางยังคงงงงัน ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด
“ตกลงเกิดอะไรขึ้น?!” ไต้หว่านหรูตวาดถาม
เซี่ยเจินถูกเสียงนี้ทำเอาสะดุ้งได้สติ ทรุดลงกับเก้าอี้ร่ำไห้ออกมา
“ยังมีหน้ามาร้องไห้อีก ข้าถามเจ้า เหตุใดไม่รีบบอก หากถูกผู้อื่นรังแกจริง ก็จงพูดมา ต่อให้สกุลลู่สูงศักดิ์เพียงใด ก็หนีไม่พ้นคำว่าเหตุผล”
ไต้หว่านหรูเห็นบุตรีของตนร้องไห้อย่างน่าเวทนา คิดว่านางถูกผู้อื่นรังแก
เซี่ยเจินร้องไห้จนหายใจไม่ทัน กว่าจะสงบลงได้ครู่หนึ่ง ก็สะอื้นขึ้นมาอีก
ไต้หว่านหรูเห็นบุตรีร้องไห้จนพูดไม่ออก ใจร้อนรน เร่งว่า “รีบพูดมา ตกลงเกิดอะไรขึ้น หากไม่พูด ข้าจะส่งคนไปที่จวนสกุลลู่ถามให้รู้เรื่อง”
ว่าแล้วก็จะกำชับบ่าว ถูกเซี่ยเจินฉุดรั้งไว้ ร่ำไห้ว่า “ท่านแม่ อย่าส่งคนไปเลย”
“เช่นนั้นเจ้าก็รีบพูดมา!”
เซี่ยเจินไม่มีทางเลือก ได้แต่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในเรือกสวนออกมา ยังพูดไม่ทันจบ เสียง “เพี๊ยะ” ดังขึ้น ใบหน้าถูกตบฉาดดังสนั่น
ตบนี้หนักกว่าที่ไต้อิงตบอีก
เซี่ยเจินมองมารดาตนด้วยความไม่อยากเชื่อ กลับเห็นว่าไต้หว่านหรูเบิกตาจ้องเขม็ง กัดฟันกรอด คำพูดแต่ละคำหลุดรอดออกจากซอกฟันราวกับถูกขบเคี้ยวเป็นผุยผง
“อยากทำร้ายพี่ชายเจ้าตายรึ?!”
“เจ้าไม่เอาหน้า ข้ายังเอาหน้า บิดาและพี่ชายเจ้ายังเอาหน้า ผู้คนบนล่างสกุลเซี่ยยังเอาหน้า!”