ลู่หมิงจางใช้คางถูไถซอกไหล่ของไต้อิง พลางกล่าวว่า “ข้ากลับมาสักพักแล้ว เกรงว่าจะทำให้เจ้าตื่น จึงไปอาบน้ำที่ห้องข้างก่อนแล้วค่อยเข้ามา” จากนั้นถามว่า “วันนี้ดื่มสุรามาหรือ”
ไต้อิงพลิกกาย ซุกหน้าอยู่ในอ้อมอกของลู่หมิงจาง ส่งเสียงอือเบาๆ ในลำคอ “ทุกคนดื่มกัน ข้าจึงดื่มเป็นเพื่อนพวกเขาไปหลายจอก ยามนี้ศีรษะยังมึนอยู่เลย”
ลู่หมิงจางขยับกายลุกขึ้นเล็กน้อย “ข้าไปร่วมงานเลี้ยงในวังมา ยังมิได้กินอิ่ม เจ้าช่วยกินเป็นเพื่อนข้าอีกสักหน่อยได้หรือไม่”
ไต้อิงอยากพยักหน้าเป็นอย่างยิ่ง ทว่านางง่วงเหลือเกิน จึงหลับตาเงียบไม่ตอบ ลู่หมิงจางเห็นนางง่วงมาก จึงไม่พูดอะไรต่อ แล้วหลับไปพร้อมกับนาง
ช่วงปีใหม่หิมะตกติดต่อกันหลายวัน หิมะนอกเมืองหนาจนสูงถึงน่อง ส่วนถนนในเมืองนั้นกวาดหิมะออกแล้ว ผู้คนและรถม้าพอสัญจรได้
เพราะหิมะตกหนักจนปิดทาง พี่น้องตระกูลฉินจึงไม่ได้กลับผิงกู่ แต่พักอยู่ในเมืองหลวง ไต้อิงบอกให้ทั้งสองรวบรวมคนงานในร้านมาอยู่พร้อมหน้ากันในอีกสองวัน ไม่ไปกินเลี้ยงที่โรงเตี๊ยม หากเชิญแม่ครัวมาทำอาหาร จัดโต๊ะเลี้ยงสักหลายโต๊ะในร้าน
“เฉินจั่วยังไม่ได้มาหาท่านหรือ” ไต้อิงถามฉินเอ้อร์
ฉินเอ้อร์ส่ายหน้า ยังคงตอบเช่นเดิมว่า “ยังไม่เคยมา ข้าให้คนไปหาถึงบ้านแล้ว เคาะประตูก็ไม่มีใครตอบ”
ไต้อิงพยักหน้า แล้วให้ฉินเอ้อร์ไปได้
เมื่อฉินเอ้อร์จากไป กุยเยี่ยนจึงเอ่ยว่า “ฮูหยิน อาซั่วเกอคงไม่เป็นอะไรหรอกกระมัง ไม่เช่นนั้นพรุ่งนี้บ่าวไปบ้านตระกูลเฉินสักเที่ยวดีหรือไม่”
ไต้อิงพยักหน้า “พรุ่งนี้พวกเราไปบ้านตระกูลเฉินกัน”
นางเองก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ทั้งยังรู้สึกผิดอยู่บ้าง เฉินจั่วต้องเดือดร้อนก็เพราะออกหน้าปกป้องร้านผ้าแพร