ลู่หมิงชวนออกจากเรือนอีฟางจวี ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินมาจากไม่ไกล เป็นหลานสาวแท้ ๆ ของเขา ลู่หว่านเอ๋อร์ นำคนไม่กี่คนมาทางนี้ด้วยท่วงท่ารีบร้อน
ลู่หว่านเอ๋อร์เดินเร็วเกินไป ไม่ทันสังเกตลู่หมิงชวน นางสาวเท้าพรวด ๆ มาถึงตรงหน้าถึงเพิ่งรู้ตัว รีบชะลอฝีเท้า เดินมาหยุดตรงหน้าลู่หมิงชวน
"ท่านอาเล็ก"
ลู่หมิงชวนพยักหน้า "รีบร้อนเช่นนี้จะไปไหนหรือ"
ลู่หว่านเอ๋อร์หน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย เอ่ยถามเสียงเบา "เมื่อครู่ในจวนมีแขกมาหรือเจ้าคะ"
ลู่หมิงชวนรับคำในลำคอ "อืม"
"ใช่เซี่ย…" ลู่หว่านเอ๋อร์พูดไม่ทันจบ ก็ถูกขัดเสียก่อน "ถามทำไมเล่า ระวังความเหมาะสมอยู่เป็นกุลสตรี"
น้ำเสียงและลีลาถอดแบบลู่หมิงจางมาทั้งดุ้น
ลู่หว่านเอ๋อร์ชะงักนิ่งงัน ท่านอาเล็กเป็นคนอัธยาศัยดี ไม่เคยเอ่ยปากตำหนินางแม้สักครั้ง เอาแต่ยิ้มแย้ม พูดจาอ่อนโยน เหตุใดวันนี้คล้ายอารมณ์เสีย ฉะนั้นจึงไม่กล้าปริปากอีก
"บิดาเจ้าย่อมมีเหตุผล เจ้าอย่าถามมาก" ลู่หมิงชวนกล่าวพลางก้าวเท้าอย่างองอาจจากไป
ลู่หว่านเอ๋อร์วิ่งกระหืดกระหอบตามมา กลับถูกตวาดใส่เสียราวกับอย่างไร้เหตุผล หนึ่งนั้นน้อยใจ แต่ไม่กล้าโต้เถียงกับลู่หมิงชวน ครั้นหันกลับมากลับระบายอารมณ์ลงกับเซี่ยเจิน
"ดูสิ ดูสิ ข้าอุตส่าห์วิ่งตามมาเพื่ออะไร ก็เพื่อสกุลเซี่ยของพวกเจ้าแท้ ๆ"
เซี่ยเจินยังจ้องมองแผ่นหลังของคนที่เพิ่งจากไป แม้แต่คำตัดพ้อของลู่หว่านเอ๋อร์ก็หาได้แยแส
ลู่หว่านเอ๋อร์ตัดพ้อแล้วไม่เห็นอีกฝ่ายตอบรับ จึงมองไปทางเซี่ยเจิน ก็เห็นนางยืนเหม่อลอย ดวงตาคู่นั้นไม่รู้มองอะไรอยู่ จึงมองตามสายตานางไป
ครั้นหันกลับมา ก็ทอดสายตาอย่างรู้ทันมายังเซี่ยเจินพลางหัวเราะเย้ย "ข้ายังนึกว่าเจ้าซื่อบื้อไม่รู้เรื่องรู้ราว ที่แท้ก็ถือสาใหญ่ซ่อนอยู่เช่นนี้นี่เอง"
เซี่ยเจินรู้สึกตัว ใบหน้าแดงจัด ไม่ยอมรับ "อะไรคือถือสาใหญ่ ที่ไหนจะถือสาใหญ่ เหตุใดข้าฟังไม่เข้าใจ"
ลู่หว่านเอ๋อร์กำลังจะเอ่ยอะไรอีก มองข้ามไหล่เซี่ยเจินไป ร้องตกใจ "ท่านอาเล็ก"
เซี่ยเจินรีบหันกลับมา ก้มหน้าลง สีแดงจัดบนใบหน้าลามไปถึงใบหู เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "ท่านลู่"