ลู่หว่านเอ๋อร์เข้าไปในห้องหนังสือ ลู่หมิงจางมีหนังสือหลายเล่มวางซ้อนอยู่ข้างมือ
“ยามนี้มีอันใดหรือ”
ลู่หว่านเอ๋อร์อ้าปากค้าง ทำท่าอึกอัก
ลู่หมิงจางผงกคาง “นั่งลงแล้วว่ามา”
ลู่หว่านเอ๋อร์นั่งลงบนเก้าอี้เรียงแถวด้านขวา เงยหน้ามองผู้เป็นประมุข “ท่านพ่อ ในจวนเรามีคนชั่วร้าย ท่านจะจัดการหรือไม่”
“คนชั่วร้ายผู้ใดกัน ว่าไป” ลู่หมิงจางถาม
“หลายวันก่อนท่านย่าให้พี่น้องสกุลเซี่ยมาพักในจวน เดิมเป็นความปรารถนาดีของท่านย่า ใครจะรู้กลับนำ ‘ตัวก่อเรื่อง’ เข้ามาจนได้” ลู่หว่านเอ๋อร์กล่าวพลางชายตามองเบื้องบน เห็นบิดาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มือทั้งสองวางบนที่ท้าวแขน สีหน้าเรียบเฉย
นางจึงเบ่งน้ำตาสองสามหยด เอ่ยต่อ “ท่านพ่อเคยว่า ครอบครัวปรองดองจึงจะรุ่งเรือง บัดนี้ในจวนเพราะคนนอกคนเดียว ทำให้ผู้คนหวั่นไหว มิใช่เป็นการนำภัยร้ายเข้ามาหรือ”
ลู่หมิงจาง “อืม” หนึ่งเสียง “คนนอกในปากเจ้าหมายถึงพี่น้องสกุลเซี่ยหรือ”
“คุณหนูเจินยังพอว่า ที่ร้ายก็ร้ายที่คุณหนูไต้” ลู่หว่านเอ๋อร์ถอนหายใจ “ลูกเห็นนางงามหมดจด ใครจะรู้ภายในแฝงความเจ้าเล่ห์ ไม่นึกเลยว่า……”
“ว่าเช่นไร”
ลู่หว่านเอ๋อร์จึงเล่าเรื่องเมื่อกลางวันให้ฟัง ทว่าสิ่งที่นางเล่าล้วนตรงข้ามกับความจริง
“ลูกกับคุณหนูเจินกำลังเดินเล่นในสวน ประจวบกับพบคุณหนูไต้และซีเจี่ยเอ๋อร์ จึงเข้าไปคารวะ”
“ลูกคิดว่า คุณหนูไต้เป็นแขกของจวนสกุลลู่ จึงไม่รังเกียจฐานะพ่อค้าของนาง อยากดีกับนางคิดเอาจริงใจแลกเปลี่ยน ใครจะรู้ สมกับคำที่ว่า ‘รู้หน้าไม่รู้ใจ’ จริงแท้”
ลู่หว่านเอ๋อร์ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับแก้ม “คุณหนูไต้อ่อนโยนต่อหน้า แต่พอลับหลังกลับบอกซีเจี่ยเอ๋อร์ว่าลูกมิใช่ผลจากต้นไม้ใหญ่จวนสกุลลู่ เลือดในตัวมิใช่เลือดสกุลลู่ ยังยุยงให้ซีเจี่ยเอ๋อร์ทะเลาะกับลูก”
“ลูกขุ่นเคืองใจ อยากถามให้รู้เรื่อง แต่คิดว่านางเป็นแขกที่ท่านย่าเชิญมา จึงต้องอดกลั้น ยังไม่หมดเท่านั้น……”