ทั้งสองนั่งอยู่ในรถม้า เสียงฝนที่ตกกระทบหลังคารถดังชัดเจน
เมื่อลู่หมิงจางเอ่ยว่า ให้ไต้อิงเรียกเขาว่า “ท่านใต้เท้า” หรือเรียกชื่อรองก็ได้ ในใจของไต้อิงคิดว่า ชื่อรองของลู่หมิงจางคืออะไรนะ ราวกับเรียกว่าเยี่ยนชิงกระมัง
เยี่ยน หมายถึงฟ้าสดใส ชิง หมายถึงยอมตายเพื่อความบริสุทธิ์...
สองคำที่งดงามอ่อนโยนเช่นนี้ ทว่า ชื่อเสียงของลู่หมิงจางกลับมิอาจนับว่าบริสุทธิ์ผุดผ่อง ในราชสำนักและหมู่ราษฎร์ล้วนมีคำกล่าวต่างๆ นานา บ้างว่าเขาเป็นขุนนางซื่อตรง ทำงานตรากตรำตั้งแต่เช้าจรดค่ำ บ้างว่าเขาเผด็จการ ถือพวกพ้อง
จะซื่อสัตย์หรือคิดทรยศ ในตอนนี้ยากจะตัดสิน ทำได้เพียงให้คนรุ่นหลังวินิจฉัย
แน่นอนว่า ลู่หมิงจางบอกว่าเรียกชื่อรองได้ แต่ไต้อิงไม่กล้าทำเช่นนั้นจริงๆ ยังคงเรียก “ท่านใต้เท้า” ย่อมปลอดภัยกว่า
“ท่านใต้เท้าอย่าถือโทษ เหตุการณ์ครั้งก่อนเป็นข้าน้อยไร้มารยาท ล่วงเกินท่าน”
ไต้อิงเอ่ยต่ออีกว่า “เช่นนั้นท่านใต้เท้ามิได้กริ้วข้าน้อยหรือ ก็จริง ท่านจิตใจกว้างใหญ่ ไยต้องถือสาสตรีตัวเล็กๆ เช่นข้า”
ลู่หมิงจางชำเลืองมองไต้อิงแวบหนึ่ง แล้วเบนสายตากลับมาจ้องตรงไปเบื้องหน้า “วาจานี้ข้าน้อยมิอาจรับได้ ข้าไม่ใช่อัครมหาเสนาบดี จิตใจคับแคบ ใจดำอำมหิต หาได้กว้างพอให้เรือแล่นได้ไม่”
คำพูดที่ไต้อิงมิได้เอื้อนเอ่ยในวันนั้น ลู่หมิงจางกลับพูดออกมาเอง ไต้อิงพูดไม่ออก ก้มหน้าด้วยความขวยเขิน ไร้เสียงใดๆ หากรู้เช่นนี้ เงียบเสียตั้งแต่แรกยังดีกว่าสภาพตอนนี้
ในรถเงียบสงัดอีกครั้ง เงียบกว่าครั้งก่อน ในความเงียบนี้เอง ลู่หมิงจางเอ่ยปาก “มิได้ถือโทษเจ้า”
ไต้อิงเงยหน้าขึ้น พอดีกับที่ลู่หมิงจางเหลือบมองนาง ไต้อิงหดสายตาหลบ หันไปทางหน้าต่างรถฝั่งตรงข้าม สายลมเย็นเฉียบพัดลอดเข้ามา พัดชายแขนเสื้อของเขา ตรงปลายแขนมีรอยเปียกชื้น
สายตาของนางลอยตามลมไปยังร่างเขา จึงพบว่าเสื้อผ้าของเขาเปียกชื้นเป็นวงกว้าง ใต้แขนเสื้อที่เปียกย่น มือทั้งสองขดเล็กน้อยบนตัก หลังมือสงบนิ่งทอดเส้นเลือดสีฟ้าอ่อน
รถม้าหยุดลง ทั้งสองลงจากรถตามลำดับ ต่างคนต่างกลับเรือน
คืนนี้ ไต้อิงมิอาจหลับใหล อีกไม่กี่วัน นางก็จะออกเดินทางกลับผิงกู่ได้แล้ว