หน้าจวนสกุลเซี่ย เกี้ยวหยุดลง ไต้หว่านหรูลงจากเกี้ยว ใจลอยอยู่ที่อื่นจนไม่ทันระวังเท้า สะดุดล้มลงกับพื้น ฝ่ามือทั้งสองเปื้อนฝุ่น ปิ่นบนศีรษะหลวมเอียง
หากเป็นเมื่อก่อน บ่าวที่ติดตามมาคงต้องถูกดุด่ายกใหญ่ แต่วันนี้นางกลับไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย เพียงลุกขึ้นจากพื้นโดยไม่พูดอะไร แล้วเดินโซเซเข้าไปในจวน
เซี่ยเจินกำลังนั่งลองเครื่องประดับในห้อง อารมณ์ดีถึงกับฮัมเพลงเบา ๆ
จู่ ๆ นางก็เงยหน้าขึ้น ตกใจจนสะดุ้ง เมื่อเห็นคนยืนอยู่หน้าประตู เพราะอีกฝ่ายยืนย้อนแสง ทั้งยังปรากฏตัวกะทันหัน จึงมองไม่ชัด พอเห็นว่าเป็นใครแล้ว หัวใจก็ยังเต้นระรัวไม่หยุด
“ท่านแม่มายืนอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ ได้อย่างไร ทำเอาลูกตกใจแทบแย่”
ไต้หว่านหรูเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า เหลือบมองหีบเครื่องแป้งตรงหน้าเซี่ยเจินก่อน แล้วจึงมองใบหน้านาง
ดวงตาทั้งสองแดงเรื่อ ยังไม่ทันเอ่ยปาก น้ำตาก็ร่วงลงมาก่อน
เซี่ยเจินรีบวางเครื่องประดับในมือลง แล้วถามว่า “ท่านแม่เป็นอะไรไปหรือ”
พลางกวาดตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า จึงเห็นว่าฝ่ามือทั้งสองถลอก เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่น โดยเฉพาะตรงเข่าและขา
นางลุกพรวดขึ้น เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงหน้าประตู แล้วตะโกนถามเสียงดัง “ใครตามดูแลฮูหยินกัน? ดูแลคนยังไม่เป็นอีกหรือ? แต่ละคนรู้จักแต่กิน เที่ยว แล้วก็หลบงาน…”
“ลูกแม่ มานี่” ไต้หว่านหรูเอ่ยขึ้น
เซี่ยเจินรีบเดินกลับมา พลิกมือของไต้หว่านหรูดู แล้วร้อง “อ๊ะ” “ลูกไปเอายาทามาให้ท่านแม่นะ”
ไต้หว่านหรูคว้ามือนางไว้ แล้วให้นั่งลง “เจินเอ๋อร์ แม่มีเรื่องหนึ่งอยากปรึกษาเจ้า”
เซี่ยเจินร้อง “เฮ้อ” อย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนนั่งลงตรงข้ามไต้หว่านหรู แล้วจัดเครื่องประดับของตนต่อไป พลางพูดว่า “ในจวนนี้ท่านแม่เป็นคนตัดสินใจมาโดยตลอด เหตุใดยังต้องปรึกษาลูกอีก ท่านแม่ตัดสินใจเถิด”
ขณะที่เซี่ยเจินกำลังสนใจเครื่องประดับอันหรูหรา เสียงของไต้หว่านหรูก็ดังขึ้นเนิบช้า “แม่หาคู่หมายให้เจ้าแล้ว”
มือของเซี่ยเจินชะงัก นางหันไปมองไต้หว่านหรู หลังนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ แววเขินอายและคาดหวังก็ปรากฏขึ้น
“ลูกยังอยากอยู่ข้างกายท่านแม่อีกสักสองปี ไม่อยากแต่งงานเร็วเช่นนี้…” จากนั้นก็ถามว่า “ตกลงเป็นตระกูลใดหรือ”