ไต้หวั่นช่างเก็บกวาดคฤหาสน์ส่วนตัวทางตอนใต้ของเมืองไว้ตั้งแต่เนิ่น ไม่ว่าที่นั่งที่นอน เสื้อผ้าอาหารการกิน หรือสาวใช้บ่าวไพร่ ล้วนจัดเตรียมพร้อมสรรพ คฤหาสน์งดงามอวดความหรูหราสง่างาม
เหนือกว่าจวนพักแรมที่เมืองชิงเฉิงเสียอีกหลายขั้น กำลังทรัพย์ของสกุลไต้ได้สำแดงอย่างเต็มที่ในยามนี้
ครั้นฟ้าเพิ่งมืดสนิท กลุ่มของท่านลู่เซี่ยงพำนักเข้าจวนพักแรม ไต้หวั่นช่างยังไม่กล้าหายใจแรง กำชับพ่อบ้านครั้งแล้วครั้งเล่าให้คอยดูแลอย่างรอบคอบ ไม่ให้เกิดความสะเพร่าแม้แต่น้อย
พ่อบ้านเก็บความกังวลไว้ในอก รับคำเต็มปาก
ไต้หวั่นช่างออกจากประตูมุมของจวนพักแรม แม้เขาจะเป็นเจ้าของคฤหาสน์ส่วนตัว แต่บัดนี้ยังไม่ได้รับคำเรียกให้เข้าพบ จึงเข้าเรือนหลักไม่ได้
หลังจากออกจากจวนพักแรม ไต้หวั่นช่างขึ้นเกี้ยวกลับจวน ภายในเกี้ยว ไต้หวั่นช่างหลับตาพักผ่อน ทว่า ยังไม่ทันได้เดินกี่ก้าว เกี้ยวก็ชะงักหยุดกะทันหัน
“เกิดอะไรขึ้น?”
เสียงของคนรับใช้ดังมาจากนอกเกี้ยว: “นายท่าน เป็นบ่าวของจวนเราเอง บอกว่ามีเรื่องด่วนต้องแจ้ง”
ไต้หวั่นช่างถอนหายใจเฮือกหนึ่ง: “เรียกเขามา”
คนรับใช้ขานรับ ไม่นานนัก ก็มีอีกเสียงหนึ่งดังแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก: “นายท่าน แย่แล้ว! คุณหนูใหญ่หายตัวไป!”
ไต้หวั่นช่างเบิกตากว้าง เปิดม่านเกี้ยวขึ้น ตวาดถาม: “ว่าอะไรนะ?!”
“คุณหนูใหญ่หายไป หนีไปแล้ว!”
ไต้หวั่นช่างเห็นสภาพในห้อง แทบยืนไม่อยู่
บุตรสาวคนเล็กซบอยู่ในอ้อมกอดของอนุซุน เอามือปิดหน้าร่ำไห้ บนพื้นมีเชือกป่านที่ถูกแก้ทิ้งกระจาย เหล่าบ่าวไพร่หมายจะประคองนางให้ลุกขึ้น แต่นางไม่ยอมลุก เพียงแต่นั่งบนพื้น น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย
อนุซุนกอดบุตรสาว กล่าวฟ้องทั้งน้ำตา: “นายท่าน อิงเหนียงช่างใช้เล่ห์ต่ำช้า ทำเยี่ยงโจร รัดตัวหยุนเอ๋อร์ด้วยเชือก เปลี่ยนเครื่องแต่งกายของนาง แล้วหนีออกจากจวนไป”
ไต้หวั่นช่างตาแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นจนเอ่ยอะไรไม่ออก