ฮูหยินหวังอยากจะเอ่ยถามเรื่องของไต้อิงให้มากขึ้นอีกสักหน่อย แต่ใครจะรู้ว่าด้านนอกพลันส่งเสียงเอะอะโวยวายขึ้นมา จากนั้นก็มีเสียงทุบประตูห้องดังสนั่น
“นายท่าน ฮูหยิน ไฟไหม้แล้ว! ไฟไหม้แล้ว!”
สามีภรรยาสกุลหวังรีบสาวเท้าออกไปด้านนอก ผลักประตูออกดู ก็เห็นบ่าวรับใช้ในเรือนกำลังถือถังน้ำวิ่งสวนไปมายังทิศทางหนึ่ง
ที่เกิดไฟลุกโชนนั้นเป็นเรือนของนางรองแซ่ช่ายพอดี หวังชิ่งร้อนใจจะมุ่งหน้าไปทางนั้น แต่ถูกฮูหยินหวังรั้งไว้
“ที่โน่นกำลังไฟไหม้ ท่านนายจะไปทำอะไรเพคะ ระวังควันไฟรม”
หวังชิ่งเต็มไปด้วยความร้อนรน ชี้ไปยังบ่าวรับใช้ในลาน “เร็วเข้า! ช่วยคนออกมาก่อน!”
บ่าวรับใช้เร่งฝีเท้ายิ่งขึ้น คนดูแลเรือนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา กล่าวเสียงหายใจระรวย “นายท่าน... อนุช่ายช่วยออกมาได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ... บ่าวประคองนางนั่งอยู่ที่แท่นดอกไม้ นางตกใจอยู่บ้าง ยังยืนไม่ขึ้น...”
นายท่านหวังผลักคนดูแลเรือนออกไปพลาง ก้าวขายาวเหยียดกว่าคนหนุ่มมุ่งหน้าออกนอกเรือน โยนคำเตือนของฮูหยินหวังไว้เบื้องหลัง
ดีที่ตอนเกิดไฟพบเห็นได้ทัน ในไม่ช้าก็ดับลง เพียงแต่ยังมีควันไฟคละคลุ้ง
ช่ายซื่อหน้าดำคร่ำเครอะ ผมเผ้ายุ่งเหยิง สวมเพียงเสื้อผ้าบางเบา บ่าวรับใช้หญิงกะจะคลี่เสื้อหนาให้นาง กลับถูกนางปัดออก
นางคงนั่งอยู่เช่นนั้นด้วยเสื้อผ้าบางเพียงตัวเดียว ในความหนาวเหน็บ ดวงตากลมโตบนใบหน้าเล็กๆ เปื้อนดำกลับสว่างใสเป็นพิเศษ กลอกกลิ้งมองไปยังทิศทางหนึ่ง
จนกระทั่งเห็นผู้ที่นางเฝ้ารอมา
ท่านนายหวังเห็นคนรักของตนขดตัวอย่างอ้างว้างใต้ร่มเงาดอกไม้ก็รีบรุดเข้าไปไม่กี่ก้าว ตวาดใส่บ่าวรับใช้ข้างๆ ว่า “พวกไร้สายตากันทั้งนั้น หากนางแข็งจนเป็นอะไรไป พวกเอ็งมีกี่ชีวิตก็ชดใช้ไม่พอ”
ช่ายซื่อผู้นั้นพอเห็นหวังชิ่งมาก็ผุดลุกขึ้น ก้าวเล็กๆ เร็วๆ มาตรงหน้า น้ำตาคลอหน่วยเอ่ยว่า “นายท่าน หม่อมฉันเกือบตายในกองเพลิงนี่แล้ว...”
ไม่ร้องไห้ก็ยังดี พอเริ่มร้องไห้ หน้ามอมแมมยิ่งดูไม่ได้ทั้งจมูกทั้งตา แต่ท่านนายหวังหาได้รังเกียจแม้แต่น้อย มีเพียงแต่ความอาวรณ์ แล้วพาช่ายซื่อกลับไปปลอบที่เรือนข้าง