ไต้อิงมิได้ไปยังด้านหน้า ทั้งมิได้ไปรวมตัวกับสตรีสกุลลู่ในห้องข้าง หากมุ่งไปยังสวนหลัง ขึ้นหอวิมานเมฆา
นางมองขบวนรับเจ้าสาวอันครึกครื้นมาถึง แล้วมองพวกเขาจากไป นั่งอยู่เช่นนั้นจนฟ้ามืด จึงค่อย ๆ ลุกขึ้น หันกลับไปมองแสงโคมสว่างไสวที่เริ่มพร่างพราวบนโลกเบื้องล่าง ก่อนลงจากหอ
งานแต่งของลู่หว่านเอ๋อร์จัดขึ้นอย่างเร่งรัดอยู่บ้าง แต่ท้ายที่สุดก็ผ่านไปด้วยดี หลังพิธีแต่งงานไม่นาน ก็ถึงคืนส่งท้ายปีเก่า ตระกูลลู่จัดงานเลี้ยงในครอบครัวอย่างอุดมสมบูรณ์ เหล่าญาติพี่น้องกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง ร่วมฉลองคืนส่งท้ายปีเก่า
ลู่หมิงจางยังคงต้องไปงานเลี้ยงในวัง งานเลี้ยงในครอบครัวที่จวนจึงเป็นอันต้องยกเลิกไป
เมื่องานเลี้ยงในครอบครัวสิ้นสุดลง ไต้อิงก็กลับเรือนอีฟางจวี เพราะดื่มสุราระหว่างงานเลี้ยง จึงรู้สึกมึนศีรษะและอ่อนเพลีย นางนั่งลงบนเตียงลอย เท้าศีรษะหลับตาพักอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อตื่นขึ้นก็พบว่าลู่หมิงจางยังไม่กลับมา จึงร้องเรียกกุยเยี่ยนจากด้านนอก ถามเวลา ครั้นรู้ว่าดึกมากแล้ว
“เตรียมน้ำร้อนเถิด”
“ฮูหยินไม่รอใต้เท้าหรือเจ้าคะ” กุยเยี่ยนถาม
ไต้อิงส่ายหน้า
กุยเยี่ยนออกจากห้องไป สั่งให้บ่าวในเรือนนำน้ำไปที่ห้องสรง
พระราชวัง...
โคมวังแขวนสูงตระหง่าน ตำหนักงดงามโอ่อ่าหรูหรา เสียงขับร้องและร่ายรำดังไม่ขาดสาย ขุนนางทั้งหลายเรียงนั่งอยู่หลังโต๊ะ ร่วมฉลองปีใหม่กับฮ่องเต้
จ้าวอิ๋งอันผู้ดำรงตำแหน่งไทเฮาลุกจากงานเลี้ยงก่อน เหล่าขุนนางลุกขึ้นส่งเสด็จ ผ่านไปไม่นาน หัวหน้าขันทีหรงลู่ก็เดินไปข้างกายลู่หมิงจาง ไม่รู้ว่ากระซิบบอกสิ่งใด ลู่หมิงจางจึงพยักหน้า