ลู่หมิงจางก้าวเข้าสู่ลานเรือน ก็เห็นพื้นที่ว่างระหว่างซุ้มไม้ระแนงกับสะพานโค้งเล็ก ตั้งเตาย่างเนื้อไว้หลายเตา เหล่าบ่าวไพร่รายล้อมอยู่ข้าง ๆ บ้างแล่เนื้อ บ้างเตรียมเครื่องปรุง บ้างก่อไฟถ่าน
ใต้ซุ้มไม้หอมฝั่งตรงข้าม เถาไม้เขียวตลอดปีพลิ้วไหวในสายลมอบอุ่น แสงเงาลอดผ่านช่องใบไม้ โปรยลงบนซุ้มไม้ระแนง และกระทบลงบนศีรษะและร่างของผู้คนใต้ซุ้ม
ที่นั่นมีเด็กรุ่นเล็กของสกุลลู่นั่งอยู่หลายคน ท่ามกลางพวกเขา มีสตรีผู้หนึ่งกำลังกล่าวอะไรบางอย่างด้วยรอยยิ้ม
ทราบว่าเขากลับมาแล้ว นางหันหน้ามามองเขา ตอนแรกก็ชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นจึงลุกขึ้นยืน แล้วเดินเข้ามา
“นายท่านวันนี้กลับมาเร็ว” ไต้อิงมิได้คาดคิดว่าลู่หมิงจางจะกลับมาเร็วเช่นนี้ ส่วนใหญ่มักจะเป็นยามพลบค่ำแล้วจึงกลับมา
ลู่หมิงจางตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า “วันนี้หลบมาพักผ่อน”
เด็กรุ่นเล็กของสกุลลู่ใต้ซุ้มไม้หอมพากันเดินเข้ามา ต่างทำความเคารพทีละคน
“ไปเถิด ไม่ต้องเกรงใจ” ลู่หมิงจางพยักหน้ากล่าว
แม้จะมีคำกล่าวนี้ของเขา แต่ลู่ซีเอ๋อร์ ลู่อี้เอ๋อร์และเด็กรุ่นเล็กอีกหลายคนก็ยังค่อนข้างเกร็งอยู่บ้าง
ลู่หมิงจางมองไต้อิงแวบหนึ่ง แล้วกลับไปยังเรือนประธาน
ลู่หมิงจางกลับไปแล้ว ไต้อิงย่อมต้องอยู่รับใช้ข้างกายเขา นางจึงเดินตามเข้าไปในเรือนประธานด้วย ผ่านฉากไม้ฉลุโปร่ง เข้าสู่ห้องด้านใน ช่วยเขาถอดชุดขุนนางออก เปลี่ยนเป็นชุดลำลองเนื้อนิ่มสีม่วงหม่น
“เนื้อสัตว์ป่าพวกนั้นให้พวกเขาหมักไว้แล้ว รสชาติเวลาย่างน่าจะไม่เลว ท่านผู้ใหญ่ลองชิมดูสักหน่อยไหม?”
ลู่หมิงจางจับมือนางที่กำลังจัดเสื้อผ้าให้เขาเบา ๆ ใบหน้าของไต้อิงแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย เห็นเขามองนาง คล้ายมีอะไรจะพูด
“ท่านผู้ใหญ่มีอะไรจะพูดหรือ?”
ลู่หมิงจางมองดวงตาคู่นั้นที่สดใสแจ่มกระจ่าง หยุดไปสองลมหายใจ แล้วกล่าวว่า “ไม่มีอะไร ข้าอยู่ที่นี่ พวกเขาไม่สบายใจ อีกสักครู่จะไปเรือนประธานปรนนิบัติฮูหยินผู้เฒ่า”
ไต้อิงจึงไม่ได้ใส่ใจ “เจ้าค่ะ รอให้เนื้อย่างสุกแล้ว ข้าจะให้บ่าวนำไปส่ง”
ลู่หมิงจางตอบรับในลำคอ “อืม” จากนั้นก้มศีรษะลง ริมฝีปากเย็นเฉียบแตะเบา ๆ ที่หน้าผากนาง แล้วหมุนตัวออกไป