ในชาติก่อน ไต้อิงถูกกักอยู่ภายในจวน ใช้ชีวิตวัน ๆ โดยไม่มีสิ่งอื่นใด ใจนั้นจดจ่ออยู่ที่เซี่ยหรงผู้เดียว นางละทิ้งกิจการร้านค้า ละทิ้งความชอบส่วนตัว ใจคิดแต่เพียงว่าจะเอาใจเขาอย่างไร
คำว่าเอาใจนี้ โดยสรุปแล้วก็แสดงออกในสองด้าน คือยามกลางวันและยามค่ำคืน
กลางวัน ชีวิตประจำวันของเขานางดูแลอย่างประณีต ยามค่ำคืน นางก็ออดอ้อนปรนนิบัติอย่างเต็มที่ เพื่อแย่งชิงความโปรดปรานและความพอใจอันเป็นหนึ่งเดียวจากเขา
ดังนั้น เมื่อเทียบกับลู่หมิงจางแล้ว ในเรื่องกามกิจ นางย่อมมีเชิงลึกกว่าเขามากนัก
คนอย่างลู่หมิงจาง เกิดในตระกูลสูงศักดิ์ ตั้งแต่เล็กถูกปลูกฝังด้วยหลักคุณธรรมของบัณฑิตอย่างครบถ้วน ทั้งบุ๋นบู๊ กิริยามารยาทเคร่งครัด ราวกับภาพม้วนที่ถูกจัดวางไว้ล่วงหน้า พอถึงวัยก็รับสาวใช้ เรียนรู้เรื่องทางโลกียะ จากนั้นก็ควรแต่งงาน มีภรรยาและบุตร
นี่คือเส้นทางที่ถูกต้องของบุตรหลานขุนนางผู้สูงศักดิ์
ทว่า เมื่ออายุสิบเอ็ดสิบสองปี เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้น เขาจากบ้านไป ระหกระเหินอยู่ในหมู่ราษฎร ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเขาผ่านวันเหล่านั้นมาได้อย่างไร
แม้ในคืนนั้นไต้อิงจะถามเป็นพิเศษ เขาก็เพียงตอบคลุมเครือผ่าน ๆ ไม่กี่คำ
แรกเริ่ม ไต้อิงคิดว่า ลู่หมิงจางแม้ไร้ภรรยาน้อย แต่ในห้องน่าจะมีผู้อื่นอยู่ เช่นสาวใช้ปรนนิบัติ สาวใช้ปรนนิบัติ เหตุใดจะรักษาความสะอาดบริสุทธิ์ได้จริง
อย่างไรก็ตาม ขณะที่ทั้งสองร่วมรักกันครั้งแรก ในตอนนั้นนางรู้สึกไม่สบายบ้างเล็กน้อย เขาเก็บกดความเจ็บปวดเล็กน้อยนั้นส่งผ่านมายังนาง นางจึงรู้ว่า เขาผู้นี้เป็นคราแรกของจริง
ในตอนนั้น แต่ละคนต่างมีเหงื่อซึม ท่ามกลางความเจ็บปวดต่างหลอมรวมกันแนบแน่นยิ่งขึ้น
ลู่หมิงจางนั้นจัดการกิจได้เฉียบขาด จิตใจล้ำลึก อุปนิสัยยิ่งคาดเดายาก ครั้นมาเผชิญการออดอ้อนเอาใจของไต้อิง ก็ค่อนข้างรับมือไม่ไหว
เขาถามนางอย่างจริงจังว่า รู้หรือไม่ว่าเขาเห็นอะไรในตัวนาง ไต้อิงกลับไม่ยอมตอบจริงจัง ราวกับเถาวัลย์ พันเกี่ยวเขาเข้า ทั้งยังสอดสองมือเย็นเยียบเข้าไปในเสื้อของเขา
ภายใต้ปลายนิ้วมือคะนองของนาง ใบหน้าเขาแดงขึ้นทีละน้อย
เขาจับมือนางออกมาจากเสื้อ น้ำเสียงค่อนข้างไม่พอใจว่า "อย่าได้คะนอง!"