เมื่อสกุลเฉากล่าวจบ ม่านประตูห้องข้างก็เปิดออกเป็นรอยแคบก่อน จากนั้นร่างเล็กจิ๋วก็เดินออกมา
เด็กน้อยมุ่นผมทรงจ่งเจี่ยว ก้มศีรษะห่อไหล่ มือทั้งสองหุบไว้หน้าตัว ไม่เดินไปถึงตรงหน้าลู่หมิงชวน เว้นระยะห่างไว้ ชิดเท้ายืนนิ่ง ดูขลาดเขลากลัวเกรง
ลู่หมิงชวนขมวดคิ้ว เด็กคนนี้ถูกเลี้ยงดูจนกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?
เด็กน้อยนามว่าลู่ฉง บุตรชายเพียงคนเดียวของลู่หมิงชวนกับภรรยาผู้ล่วงลับ คราวที่เขาถูกลดขั้นเนรเทศไปต่างถิ่น ลู่ฉงยังเล็ก
สองปีผ่านไป บัดนี้ก็อายุห้าหกขวบแล้ว
ลู่หมิงชวนอยู่ต่อหน้ามารดา ไม่สะดวกจะเอ่ยอะไรมาก แต่ในใจไม่เบิกบานขึ้นมาเลย แม้แต่ตอนนั้นแม่นางซีก็ยังไม่เป็นเช่นนี้
ปีนั้นพี่รองและภรรยาประสบเคราะห์ หลงเหลือแม่นางซี เด็กสาวผู้นั้นวิ่งเข้าวิ่งออกเรือนหลักเป็นประจำ ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่โปรดให้มีเด็กอยู่ใกล้ตัว จึงรับนางมาเลี้ยงดูอบรมด้วยตนเอง
ตอนนั้นมารดาของเขานอกจากแอบเหน็บแนมประชดประชันอยู่ลับหลัง ก็มิได้สอดส่องดูแลมากนัก
ก่อนที่ลู่หมิงชวนจะออกจากเมืองหลวง เด็กอยู่ในความดูแลของเขามาตลอด พอเขาถูกส่งไปปกครองนอกเมือง เด็กจึงถูกนำไปไว้ในห้องพักของสกุลเฉาผู้เป็นมารดา
ฮูหยินผู้เฒ่าตื่นเช้ามาสวดมนต์เป็นกิจวัตร แล้วเอนกายอิงหมอนให้สาวใช้คอยบีบนวดไหล่ขา ไม่เช่นนั้นก็จะหลับตาพักผ่อน
ลู่ฉงเด็กน้อยเพียงไม่กี่ขวบ วัยกำลังร่าเริงซุกซนตามธรรมชาติ กลับถูกกักอยู่ในเรือนนั่งนอนตามฮูหยินผู้เฒ่าเฉา
นางสวดมนต์ เด็กก็ลอกคัมภีร์อยู่ในห้องข้าง นางหลับตาพัก เด็กก็ยังนั่งลอกคัมภีร์ ต่อเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเฉาเดินเล่นในสวน ลู่ฉงถึงจะได้ออกไปข้างนอกสักที
ส่วนสาวใช้และบ่าวรับใช้ในเรือนรอง ต่างได้รับคำสั่งให้คอยเฝ้าดูแลลู่ฉงอย่างเข้มงวด แม้แต่ประตูเรือนก็ไม่ให้เขาก้าวออกไป
อย่าว่าแต่เด็กเลย ต่อให้ผู้ใหญ่ก็ทนวันเวลาเช่นนี้ไม่ไหว นานวันเข้า เด็กยิ่งเงียบขรึม แววตาพราวแสงก็พลันดับสูญ ไร้ซึ่งชีวิตชีวาอันควรมีในวัยนี้ กลับแสดงทีท่าหม่นหมองอ่อนล้าออกมา
"เมื่อบุตรชายกลับมาแล้ว ก็สมควรรับตัวฉงเกอร์มาอยู่ที่เรือนข้า จะได้ไม่รบกวนความสงบของท่านแม่" ลู่หมิงชวนเอ่ย